op zondag naar tante

Deze foto is gemaakt toen mijn moeder en tante 85 werden, tante woonde toen nog "zelfstandig", bijna niet te geloven.Vandaag ging ik tante een bezoek brengen op een voor mij ongewone dag: zondag. Het was gezellig druk in Hanny Dekhuijzen; er waren familieleden van bewoners die in het restaurant zaten met koffie en op de afdelingen heerste er een bedrijvigheid, omdat er een "snertmiddag" werd georganiseerd door de activiteitencommissie.Ik kreeg in de woonkamer een heerlijk kopje koffie omdat ik "van ver kwam" en zag dat er een nieuwe bewoonster was.
Ik nam tante mee naar buiten, het was zacht en er piepte een klein zonnetje door de wolken.Voor alle zekerheid nam ik een sjaal en handschoenen mee, tante zou het onderweg vast koud krijgen. Tante werd in de rolstoel gezet, waar ze gelijk haar jas weer losmaakte, want ze had het zóó warm. Ik probeerde uit te leggen dat het buiten kouder was, maar het kwam niet lekker aan. Dan maar gewoon op stap, tante merkte vanzelf wel dat de jas dicht moest als we buiten liepen. Op weg naar de uitgang was het  het feest der herkenning: o ja, de spiegel in de lift, o ja, de boeddha in de hal, o ja, de schuifdeuren, tante wist het ineens weer allemaal.We wandelden een heerlijk rondje door het park, waar tante eerst haar sjaal om wilde en daarna haar handschoenen aan.Dat valt niet mee, een dementerende handschoenen aantrekken. Ik vond mezelf stom, dat ik niet gewoon wanten had gekocht.Tante was behoorlijk helder en kletste honderd uit.Af en toe greep ze m'n hand en benadrukte dat ze zo blij was met het uitstapje. Terug in HD zag ik dat er op 24 december koorleden werden gevraagd om kerstliedjes te zingen voor de bewoners. Het is 's morgens van 10 tot 12 en alle bekende kerstliedjes passeren de revue, vertelde een van de activiteiten begeleidsters. Dat leek me leuk om te doen!
Ik bracht tante terug naar de afdeling, waar flink in de snert werd geroerd en met rammelende maag reisde ik weer af naar huis. Ik moest mezelf enorm beheersen om geen broodje worst bij de Hema te kopen, maar omdat ik weet hoe zwaar dat op de maag ligt, nam ik genoegen met een dropje en een pepermuntje.