Ik reed tante naar het park, maar moest steeds opletten dat ze niet mee ging trippelen met haar pantoffels op de modderige grond. Ze ging niet als vanouds de bomen en eenden bewonderen, wel had ze aandacht voor een klein hondje dat ons passeerde.
Ik hoorde haar hele verhalen vertellen tegen zichzelf en af en toe zei ze ineens gvd kijk uit. Ik liep om de stoel heen en zag dat tante bang zat te kijken. Ze vond het helemaal niet leuk buiten. Ai, dat was een teleurstelling.Ik ging geruststellend tegen haar praten, maar het hielp niet erg, ze bleef lelijk vloeken en af en toe kijk uit roepen. Verder had ik ook het idee dat ze zich echt vastklampte aan de leuningen.
Ik maakte het rondje af en vertelde dat we weer naar huis gingen, kijk daar is het al. Tante was zichtbaar opgelucht toen we de hal van Hannie Dek binnenliepen en in de lift was ze weer vrolijk, gelukkig. Echt jammer dat dit ook niet goed meer gaat. Ik schonk drinken in, tante had geen idee hoe dit nu weer binnen te krijgen. Ze besloot de limonade over de tafel te gieten. Nééé riep Ria; tante schrok een beetje en zei wat een sufferd ben ik. Nee joh, zei Ria, die meteen ging deppen, dat geeft allemaal niks.
Vorige week heb ik een gesprekje gehad met Kitty, omdat tante's stoel op de rem stond en ze nergens heen kon. En ook over de deuren, die al een tijdje dicht zijn, zodat tante niet zelfstandig naar de gang kan.Het gevolg was, dat er één deur openstond en dat tante lekker aan het rondrijden was. Wat een lieverds toch bij Coolhaven Kajuit! Op de terugweg in de metro was ik getuige van een écht Rotterdams gesprek over rode wijn (daar krijgt ik het zuur van, geeft mijn maar zoete Spaanse) witte wijn (Canei, dat lust ik wel, als het maar zoet is) en Kerst (gezellig dat jullie komen lunzen-dit op kakkerige toon want ja, doet maar gewoon, niettan? noudan!)
Deze week zie ik tante nog twee keer, dinsdag even voor de CR vergadering en vrijdag is er een kerstviering voor vrijwilligers, dan piep ik ook nog even bij tante binnen!
