mijn tante heeft Alzheimer: december 2014

maandag 22 december 2014

Hannie's kerstkoor

Vorig jaar had ik mezelf voorgenomen de hele dag mee te zingen in Hannie's kerstkoor en vandaag was het zover. Ik was extra vroeg opgestaan om op tijd te zijn en om kwart voor tien zat ik op de eerste verdieping van HD in de gemeenschapsruimte aan de koffie. Het koor was dit jaar bijzonder uitgebreid, er waren zeker 30 mensen, waaronder een aantal kinderen, vrijwilligers, familieleden en medewerkers van HD. Mieke heette ons welkom en samen met accordeonist Truus namen we de liedjes door.
In optocht liepen we de woonkamers in, al zingend "ik wens je een prettig kerstfeest" en daarna volgden krakers als stille nacht, de herdertjes, midden in de winternacht etc. De sfeer was vrolijk te noemen, de bewoners zongen zachtjes mee, of zaten de maat te slaan, al naar gelang het uitkwam. Een meneer riep af en toe keihard "na de koffie" als er een nieuw nummer werd aangekondigd en een mevrouw zette na Stille nacht "en datteme toffe jonges zijn" in. Wat het koor natuurlijk mee ging zingen!
Tante zat stilletjes mee te zingen, af en toe zat ze er een beetje naast kwa tekst zag ik aan haar mimiek. Er werden traantjes geplengd, maar ook geklapt en gezwaaid als we weer weggingen. Tussen de optredens door was er ruimschoots gelegenheid eens bij te praten met de aanwezigen over hún ervaringen in HD en met hun familieleden. Aan het eind van de ochtend werd er gevraagd om een klein groepje zangers voor "de Brug", een afdeling voor somatische cliënten, die terminaal zijn. Ik wilde dat graag doen en zo gaven we een privé concertje in een huiskamer. Daarna ging een echt klein groepje bij een bewoner zingen die 2 poezen op haar bed had liggen. Zij mocht zelf kiezen wat ze wilde horen en tot slot zongen we a capella "er is een kindeke". Ik vond het indrukwekkend.
Tussen de middag kregen we een lekkere lunch in het restaurant beneden, waarbij heel wat werd bijgepraat. Na nog twee optredens op de 2e en 3e verdieping en een dankwoord van Mieke ging ik gesloopt, maar tevreden naar huis.

Ik wens mijn bloglezers een gezellig kerstfeest en een goed, gezond en gelukkig 2015!

maandag 15 december 2014

Pop en pak

Het regende pijpenstelen toen ik vanmorgen de deur uit ging. Ik had m'n boodschappen trolley meegenomen, omdat ik veel spullen voor tante had aangeschaft. Een hele stapel ondergoed in de vorm van "body's", die helpen tegen plukken en smeren volgens de website. Je hebt echt niet veel fantasie nodig om je voor te stellen wat dat inhoudt, plukken en smeren... Verder had ik éindelijk wanten gekocht en een mooie pop, speciaal voor mensen met Alzheimer. Ik vond de pop zelf heel erg leuk (de hond ook), ze had een schattig gezichtje met wat uitdrukking, zachte haartjes en ze voelde zwaar en zacht aan. Echt lekker om vast te houden.
Door de plensregen liep ik met paraplu naar de trein. Een gedoe met de trolley op de trap, maar ja, echt zwaar was het niet.De metro had een andere dienstregeling: wachten.Eenmaal in zuid was het gelukkig droog. Ik was heel benieuwd naar de reactie van tante op het zien van de pop. Eerst bekeken Kitty en ik de pakken voor tante. Ze leken groot, maar die krompen natuurlijk nog bij de wasserij, het was 100% katoen. Toen de pop uit de tas. O, o wat vond tante dat mooi.
Allereerst probeerde ze of ze de voetjes op kon eten, ze stak tenminste de teentjes in haar mond.

Nou leken ze ook wel wat op marsepein van het varken...Daarna volgde er een heel verhaal, maar ik zag wel dat tante de pop héél mooi vond. Ik ging naast haar zitten met koffie en liet de armpjes van de pop heen en weer bewegen op de muziek. "Wat doe je nou" schreeuwde tante geschrokken, "dat moet je niet doen hoor!" Ik kreeg een preek, zo behandel je een klein kindje niet, begreep ik er uit. Tante nam de pop op van de tafel en zette haar ver weg, op de grond tussen twee stoelen in.Zo, die was veilig. Tante ging er gebogen overheen staan en maar praten. Ik haalde een wandelwagentje uit de gang en zette daar de pop in, maar dat vond tante maar zozo. Ok dan, terwijl ik bijna de kerstboom omgooide zette ik pop in een stoel neer. Ik wilde haar nog oppakken, maar néé, zei tante streng, afblijven. Ze pakte me bij m'n arm en ging uitleggen hoe je nou met zo'n klein kindje om moest gaan, tenminste, daar leek het op. Het echtpaar was inmiddels gearriveerd met hun zoon. De pop werd bewonderd en weer snel teruggezet, want tante waakte erover. Ik vroeg Irma, die héérlijke luchten produceerde in de keuken(gebakken ui, hmmm) of ze de pop weg wilde zetten als het teveel werd voor tante. Kitty ging pauze houden en ik ging weg om de trein te halen van 12.25. Tante had geen tijd om gedag te zeggen, zo druk stond ze bij de tafel te praten. Tot maandag, riep ik naar Irma, want zij doet ook mee met het kerstzingen.