Jingle Bells

Een tijdje geleden had ik mij opgegeven om kerstliedjes te gaan zingen in HD en vanmorgen was het zover. Ik moest me haasten, want het begon om 10 uur. Ik had net op het nippertje een sprinter met vertraging en daardoor tijd genoeg om wat voor tante te kopen. Een bos bloemen met kerstversiering en bij Dudok een zakje met prachtige chocolade kerstfiguurtjes. Sneeuwpoppen, kerstbomen van alles. Als tante nu maar doorhad dat je ze kon opeten. Maar de verzorging zou daar wel raad mee weten dacht ik. In Hannie Dekhuijzen was alles gezellig versierd en op de woonkamers stonden fraaie kerstbomen. Tante zat op het bankje met een stapeltje folders en zag niet direct dat ik het was noch dat ze bloemen had gekregen, noch de chocolaatjes. Ze keek me vriendelijk lachend aan en pas toen ik uitlegde dat het snoep was, klaarde ze helemaal op.Ik had een beetje haast en zei dat ik een vaas ging halen, ze zag straks wel dat ik kwam zingen.
Het koor zat op de eerste verdieping en we kregen een mapje met de liedjes. Tot mijn opluchting waren het allemaal bekende deuntjes en gelukkig hadden we begeleiding van Truus, met de accordeon. Een geoefend koor zakt al enorm tijdens het zingen laat staan een groepje- gezellige- ongeoefende zangers.Fijn dat ze er bij was!We kregen een kerstmuts op, enkelen hadden een tamboerijn en wat belletjes en na de koffie gingen we van start. We begonnen op de begane grond en liepen al zingend "ik wens je een prettig kerstfeest" de woonkamer binnen.Je kon zien dat de bewoners genoten van de bekende liedjes en er werd hier en daar ook meegezongen. Na een glaasje water gingen we naar de eerste verdieping. Ik was wel teleurgesteld dat ik tante niet zou zien, want 's middags gingen ze pas naar de tweede en ik moest echt nog wat boodschappen halen.Maar de lieve meiden van de activiteitencommissie zijn niet voor één gat te vangen en daar werd tante gehaald en gezellig in de woonkamer erbij gezet.Ik stond tegenover haar en zag dat ze alle liedjes probeerde mee te zingen. Na afloop bracht ik haar zelf naar boven en daar zei een ongeruste bewoner: je was "even "een vaas halen, je tante ging je lopen zoeken.Oeps, helemaal niet meer aan de vaas gedacht. Maar de bloemen stonden op tafel en tante gaf mij een dikke knuffel en zei : wat ben je toch lief.
De zangers werden in het restaurant op een heerlijke lunch getrakteerd en ik besloot meteen volgend jaar de hele dag te blijven. Want het was heel erg leuk!

Het gaat niet zo goed met tante

Na het surprise diner van vorige week las ik in de verslagen van de verzorging, dat tante had genoten van het bezoek van sint in de huiskamer en op haar wekelijkse zangclubje was ze ontroerd geraakt door de kerstliedjes. Maar ik las ook over sombere buien en een klein beetje onrust. Misschien wel veroorzaakt door al die ongewone dingen.Dementerenden houden van regelmaat, elke dag hetzelfde, dat is hun houvast.
Vanmorgen kwam ik de huiskamer van Coolhaven kajuit binnen en zag tante aan tafel zitten. Hallo tante, riep ik vrolijk, gaat u lekker mee wandelen? Ja kind, das goed, ga maar, zei tante zonder me te herkennen.Nee, samen bedoel ik, zei ik, terwijl ik me over haar heen boog. O ja, ik vind alles best, zei tante.De aanwezige verzorgenden hesen tante in haar jas en ik haalde haar warme sjaal, handschoenen en plaid.Toen tante in de rolstoel zat, begon er toch wat bij haar te dagen. En toen we eenmaal buiten waren, waar het een klein beetje begon te regenen, was ze weer helemaal terug en alert.Na een paar minuutjes brak er een waterig zonnetje door en het grote genieten kon weer beginnen.Van vlakbij bekeken we een reiger, er waren waterhoentjes, duifjes en ik zag zelfs een groene specht. O ja, ik zie hem, zei tante terwijl ze de andere kant op keek.Een aantal malen benadrukte ze wat een bofferd ze toch was dat ze nooit wat mankeerde en zo lekker buiten kon genieten.Nadat ik door een pond hondenpoep was gereden, keerden we weer huiswaarts.Het wiel reed ik schoon in een paar plasjes en binnen zag je er niks meer van. Ik liet de chocomel in de magnetron zetten( niet te heet hoor, zei ik nog) en kreeg hem terug toen hij minstens 90 graden was geworden. Ik goot de chocomel in een wijde soepkom en waarschuwde tante dat het heet was. Ja lekker, zei ze.Ze genoot van de warme drank en kwam langzamerhand weer op temperatuur. Het was helemaal niet koud buiten, maar zij is mager en daarbij zit ze stil natuurlijk.Toen ik haar weer naar boven wilde brengen keek ze met geschrokken aan. Ik ga mee hoor, we gaan samen, zei ik huichelachtig. O samen, das goed, zei ze. Helaas herkende ze haar afdeling niet meer (ik weet dit allemaal niet hoor, zei ze), pas toen we in de huiskamer waren, zag je dat ze opgelucht was.
Met een bezorgd gevoel haalde ik én de bus én de metro én de trein.

daar wordt aan de deur geklopt....helaas zonder foto's

Het surprise diner

Vandaag alleen een fotoverslag van een geslaagd, edoch vermoeiend sinterklaasdiner in het 
restaurant van Hanny Dekhuijzen.

 tante genoot met volle teugen

                Het restaurant was feestelijk versierd

tante vroeg me af en toe waar ze nou toch wás

                                      De hele zaal was bezet

de zwarte pieten stalen de show!

                                                                         




                                                                              strooigoed!!

                                                            tante bewoog mee met de muziek

 behoorlijk fanatiek

 Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht/medewerker

 dit vond tante het állermooiste (het tafelkleedje)

                              dit echtpaar zat naast ons, hij woonde net in HD,83 jaar oud...

op zondag naar tante

Deze foto is gemaakt toen mijn moeder en tante 85 werden, tante woonde toen nog "zelfstandig", bijna niet te geloven.Vandaag ging ik tante een bezoek brengen op een voor mij ongewone dag: zondag. Het was gezellig druk in Hanny Dekhuijzen; er waren familieleden van bewoners die in het restaurant zaten met koffie en op de afdelingen heerste er een bedrijvigheid, omdat er een "snertmiddag" werd georganiseerd door de activiteitencommissie.Ik kreeg in de woonkamer een heerlijk kopje koffie omdat ik "van ver kwam" en zag dat er een nieuwe bewoonster was.
Ik nam tante mee naar buiten, het was zacht en er piepte een klein zonnetje door de wolken.Voor alle zekerheid nam ik een sjaal en handschoenen mee, tante zou het onderweg vast koud krijgen. Tante werd in de rolstoel gezet, waar ze gelijk haar jas weer losmaakte, want ze had het zóó warm. Ik probeerde uit te leggen dat het buiten kouder was, maar het kwam niet lekker aan. Dan maar gewoon op stap, tante merkte vanzelf wel dat de jas dicht moest als we buiten liepen. Op weg naar de uitgang was het  het feest der herkenning: o ja, de spiegel in de lift, o ja, de boeddha in de hal, o ja, de schuifdeuren, tante wist het ineens weer allemaal.We wandelden een heerlijk rondje door het park, waar tante eerst haar sjaal om wilde en daarna haar handschoenen aan.Dat valt niet mee, een dementerende handschoenen aantrekken. Ik vond mezelf stom, dat ik niet gewoon wanten had gekocht.Tante was behoorlijk helder en kletste honderd uit.Af en toe greep ze m'n hand en benadrukte dat ze zo blij was met het uitstapje. Terug in HD zag ik dat er op 24 december koorleden werden gevraagd om kerstliedjes te zingen voor de bewoners. Het is 's morgens van 10 tot 12 en alle bekende kerstliedjes passeren de revue, vertelde een van de activiteiten begeleidsters. Dat leek me leuk om te doen!
Ik bracht tante terug naar de afdeling, waar flink in de snert werd geroerd en met rammelende maag reisde ik weer af naar huis. Ik moest mezelf enorm beheersen om geen broodje worst bij de Hema te kopen, maar omdat ik weet hoe zwaar dat op de maag ligt, nam ik genoegen met een dropje en een pepermuntje. 

op zaterdag naar tante

Vanwege de komst van een nieuw huisgenootje genaamd Carmen, kon ik niet op donderdag naar tante. Zo'n klein pupje kan nog niet alleen blijven, dus ik besloot dan maar op zaterdag te gaan, zodat mijn man op het hondje kon passen.
Het was een prachtige herfstdag, een prima dag om een wandeling in het park te maken met tante.Kon ze meteen haar mooie nieuwe jas uitproberen.Lichtelijk vermoeid door het vroege opstaan om het hondje uit te laten spoorde ik naar Rotterdam.Een lekkere dubbele espresso zou de slaap wel verjagen.In de woonkamer van Coolhaven Kajuit heerste een gezellige sfeer. Er stond meezing muziek aan en de zon scheen vrolijk naar binnen Drie dames zaten aan tafel, waaronder tante.Ik vond dat ze er niet zo goed uit zag en ze had een vlek op haar trui.Ik pleegde even overleg met Kitty, die tante aankleedde om naar buiten te gaan.Toen ze in de rolstoel zat, ging ik voor haar staan en zei: Goedemorgen, gaat u mee lekker naar buiten? Tante raakte hierdoor totaal in verwarring, wilde uit haar stoel en haar jas weer uit, omdat ze niet snapte, dat ík met haar ging wandelen.Na veel 5en en 6en liepen we naar de lift, maar de rolstoel wilde niet verder, het voorwieltje blokkeerde.Weer terug, andere stoel, het zweet stond alweer op m'n rug. Want tante is wel heel bereidwillig, maar ze snapt niet als je zegt: ga maar staan, ga maar zitten, doe u voeten op de steuntjes etc Ze houdt zich overal aan vast en haar benen en armen houdt ze helemaal stijf, terwijl ze allerlei dingen zegt die niemand begrijpt.Tante is behoorlijk sterk, net als mijn oma trouwens.Kitty en haar collega waren heel geduldig en uiteindelijk belandden we in het park, het was heel mooi en tante genoot van de herfstkleuren, de blauwe lucht en de honden die we tegenkwamen.Als altijd knapte tante buiten weer wat op en begon steeds begrijpelijker te praten.Doordat ik haar elke week zie, snap ik beter wat ze bedoelt en kan daar dan op inhaken. Daardoor ontspant ze, dat merk je. Ze lacht meer en geniet echt.Ons uitstapje eindigde in het restaurant, waar ik op hete kolen zat, omdat ik bang was mijn trein te missen. En die miste ik dus ook.Ik was precies 1 minuut te laat.

nieuwe kleren

Nog wat bibberig op de benen na een fikse voedselinfectie die mijn man en mij trof in het weekend, ging ik met mijn zus nieuwe winterkleding kopen voor tante. We hadden in de Hema afgesproken, waar we eerst een kopje koffie dronken. Mij smaakte het nog niet zo. Ik had een lijstje gemaakt, zodat we geen artikelen zouden vergeten. Er stond heel wat op, alles wat tante had was oud en versleten. Ze had zelf al heel lang niet meer gewinkeld, dus er was heel wat nodig. Door het raam van de Hema keek je Peek en Cloppenburg in en dat zag er aantrekkelijk uit.We werden geholpen door een heel aardig meisje, die ons wees waar we naar zochten: bloesjes, vestjes, hooggesloten truitjes, lange broeken en huisjasjes.Na wat heen en weer lopen, waarbij het zweet me uitbrak, waren we aardig op weg met de kleding. Nog even CenA in voor een jas-mijn vader noemde dat vroeger altijd Cor en Arie, zo heetten zijn broer en hij- en daar slaagden we ook al prima mee. Handschoenen, een lekkere wikkelshawl en rap naar la Place voor de lunch.O, wat smaakte die tomatensoep eigenaardig. De bananensmoothie echter ging prima naar binnen en verder gingen we weer, want we moesten nog pantoffels en schoenen.Bij van Haren slaagden we met een paar hooggesloten pantoffel booties, met een vachtje er in. Met de schoenen wilde het niet lukken, dus dat moest maar een andere keer. Versleten sjokte ik naar de metro en haalde nog net m'n trein.
Vanmorgen ging ik de kleding  brengen, ik had alles in m'n boodschappentrolley gepropt, alleen één pantoffel moest in de rugzak, die paste er niet meer in.Samen met Kitty zocht ik de kleding uit en zij bracht de nieuwe kleren weg om ze te laten merken voor de wasserij(die heet Edelweiss..)Tante kreeg haar nieuwe pantoffels aan en daar was ze zéér mee in haar nopjes.Ik nam haar mee naar het restaurant, omdat het te hard waaide om te gaan wandelen.Toevallig was er een muzikaal intermezzo en tante zat lekker mee te zingen en met haar armen mee te bewegen.Echt gezellig vond ze het.We zitten altijd aan een tafeltje vlakbij Boeddha, die tante heel mooi vindt en ook altijd meteen ziet.Met een trolley vol oude kleding en schoenen vertrok ik weer. Dag schat, riep een van de bewoners me na. Lief!

da BOM

HD=Hanny Dekhuijzen
Op donderdag 3 oktober was er een voorlichtingsavond in HD over de BreinOmgevingsMethodiek, afgekort: de BOM. Ik kwam net iets te laat binnen hijgen, maar kreeg toch een lekker kopje koffie . De avond werd gehouden in het museum van HD, een sfeervolle ruimte, met allerlei voorwerpen uit de 50er en 60er jaren. De introductie werd verzorgd door de manager, die een kort praatje hield en toen het woord gaf aan Marga van Oort die ons rondleidde in "de Wondere Wereld van Dementie". Het was een heel interessante voordracht, die de aandacht goed vasthield.Alles wat er ter sprake kwam werd ook nog eens schematisch op een scherm afgebeeld; heel goed te volgen dus.Na de pauze was er gelegenheid om vragen te stellen en ja daar had je het al: de aanwezigen gingen over hun familieleden praten. Begrijpelijk, maar daar kwam ik niet voor.Om half tien ging ik mijn jas eens aandoen en toen was het zo afgelopen. Ik heb iets geleerd over hoe de hersens (of wat er van over is) van Alzheimerpatiënten werken, wat ze allemaal kwijtraken en hoe je het beste met ze kunt omgaan.Het personeel van HD krijgt hier ook een training in en er wordt veel geobserveerd.Prima allemaal.

Met de opgedane kennis ging ik vandaag op bezoek bij tante. Het was een prachtige herfstdag en mijn plan was koffie en dan een fikse wandeling.Zoals ik geleerd had stormde ik niet meteen naar binnen, maar nam de zijdeur en legde mijn jas en tas in tante's kamer.Ik begroette de bewoners en daarna tante, die met haar rug naar me toe zat.Niet achter de mensen gaan staan praten, adviseerde de BOM. Dus ik ging naast haar staan en gaf haar een knuffel.
Tante maakte tijdens het koffiedrinken met oog- en hoofdgebaren duidelijk dat ze zich aan een mede- bewoner zat te ergeren en zei wel 5 keer "ga je mee?"

Het was zelfs warm buiten en toen we een andere route namen dan anders, kwamen we in een schitterend deel van het park terecht. We genoten allebei met volle teugen.Tegen 12en bracht ik tante weer naar boven, waar ik haar met de hulp van een medebewoner uit de rolstoel hees en aan tafel parkeerde.Deze mevrouw is nog heel goed en adviseerde me, om pantoffels voor tante te kopen, liefst met anti-slipzool. "Want ze trekt constant haar schoenen uit en als ze op haar kousen loopt, kan ze vallen" sprak ze praktisch. "De vloer is hier glad hè". Soms begrijp je niet dat iemand die nog zo verstandig overkomt toch is opgenomen.Ondanks een onzachte aanvaring met een poortje dat maar voor de helft openging op Rotterdam cs haalde ik m'n trein.Volgende week kleren en schoenen voor tante kopen! En ik zie nu op de foto dat ze hoognodig naar de kapper moet.

administratieve rompslomp

Uit de berichten op de website van Hanny Dekhuijzen maak ik op dat het goed gaat met tante. Van de week heeft ze cavia's en konijnen verzorgd, ze doet wel constant haar schoenen uit, maar dat lijkt geen probleem te zijn en verder eet en drinkt ze goed. Het voelt raar aan om vandaag niet naar haar toe te gaan, maar er is vanavond een bijeenkomst in het huis over de Brein Omgevings Methodiek en daar ben ik heel benieuwd naar.Volgende week is er weer een bijeenkomst,waar de familie beslist bij "moest" zijn en dan is er binnenkort nog een etentje bij van der Valk en een zondagmorgenconcert. Ze doen van Humanitas van alles om de familie scherp te houden en de bewoners een fijne tijd te bezorgen.
Vorige week lag de beschikking van de Rechtbank in de bus, ik ben nu officieel mentor en bewindvoerder van tante.Er zat een stapel paperassen bij om te lezen en in te vullen; er moet elk jaar een financieel verslagje naar de Rechtbank en ik moet kopieën bijsluiten van bankafschriften van vlak vóór en vlak ná de beschikking. Ze willen wel even controleren of je de rekening niet helemaal leeghaalt. Er zaten allerlei instructie bij en tips, het is heel wat allemaal.
Maandag de bank gebeld, zodat zij ook weten hoe en wat. Moest ik weer aan de slag met een formulier en kopieën van de beschikking en van m'n identiteitsbewijs, om te voorkomen dat de rekening en de pasjes geblokkeerd werden.En dan alles graag inscannen en emailen mevrouw.
Dinsdag maar weer naar de Action om een mapje te kopen voor de rekeningen en uitgaven van tante.Ondertussen is het een echte administratie geworden.Dan zijn er nog de lopende betalingen aan het CAK om af te handelen en te checken of alles wel klopt en er zijn nog akkefietjes van het oude huis met de KPN en de Eneco.
Zaterdag ga ik maar een kopje thee drinken bij tante, even bijpraten op haar manier en naar buiten als het droog is.

Alzheimer is geen pretje

Als ik mijn blog doorlees, lijkt het net of het allemaal wel meevalt met Alzheimer. Maar niets is minder waar. Er zijn op de tv docu's over Alzheimer, waar je het verdriet bij de partners ziet en het verdriet bij de patiënten zelf, als ze beseffen hoe weinig ze nog kunnen.Het is een rot ziekte, die mensen aftakelt en terugbrengt naar een stadium van grote baby's. En geen schattige baby's.Een mevrouw zei gisteren op tv: mijn man is een kind geworden, maar ik wil geen kinderen meer. Ik wil mijn man terug. 

Maandag heb ik de huisarts gebeld om te vragen of je Alzheimer kunt voorkómen. En ook, of er tests bestaan om te zien of het je later ook treft. Dat laatste is niet mogelijk, maar hij adviseerde gezond eten, weinig cholestorol en veel sporten.En multivitamines.

Hieronder een erg persoonlijk verslag van de verzorging. Ik kan dit elke dag op de pc meelezen en er ook op reageren. Ik heb de namen weggelaten, maar wat doen de dames hun best en wat zijn ze lief en geduldig met de bewoners.

ps bij nader inzien heb ik de toilet gedragingen van tante er uit gehaald.

— 24 september 2013, 21:41

mw heeft goed gegeten en gedronken. mw zei om 19.30 erg moe te zijn, mw toen naar bed gebracht. mw is mee naar buiten geweest, mw genoot hier ontzettend van. er kwam een klein hondje en de eigenaar had deze even bij mw op schoot gezet. mw vond dit heel leuk en knuffelde veel.

Mw is mee geweest om te jeu de boule-en in de tuin. Mw genoot van het zonnetje en deed goed mee met het spel. Was niet onrustig.

— 23 september 2013, 14:25

Mevr. had gekrabbeld aan haar benen, wat een beetje bloedde. Mevr. heeft haar hand gestoten (rechts) aan de slaapkamerdeur. Mevr. werd na middag eten naar toilet gebracht, ging vanmiddag naar buiten met de activiteiten begeleiding voor een activiteit.

mevr kan ineens emotioneel reageren, is ook weer snel over. mevr is verder rustig aanwezig.

CH uitzendkracht — 22 september 2013, 07:01

Mw. heeft goed geslapen werd om 06:20 wakker

— 21 september 2013, 20:34

mevr was veel met de schoenen bezig, trok ze een paar keer uit.

— 21 september 2013, 20:34

mevr was aan het krabben aan de scheenbenen,

— 20 september 2013, 19:37

mw had na het eten van haar bankje een bedje gecreëerd met haar schoenen als hoofdkussen mw werd daarom maar naar haar eigen kamer gebracht, vond haar bed heerlijk

— 20 september 2013, 16:19

Mw was bij de zangclub, maar werd onrustig en ging telkens staan. Mw om 3 uur terug gebracht.

— 20 september 2013, 14:34

Mevr. is vanmiddag naar de zangclub toe. Mevr. was veel met haar veters bezig, haalde eruit, en deed de veters er weer terug erin.

— 20 september 2013, 14:32

arts is nog niet langsgeweest .mw zat veel met de boekjes aan tafeltje te verscheuren, was daar drukdoende en serieus mee bezig ,mw werd ingesmeerd op de plekjes

— 18 september 2013, 13:11

mw werd verzorgd en ingesmeerd volgens afspraak. mw heeft goed gegeten en gedronken. mw zat op haar praatstoel en zat van alles te vertelen ,over de kinderen van haar zus en was trots op haar manier daarover .mw heeft nog even gedanst op de muziek, mw had erg veel schik

— 18 september 2013, 06:03

Mw ging naar het toilet. Werd daana weer terug naar bed begeleid.

— 17 september 2013, 13:34

mw was al vroeg wakker mw kreeg zorg. mw heeft goed gegeten zowel van het ontbijt als van het warme eten. mw zit op het moment met medebewoners de troonrede te kijken; mw is een beetje in slaap gedommeld

Mw was vanmiddag verdrietig, mw had het over haar zus. Mw heeft vanavond 3 boterhammen gegeten en dronk al het aangebodene. Mw is ingesmeerd met voorgeschreven zalf.

— 15 september 2013, 19:59

mw stond vanavond voor het raam naar buiten te kijken keerde terug naar stoel en werd emotioneel. mw zei ja daar woont mijn zus. maakte zich een beetje zorgen om haar. mw gerust proberen te stellen, dit lukte met een praatje

— 15 september 2013, 13:13

 mw heeft goed gegeten en gedronken. mw is op het plein geweest en heeft daar gezongen met medebewoners.

— 14 september 2013, 20:04

mw heeft 3 boterhammen gegeten en een gekookt eitje mw heeft vanmiddag genoten van live gespeelde muziek op het plein mw zei regelmatig mooi he

Voor het ontbijt voelde mw zich niet goed. Mw had wegrakingen en reageerde niet op personeel. Mw barstte in huilbuien uit en kon zelf geen beker vasthouden. Mw haar bloeddruk en tensie zijn gemeten om 9.00 uur. Mw kwam na ongeveer een half uurtje weer bij. Om 10.00 uur weigerde mw haar bloeddruk te laten meten. Later op de dag reageerde mw weer op alles en heeft genoten van de lunch.

Ik ben zo donker

Toen ik vandaag de woonkamer van Coolhaven Kajuit binnenliep, zaten een aantal dames gezellig te ganzeborden.Tante werd het spel uitgelegd en ze wilde graag meedoen zei ze. Mij had ze nog niet gezien en ik maakte van de gelegenheid gebruik om een foto te maken. De gansjes liepen vrolijk over het bord, tante had groen. Carola, een bewoonster met een grote bril met jampotglazen, had een gelukkige hand van gooien en lag al gauw op kop. Een van de andere deelnemers liep midden in het spel weg, ik heb al genoeg last van m'n buik, zei ze. Ik nam haar plaats in en toen zag tante me ineens(huilen) Alle hindernissen op het bord werden gewoon overgeslagen, Alzheimerpatiënten zitten van zichzelf al genoeg in de put! Ik speelde het spel mee tot er iemand onder luid applaus won.Na de koffie haalde ik de dikke jas van tante, want was het de vorige keer 30 graden, nu was het een beetje kil en herfstig buiten.Ik had 2 plaids gekocht om over tante's benen te leggen.De rode ging mee.Na weer een heel drama om tante niet ondersteboven in de rolstoel te laten belanden gingen we aan de wandel.

 Ik besloot halverwege een andere route te nemen, zodat we ook eens wat mensen tegenkwamen, liefst met kindertjes en hondjes.Tante begroette ze allemaal met dag ventje, ook als het meisjes waren en de honden werden uitgebreid bewonderd en geknuffeld.Onderweg vertelde tante dat ze zo blij was dat ik met haar ging wandelen, want ja, ze was al zo donker. Ik moest even nadenken en toen begreep ik dat ze oud bedoelde. Vaak probeert ze een passend woord te vinden als ze iets kwijt is en soms is het treffend gevonden.Tot mijn verbazing wist ze nog wel alle nummerbordjes onderweg goed voor te lezen, 100! riep ze triomfantelijk.We gingen in het restaurant zitten met een versnapering, die tante zich best liet smaken.Na een flinke file bij de liftdeuren leverde ik haar weer boven af. Dankzij de NS reisde ik wederom op een bizarre manier naar huis, namelijk aan de verkeerde kant van het spoor.
Gelukkig zat ik helemaal achterin de trein!

de rechtbank

Woensdag 11 september, een beladen datum, moest ik op het kantongerecht verschijnen.
Ik zou dan mentor én bewindvoerder van tante worden. Ik had een en ander al met de juridisch medewerker van de notaris op het dorp doorgenomen en voorbereid, dus het leek een fluitje van een cent.
Ik loop naar binnen én weer vrolijk naar buiten, dacht ik.
Niets bleek minder waar. Allereerst was ik van te voren al flink zenuwachtig: zou ik wel op tijd komen-het openbaar vervoer liet het geregeld afweten-, zou ik het wel kunnen vinden, wist ik wel de goede antwoorden te geven op eventuele vragen, etc..
In eerste instantie zou mijn zus meegaan, maar die was lelijk ziek geworden en knapte maar langzaam op. Mijn dochter bood aan om mee te gaan. Nou graag, zweette ik, alleen gaan lijkt me echt vreselijk.Mijn dochter vond het allemaal reuze interessant, zij had nog nooit een rechtbank van binnen gezien. Ik ook niet, trouwens.
Het begon al bij de ingang.Twee potige portiers hielden de wacht naast detectiepoortjes die aan het vliegveld deden denken. De controle was net zo streng. Tas in een bakje, door het poortje-ik piepte niet, dochter wel- dochter moest gescand. Het horloge was de boosdoener. Tassen werden doorzocht, wij moesten onze levensgevaarlijke paraplu's inleveren.Toen naar boven en daar begon het wachten. Lang leve de smartphone!
Het stonk in de wachtruimte naar zweet en er liepen de vreemdste personen voorbij. De rechter was uitgelopen, maar een half uur na onze afspraak mochten we naar binnen.
Tot mijn schrik zaten de rechter en zijn assistent in vol ornaat achter de tafel, robe, bef, alles.De rechter bladerde afwezig door de papieren en vuurde vervolgens allerlei vragen op me af, waaruit bleek dat hij het zaakje niet helemaal vertrouwde en ook, dat hij de papieren niet grondig had gelezen.Waarom er geen verklaring bijzat waaruit bleek dat mijn broer en zus het er ook mee eens waren dat ik mentor en bewindvoerder werd, sprak hij streng.Hij stuurde ons weg met de opdracht dat eens snel te regelen en daar gingen we weer met lege handen.Balen!
We troostten onszelf door heerlijk te gaan lunchen en daarna een filmpje te pakken.De trein begaf het deze keer wel en volkomen uit mijn humeur kwam ik thuis. 
Ik vertelde het verhaal aan mijn echtgenoot, toen me ineens te binnenschoot dat de portier het zakmes in het voorvak van mijn rugzak niet had gezien.Ik heb altijd een Opinel mes bij me met een lila heft, voor het geval ik eens een appeltje wil schillen.Nou jaaaaa!

emoties

Toen ik vanmorgen onopvallend de woonkamer in Coolhaven Kajuit binnenkwam, zag ik tante op haar bankje zitten, in de weer met alles en niets. Haar schoenen stonden onderop het tafeltje.Ik pakte een lekker kopje koffie en observeerde het geheel eens op m'n gemak.Tante had een lange broek aan, iets wat ze haar hele leven heeft geweigerd. Aan tafel zaten 2 gezellige dames, die ik eens vriendelijk toelachte. Een van de verzorgenden kwam naar mij toe en vertelde dat tante erg emotioneel was geworden vanmorgen(wanneer is dat woord toch ons taalgebruik binnengeslopen?) en er geen zin meer in had. Ze wist niet meer waar ze was en wat ze moest doen.Ik vroeg om een rolstoel, want een goede remedie tegen neerslachtigheid is naar buiten, de zon in. Het zou 30 graden worden..Tante's schoenen werden aangetrokken, m'n koffie was op en ik ging in tantes blikveld staan.Ze keek 1 keer, 2 keer en toen zei ze: Kijk eens wie we dáár hebben! O, wat ben ik daar blij mee(huilen)
Ik nam voor alle zekerheid haar jas mee, want vaak klaagt ze onderweg over kou. Tante rook een beetje onaangenaam en ik vroeg benauwd of ze niet eerst naar de wc moest. Welnee riep ze, kom, we gaan.
Na een worsteling om tante niet achterstevoren in haar rolstoel te laten belanden, pakten we de lift naar de begane grond.Tante zwaaide eens naar haar spiegelbeeld en vervolgens naar iedereen in de gang en daar gingen we.
Tante legde uit, dat ze er geen zin meer in had gehad vanmorgen, want ze ouwehoerden maar allemaal, enfin, ze zat erg te mopperen.Tussen het gemopper door wilde ze ook af en toe m'n hand pakken (die nágels) om me te bedanken en te laten weten hoe fijn enzenz.
We reden de Carnissetuin in, een soort wijktuin met bloemen en groentes. Ik liet tante de meloenen zien en de boontjes, de dahlia's en de lathyris.Het was er bloedheet.
Met een omweg reden we terug naar het terras van Hanny Dekhuijzen, waar we lekker in de schaduw een versnapering namen.Ik snapte heel goed waarom tante het zo moeilijk had vandaag: Kitty is met vakantie. Dat was in het oude huis ook zo, als één van de verzorgenden er niet was, raakte tante totaal van streek. Maar ja, ze kan het echt niet meer uitleggen. En daarom doe ik dat nu.
Na een dikke kleffe kus slofte ik naar de metro.pfff, wat een hitte!

Genieten

Het was de zoveelste prachtige zomerdag.Omdat ik bijna niet kon geloven dat het alweer lekker weer werd, had ik een dik vest aan getrokken toen ik op weg ging naar tante.Het was echter warm, ook in de trein en de metro.Tante wilde toch haar dikke jas aan toen we naar buiten gingen, terwijl ze heel veel kleren aan had.
Ik had wat brood mee genomen om de herten en eenden te voeren, zodat tante ze van dichtbij kon zien.
Op de afdeling was een nieuw gezicht verschenen, het kleine mevrouwtje dat tante met een vork had bedreigd was helaas overleden. Nou, je kan wel zien dat jullie familie zijn, zei de nieuwe bewoonster. Ja, dat is mijn meisje, zei tante opgewekt.Straks gaat ze het allemaal vertellen, maar je kan er geen touw aan vast knopen, zei de nieuwe.En dat geloof ik graag, want tante gaat steeds slechter praten. Af en toe komt er nog weleens een verstaanbare zin tussendoor, maar niet vaak meer.
We gingen naar het hertenkampje. Het wemelde er van de kraaiende hanen en kakelende kippen. Nou, hoor nou toch eens straalde tante, die beessies toch.Ik gaf haar een stukje brood om te voeren en dat vond ze mooi. Hè kind wat zit ik te genieten zei ze.En zoals gewoonlijk bleef ze tijdens de wandeling maar vertellen dat ze zo zat te genieten van die gróóóte....(bomen, tante)en kijk dat nou(een fontein, mooi hè?) en ach die beessies allemaal(merels, duiven, eenden) Ja jij weet dat allemaal nog zei tante, ik niet hoor.
Na een chocomel en een gevulde koek op het terras(wat is dat lekker, zei tante) gingen we nog even naar het herinneringsmuseum op de begane grond van Hanny Dekhuijzen.Het was dicht, maar we mochten toch rondkijken. Tante was ondersteboven van een grote babypop met plastic haar, die in een vitrine zat. Ik haastte me om uit te leggen dat dat een pop was en geen kindje, want tante begon te roepen ach kindje toch, met dat koppie!
Deze keer liet tante zich rustig terugbrengen en liep mee tot de deur.Verder niet hoor, zei ze.

het incontinentie probleem

Na 2 weken vakantie in Denemarken ging ik donderdag op weg naar Rotterdam-zuid om tante op te zoeken.Ze zat een beetje te dommelen op haar bankje, maar herkende me meteen toen ik me over haar heen boog. Haaaa, riep ze, daar ben je! Nou, wat leuk zeg.
Ik babbelde wat over de vakantie en het mooie weer, maar besloot al gauw tante mee naar buiten te nemen. Er werd heerlijk gekookt in de woonkamer en mijn maag rammelde. Jas aan, tante naar de wc en hup in de rolstoel.Heerlijk wandelen als vanouds, met als toetje chocomel in het restaurant.
Tante naar de wc, dat klinkt normaal. Maar voor tante is de wc een no go area geworden, waar ze echt niks meer van snapt. Tante doet haar behoefte meestal overal, behalve daar.En ik kreeg zelfs een mailtje van de verzorging, dat tante haar hele slaapkamer plus linnenkast had ondergesmeerd.
Ik heb met haar te doen, maar nog meer met de verzorging! Die bedenken allerlei oplossingen om te voorkomen dat tante haar "inco materiaal" overal uittrekt en neergooit en haar slaapkamer, woonkamer en de kamers van de andere bewoners bevuilt.Deze keer was de oplossing een legging.Dat gaat als volgt: ondergoed met inco, legging, hanssoppak met lange pijpen, kleding.
Ja, je moet wat nietwaar? Alles gaat altijd in goed overleg, dat is zo fijn. Ik word overal bij betrokken en er is altijd tijd om te praten. Super!
Ik had tante tijdens het gesprekje met Kitty in de woonkamer geparkeerd, maar daar hoorde ik haar aan komen lopen door de gang. Snikkend, want ik was kwijt. Ach, die ziel, ik had helemaal niet gezegd dat ik zo terug zou zijn..We liepen met z'n drieën terug en tante werd aan tafel gezet: etenstijd.Maar tante had andere plannen, die wilde met mij mee naar huis.Gelukkig leidde Kitty haar slim af en ik verdween laf door de klapdeuren. Ach, na 5 minuten is ze alles weer vergeten, dat troostte mij dan weer.

Hoogzomer

Op een snikhete ochtend reisden mijn zus en ik weer eens af naar tante. Ik was al 2 weken niet geweest, omdat mijn moeder en broer op bezoek waren gegaan.Ik had mijn wekelijkse bezoekje stiekem wel een beetje gemist.
Wel volg ik al tantes verrichtingen via de pc, waar haar 'avonturen' netjes worden gerapporteerd door de verzorgenden. Het incontinentieprobleem begint drakonische vormen aan te nemen en de dokter had als oplossing bedacht dat het handig zou zijn om tante 's nachts een hanssop pak aan te trekken. Ik was erg benieuwd hoe dat er uit zag.
In de hal van Hannie Dekhuijzen was het een gezellige drukte, mensen liepen met rolstoelen en een groepje zat iets aan tafel te bespreken. Alle deuren stonden open, zodat het vergeleken met buiten fris aanvoelde.
in de gang liepen we Kitty tegen het lijf, tante's eerst verantwoordelijke. Ze vroeg of ze een aantal hanssoppakken mocht kopen, dat was prima, maar wel van katoen en met korte mouwen en pijpjes. Want bij tante op bed lag een vrij dik pak van badstof met lange mouwen en pijpen. Dat leek ons een beetje warm voor de zomer.
Tante zat op haar bankje iets onduidelijks met haar schoenen te doen; ze trekt ze de laatste tijd steeds uit, net als eerst, toen ze nog thuis woonde. Toen ze ons zag barstte ze in snikken uit, zó blij was ze ons te zien.
We namen haar mee voor een wandeling en onderweg zat ze zich te verkneukelen wat de andere bewoners wel zouden zeggen nu ze weg was.Ik bespeurde zelfs wat leedvermaak: zij zitten lekker binnen!
Tante zei een groep bierdrinkende rare kerels uitgebreid gedag, nou, dat had gevolgen! Ze werd tot aan de bocht van het pad nagewuifd en toegeroepen.
Na nog een paar kleine huilbuitjes van vreugde kwamen we op het terras en mijn zus haalde koffie en chocomel. Nadat tante ons voor de zoveelste keer verzekerde dat we haar een enorm plezier hadden gedaan, brachten we haar naar boven, waar de warme maaltijd al geserveerd werd. Het rook zó lekker, dat mijn zus en ik spoorslags naar de stad gingen om eens flink te gaan lunchen!

een wandeling door het park

Het was een echte Hollandse zomerdag, een beetje winderig, een zonnetje, een wolkje, graadje of 20.
Ik ging tante bezoeken.Tot mijn schrik was de deur van de woonkamer op slot, de dames keken mij een beetje angstig aan toen ik aan de klink rammelde. Dat had ik tot nu toe nog niet mee gemaakt. Hadden ze straf? Ik moest door het cijferslot en zag meteen tante zitten op "haar" bankje, waar ze met gesloten ogen naar de muziek luisterde. Onder het tafeltje vóór haar lag een stapel verscheurde tijdschriften, een van haar laatste hobby's.
Als vanouds klaarde ze helemaal op toen ze me zag.Ik vond de sfeer op de woonkamer niet gezellig, twee helpenden waren met vakantie, mevrouw S zat alles na te brauwen wat we zeiden, kortom: ik wilde met tante naar buiten.Jas aan, tante in de rolstoel en wegwezen.Tante was helemaal opgetogen en genoot al bij voorbaat van het uitstapje.
In het park gekomen werd tante euforisch over wat er allemaal te zien was: Bómen, éenden, mérels, méerkoeten alles werd aangewezen en uitgebreid bewonderd. Zelfs takjes, bladeren en hondendrollen werden als kleinoden aangewezen:ach, kijk nou toch, die kleintjes, riep tante.Ik merkte wel dat het park niet echt rolstoel vriendelijk was, de toegangen tot de bruggetjes waren vaak traptreden.Tante genoot en zei dat ook steeds:hè, wat geniet ik hiervan!
Toen we terug waren, gingen we op het terras van Hanny Dekhuijzen nog even nagenieten en toen was het alweer etenstijd.
Na een slopende reis met kapotte bovenleidingen en grote omwegen was ik om half vier eindelijk thuis..

MDO

Na 4 dagen ontspannen wandelen in de Eiffel, had ik er weer zin in. Ik had gemerkt, dat al het geregel en georganiseer van tantes zaken mijn energie behoorlijk hadden opgeslokt. Maar na 4 dagen een hotelletje, wandelen en lezen was ik weer helemaal de oude.Dinsdag ging ik samen met mijn zus op weg naar Hanny Dekhuijzen voor een zgn MDO bespreking. Tot mijn schande weet ik nog niet wat die afkorting betekent.Dankzij de spoorwegen en het dwaalgedrag van mijn zuster op het Zuidplein kwamen we iets te laat, maar het werd ons niet kwalijk genomen, we kregen koffie en de vergadering begon.
Aanwezig waren de eerst verantwoordelijke van tante en de specialist ouderengeneeskunde (verpleeghuisarts)De bespreking betrof het zorgplan voor tante en een voor een werden de aspecten doorgenomen: het toiletgedrag van tante(dat echt héél rommelig is),de activiteiten voor tante, haar motoriek en haar lichamelijk welzijn.De arts zei,dat ze vermoedde dat tante in het verleden al een hersenbeschadiging had opgelopen, omdat haar spraak heel erg achteruit is gegaan in de loop der jaren en haar motoriek niet. Dat past niet bij elkaar, legde ze uit. We bespraken de mogelijkheid van een scan.
Tante zat, onwetend van dit alles, aan de warme maaltijd. Boontjes, aardappeltjes en een gehaktballetje.Toen we binnenkwamen en tante mij zag en later ook nog mijn zus, was ze helemaal in de gloria. We namen haar mee naar het zitje op het dakterras, want het was lekker zonnig. Tante babbelde honderduit en wees op de wolkjes, de bomen en begroette de aanwezige dames met lunchpauze keer op keer weer met "hallo meisjes".
We eindigden ons "uitstapje" met een bezoek aan de Birckenstock winkel en dat vond ik nou héél toepasselijk.

de High Tea

Eindelijk is de flat van tante helemaal leeg! De spullen die over waren en de vloerbedekking hebben we gisterenavond buiten gelegd-er kwamen direct allemaal allochtonen met bestelautootjes aanrijden-en toen was het klaar. Vandaag heeft mijn zus de eindcontrole afgehandeld en de sleutels ingeleverd, alles was goed en er hoefde niets meer aan het huis gedaan te worden.Gelukkig!
Ik was naar de hightea gegaan in Hanny Dekhuijzen, wat hadden ze er weer veel werk van gemaakt. Toen ik met een tas vol nieuwe kleding in tante's kamer stond, kwam ze nét met een verzorgende binnen, ze moest naar de wc.Wat zijn die mensen toch geduldig en lief voor de bewoners, ik heb daar zo'n bewondering voor. Toen de klus geklaard was, ging ik tante even begroeten en vertellen dat we lekker gingen snoepen en theedrinken. Maar tante was zwaar gepiepeld, omdat ze volgens haarzelf niet meer los kon staan, noch los kon lopen. Met gespreide armen, alsof ze op 2 centimeter ijs liep, schuifelde ze door de woonkamer. Ik moest lachen, wat niet in goede aarde viel. Omstandig ging ze uitleggen wat er aan de hand was en ik adviseerde voortaan alles maar achter de rollator te doen.
Toen begonnen de festiviteiten, er was een toespraak, een mevrouw met een accordeon en lekkere drankjes en hapjes. Tante fleurde helemaal op toen ik met een schoteltje vol snoeperijen bij haar kwam zitten.Zo werd het toch nog gezellig. Ik werd zelfs een paar keer met "zuster" aangesproken door een medebewoner van tante en voelde me helemaal geaccepteerd.Tante bracht me naar de deur, maar wist de weg terug niet meer, dus toen moest ik haar weer terugbrengen.Toen ze wéér mee wilde lopen begon ik te zwaaien en dág te roepen; dat hielp.En nu...een paar dagen op vakantie!

Kringloop

Vandaag kwam de Kringloop bij tante's huis om het restant van haar spulletjes op te halen. De flat is nu bijna leeg, volgende week gaan we de rest buiten zetten en komt de Roteb ophalen wat de Kringloop niet wilde.
Het was plakkerig warm en de flat stonk als nooit tevoren, ondanks dat alles tegen elkaar openstond.Mijn zus en ik vermoeden, dat tante de hele flat als wc gebruikte...
De vloerbedekking moet er nog uit, een vies karweitje omdat er een heleboel verdachte vlekken in zitten.Mijn broer neemt deze taak gelukkig op zich, evenals het vullen van de gaatjes die overal in de muren zitten.Dan volgt de eindcontrole en is de klus geklaard.
Het is niet te geloven wat er allemaal bij komt kijken, als je -administratief gezien- iemands leven moet regelen. Ik loop tegen allerlei dingen aan, die dankzij de wet op bescherming van privé-personen niet door mij kunnen worden geregeld.Zelfs het adres van tante wijzigen mag niet zomaar van de Belastingdienst, de Bank etc.Haar telefoon opzeggen, haar hulp(die ze niet had, maar de gemeente dacht van wel), alles moet schriftelijk en liefst met haar handtekening. Maar tante heeft geen handtekening meer en ik vraag me af of ze überhaupt nog kan schrijven. Er blijft niets anders over dan naar de notaris te gaan en een notariële volmacht aan te vragen.Ben benieuwd wat dat gaat kosten en hoeveel tijd daar in gaat zitten.
Er wachten bij Hanny Dekhuijzen nog een diagnostisch interview en een MDO bespreking. Geen idee meer wat dat ook alweer betekende, maar daar is een arts bij aanwezig.Lijkt me wel interessant, want dat gaat direct over tante.
Ze ligt vast allang in bed, het zal wel heel stil zijn op de afdeling!

familiediner

De activiteitencommissie van Hanny Dekhuijzen had een familiediner georganiseerd, met als thema Italië.
Ik had tante en mezelf opgegeven voor de festiviteit en vanavond, buitentemperatuur 30 graden, ging het plaatsvinden.Eerst had ik nog een gesprek met een activiteitenbegeleidster over het zgn 'Reis door de tijd boek', waar de beknopte geschiedenis van een bewoner in kan worden weergegeven, verrijkt met plaatjes en verhaaltjes.Ook tante opgegeven voor het zangclubje en het bewegingsclubje; er wordt echt veel gedaan met de bewoners!
Toen tante opgehaald, die zoals gebruikelijk weer blij verrast was.We gaan lekker uit eten zei ik opgewekt, een beetje onecht, want ik zag er wel tegenop om met tante in het restaurant te gaan zitten. Haar bestek- beheersing is namelijk niet meer je dát de laatste tijd, maar ik werd gerustgesteld door een van de verzorgenden, die me zei dat het allemaal niks uitmaakte hoe er werd gegeten, als het maar gezellig was.
En gezellig was het. We moesten wel een beetje lang wachten, maar tante babbelde moeiteloos de tijd vol en af en toe moesten we allebei heel erg lachen om haar opmerkingen.(een man met een snor had het hélemaal gedaan,wat een lelijkerd, zei tante)
Tante vond het eten maar zozo, dus ik at een dubbele portie meloen met ham.Ook de lasagne kon haar goedkeuring niet wegdragen(terecht), maar ze sloeg zich er manmoedig doorheen en zei steeds dat het toch zó gezellig was allemaal.Plotseling keek ze me met grote schrikogen aan en zei: Maar ik heb helemaal geen geld bij me! Ja, dat word afwassen, zei ik lollig. Tante moest hier zó om lachen, dat de tranen over haar wangen biggelden.Na de tiramisu en een bezoek aan de jonge meerkoetjes bracht ik tante weer naar boven.Ja, wat ga ik hier doen? vroeg ze. U woont hier, weet u wel? Ik ga hoor, anders mis ik de bus, zei ik om er vanaf te zijn.
Nou, veel plezier ermee, riep ze me boos na.Gelukkig weet ik, dat ze dat binnen 5 minuten weer vergeten is!

met dochter naar tante

Vandaag ging ik samen met mijn dochter naar tante.Helaas had de NS weer een trein kapot gemaakt, dus we waren erg laat.De bewoners zaten al te smullen van hun warme maaltijd.Vier dames zaten gezellig aan tafel, een mevrouw zat bokkig in een stoel vlakbij de deur (ik ga zo naar huis, zei ze boos) De andere twee dames lagen in bed, deze dames zijn wat zwakker en hebben niet altijd meer genoeg energie om op te staan, aan te kleden etc.vertelde een verzorgende me.
Met mijn dochter ging ik de spullen voor tante uitpakken:een paar zomerschoenen, een geborduurd schilderij,een beeldje van een hondje, cd's van Wim Sonneveld en André van Duin.Het schilderij trok bij Starbucks, waar we koffiedronken, de aandacht van 2 beschààfde dàmes, die beweerden dat borduren weer helemaal trendy was. O, jéé...Hete aardappel, zei mijn dochter.
De maaltijd was afgelopen, de vla met slagroom op en tante ging op haar favoriete bankje zitten. Toen zag ze me pas, ach, dan kijkt ze toch altijd zó blij!Na een lang en ingewikkeld gesprek dat voornamelijk ging over de wandeling die ze had gemaakt,besloten we dat het tijd werd om op te stappen. Ik ging even een van de andere dames een hand geven(die kreeg ik met moeite terug) en tante ontfermde zich over m'n dochter, waar ze tegen zei: wat ben jij een móóierd! Ja, de een is nou eenmaal mooier dan de ander, maar jij bent zo mooi.
Mijn dochter wilde binnenkort graag wéér mee......

flat opruimen

De flat van tante ziet er langzamerhand uit alsof we binnenkort een 'garagesale' gaan houden. De kasten zijn leeg en alles staan in dozen of zomaar los op de grond.Mijn zus en ik hebben de Kringloop gebeld en die komen volgende week tantes spullen ophalen.Toch is het een beetje jammer om de dingen die zó belangrijk voor haar waren weg te doen, maar Marktplaats zagen we niet zitten. En wat we als familieleden zelf wilden hebben is maar weinig.
Vanmorgen ben ik naar Charlois gegaan om lekker koffie te drinken met tante, maar toen ik aankwam op de woonkamer, was alleen de stagiere er. De dames waren wandelen, het was zulk heerlijk weer.Ik hielp met aardappelen schillen en ja hoor, daar kwamen ze. Tante zat in een rolstoel met haar winterjas aan, en gaf me een steenkoude hand, terwijl het toch boven de 20gr was buiten.Ik had koffie gemaakt en schonk een bakje in, stroopwafeltje wilden ze wel, lekker zeg, zei tante die me nu pas herkende.Hoe kom je ineens hier? vroeg ze, zoals altijd.
Ze had een kaart gekregen van haar tweelingzus(mijn moeder) en die haalde ik op haar kamer.Ze stak een heel verhaal af, wat eindigde in tranen, toen ze zich herinnerde dat haar flat onder was gelopen en ze niet meer terugkon.Ik veranderde snel van onderwerp en we gingen een eindje lopen naar het balkon, buiten de gesloten deur. Tante vond het een beetje eng en wist niet hoe snel ze weer terug moest lopen.De dames gingen lekker witlof schotel eten met kipfilet en ik ging met blaren (door m'n nieuwe slippers) weer terug naar de metro.