Het was een prachtige herfstdag, een prima dag om een wandeling in het park te maken met tante.Kon ze meteen haar mooie nieuwe jas uitproberen.Lichtelijk vermoeid door het vroege opstaan om het hondje uit te laten spoorde ik naar Rotterdam.Een lekkere dubbele espresso zou de slaap wel verjagen.In de woonkamer van Coolhaven Kajuit heerste een gezellige sfeer. Er stond meezing muziek aan en de zon scheen vrolijk naar binnen Drie dames zaten aan tafel, waaronder tante.Ik vond dat ze er niet zo goed uit zag en ze had een vlek op haar trui.Ik pleegde even overleg met Kitty, die tante aankleedde om naar buiten te gaan.Toen ze in de rolstoel zat, ging ik voor haar staan en zei: Goedemorgen, gaat u mee lekker naar buiten? Tante raakte hierdoor totaal in verwarring, wilde uit haar stoel en haar jas weer uit, omdat ze niet snapte, dat ík met haar ging wandelen.Na veel 5en en 6en liepen we naar de lift, maar de rolstoel wilde niet verder, het voorwieltje blokkeerde.Weer terug, andere stoel, het zweet stond alweer op m'n rug. Want tante is wel heel bereidwillig, maar ze snapt niet als je zegt: ga maar staan, ga maar zitten, doe u voeten op de steuntjes etc Ze houdt zich overal aan vast en haar benen en armen houdt ze helemaal stijf, terwijl ze allerlei dingen zegt die niemand begrijpt.Tante is behoorlijk sterk, net als mijn oma trouwens.Kitty en haar collega waren heel geduldig en uiteindelijk belandden we in het park, het was heel mooi en tante genoot van de herfstkleuren, de blauwe lucht en de honden die we tegenkwamen.Als altijd knapte tante buiten weer wat op en begon steeds begrijpelijker te praten.Doordat ik haar elke week zie, snap ik beter wat ze bedoelt en kan daar dan op inhaken. Daardoor ontspant ze, dat merk je. Ze lacht meer en geniet echt.Ons uitstapje eindigde in het restaurant, waar ik op hete kolen zat, omdat ik bang was mijn trein te missen. En die miste ik dus ook.Ik was precies 1 minuut te laat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten