Hemelvaartsdag

Het was een Hollandse lenteochtend en ik besloot, ondanks dat het een beetje koud was, met tante naar buiten te gaan. Ik had een flinke doos bonbons meegenomen, gezien tante's gebit geen beste keus, maar wel iets wat ze lekker vindt.In de verslaggeving had ik gelezen dat ze was afgevallen, wel 4 kilo in een paar maanden.
Verder had de mondhygiëniste haar best gedaan om tante's tandsteen te verwijderen, maar dat was tot 3 maal toe niet gelukt.
Op de afdeling was het rustig te noemen. Irma was koffie aan het zetten en 4 dames zaten aan tafel met restjes ontbijt en koffiekopjes. Ik zei tante gedag, maar ze reageert niet meer zo op me. Ach, het is niet anders. Ik kreeg een vers bakje koffie en Irma deed wat bonbons op een schaaltje. Nou, daar had tante wel trek in en mevrouw H. lustte ook wel een bonbonnetje of 2,3,4....
Tante's trui was aan de hals kapot en samen met Irma trokken we haar een andere trui aan en repareerde ik de losgeraakte col. In de kast hing een trui met gaten, die kon meteen de prullenbak in. Morgen maar eens op de markt kijken of ik wat nieuws kan vinden voor tante.
Na de koffie kwam Kitty de afdeling op, wat een leuk weerzien. Ze haalde een rolstoel en hees tante in haar jas. Sjaal mee en hup in de lift. Hallo Bonnie riep tante en zwaaide enthousiast naar haar spiegelbeeld. Ze kletste nog wat door tegen zichzelf en toen waren we al beneden.

Tante genoot als vanouds van alle bomen, bloemen, hondjes etc, maar wat ik miste was het contact met haar. Ze praatte, maar tegen zichzelf. Ze hield als het ware een gesprek met zichzelf. Af en toe probeerde ik wel haar aandacht te trekken, maar ze richtte het woord niet tot mij.Ik ervaar dat toch als een stapje achteruit.
Na een fijne wandeling was tante blij dat we weer binnen waren, want ze had het heel koud zei ze. Het jas uittrekken en opstaan uit de rolstoel ontaardde in een drama, tante snapte er niks van en barstte in snikken uit. Ik weet het niet meer, huilde ze, ik ben zó akelig. Gelukkig kwamen Kitty en een mannelijke collega helpen en uiteindelijk stond tante op en zakte aan tafel in een stoel. Ik zei gedag en vertrok. Op de begane grond kwam ik een kleine man tegen met kromme benen, die bedrukt zei: Ik weet niet hoe ik beneden moet komen.Ik liet hem meelopen en opende de deur met de rode knop. Nu maar hopen dat hij niet ontsnapt is.....