Er viel een mals zomerbuitje toen ik afreisde naar Rotterdam-zuid. ik had besloten met de auto en de metro te gaan, zodat ik me niet hoefde te haasten voor de trein. In de lift veroorzaakte ik een plasje met mijn druipende paraplu. Op de afdeling was het rustig. Tante zat met 2 andere bewoners aan tafel, Carola was gelukkig ook weer van de partij, ze was genezen van haar longontsteking. Ria was bij een bewoner krulspelden aan 't inzetten.' Kijk eens wie daar is Fem", riep haar man, die aan tafel zat met de krant. "Ja, ja" zei tante, terwijl ze me vriendelijk-maar zonder blijk van herkenning- aankeek. Ik ging koffie inschenken voor iedereen en deelde koekjes rond. Tante, die al jaren geen koffie meer dronk, genoot zichtbaar van haar bakje. Omdat tante niet zo spraakzaam leek, haalde ik een boekje en twee fotoalbums uit haar kamer. Het boekje over puppy's had ik voor haar gekocht toen ze nog in haar flat woonde, ze herkende het. Terwijl ik door het boekje bladerde en af toe wat voorlas, begon tante op heftige toon een verhaal, waar ik helaas niets van begreep. Er kwam veel gefrons en wijzen met het vingertje aan te pas, maar ik snapte er echt niets van. Wel viel me op, dat ze een enorme blauwe plek op haar voorhoofd had. Wat ze toch allemaal uitspookt?
De enige man op de afdeling ging de kopjes opruimen, waardoor een bewoner op verontwaardigde toon uitriep: "waarom wordt dat allemaal weggehaald?"De vrouw van deze meneer kwam woedend op haar af en er ontstond zowaar een pittige ruzie. Omdat er geen verzorgende aanwezig was besloot ik de ruzie te sussen, waarna de boze bewoners nog nasputterend aan hun eigen tafel gingen zitten.
Tante en ik gingen foto's kijken en daar barstte ze weer in snikken uit bij het zien van de foto van haarzelf en m'n moeder. "Dat zijn wij" snikte ze. In haar slaapkamer staat een lijstje met een foto van mijn oom er in, dat haalde ik op en verwisselde de foto's. Bingo! Tante heel blij, tranen weg en gelukkig kwam daar de afleiding in de vorm van de fysiotherapeut. Ik liep nog even met tante mee naar de fysioruimte en na een dikke knuffel en veel zwaaien was ik weer weg. De regen in.
 |
| Vandaag snapte tante ineens weer.... |
 |
| hoe ze in haar rolstoel moest gaan zitten |
 |
| met heel veel aandacht lukt dat |
