Hoogzomer

Op een snikhete ochtend reisden mijn zus en ik weer eens af naar tante. Ik was al 2 weken niet geweest, omdat mijn moeder en broer op bezoek waren gegaan.Ik had mijn wekelijkse bezoekje stiekem wel een beetje gemist.
Wel volg ik al tantes verrichtingen via de pc, waar haar 'avonturen' netjes worden gerapporteerd door de verzorgenden. Het incontinentieprobleem begint drakonische vormen aan te nemen en de dokter had als oplossing bedacht dat het handig zou zijn om tante 's nachts een hanssop pak aan te trekken. Ik was erg benieuwd hoe dat er uit zag.
In de hal van Hannie Dekhuijzen was het een gezellige drukte, mensen liepen met rolstoelen en een groepje zat iets aan tafel te bespreken. Alle deuren stonden open, zodat het vergeleken met buiten fris aanvoelde.
in de gang liepen we Kitty tegen het lijf, tante's eerst verantwoordelijke. Ze vroeg of ze een aantal hanssoppakken mocht kopen, dat was prima, maar wel van katoen en met korte mouwen en pijpjes. Want bij tante op bed lag een vrij dik pak van badstof met lange mouwen en pijpen. Dat leek ons een beetje warm voor de zomer.
Tante zat op haar bankje iets onduidelijks met haar schoenen te doen; ze trekt ze de laatste tijd steeds uit, net als eerst, toen ze nog thuis woonde. Toen ze ons zag barstte ze in snikken uit, zó blij was ze ons te zien.
We namen haar mee voor een wandeling en onderweg zat ze zich te verkneukelen wat de andere bewoners wel zouden zeggen nu ze weg was.Ik bespeurde zelfs wat leedvermaak: zij zitten lekker binnen!
Tante zei een groep bierdrinkende rare kerels uitgebreid gedag, nou, dat had gevolgen! Ze werd tot aan de bocht van het pad nagewuifd en toegeroepen.
Na nog een paar kleine huilbuitjes van vreugde kwamen we op het terras en mijn zus haalde koffie en chocomel. Nadat tante ons voor de zoveelste keer verzekerde dat we haar een enorm plezier hadden gedaan, brachten we haar naar boven, waar de warme maaltijd al geserveerd werd. Het rook zó lekker, dat mijn zus en ik spoorslags naar de stad gingen om eens flink te gaan lunchen!

een wandeling door het park

Het was een echte Hollandse zomerdag, een beetje winderig, een zonnetje, een wolkje, graadje of 20.
Ik ging tante bezoeken.Tot mijn schrik was de deur van de woonkamer op slot, de dames keken mij een beetje angstig aan toen ik aan de klink rammelde. Dat had ik tot nu toe nog niet mee gemaakt. Hadden ze straf? Ik moest door het cijferslot en zag meteen tante zitten op "haar" bankje, waar ze met gesloten ogen naar de muziek luisterde. Onder het tafeltje vóór haar lag een stapel verscheurde tijdschriften, een van haar laatste hobby's.
Als vanouds klaarde ze helemaal op toen ze me zag.Ik vond de sfeer op de woonkamer niet gezellig, twee helpenden waren met vakantie, mevrouw S zat alles na te brauwen wat we zeiden, kortom: ik wilde met tante naar buiten.Jas aan, tante in de rolstoel en wegwezen.Tante was helemaal opgetogen en genoot al bij voorbaat van het uitstapje.
In het park gekomen werd tante euforisch over wat er allemaal te zien was: Bómen, éenden, mérels, méerkoeten alles werd aangewezen en uitgebreid bewonderd. Zelfs takjes, bladeren en hondendrollen werden als kleinoden aangewezen:ach, kijk nou toch, die kleintjes, riep tante.Ik merkte wel dat het park niet echt rolstoel vriendelijk was, de toegangen tot de bruggetjes waren vaak traptreden.Tante genoot en zei dat ook steeds:hè, wat geniet ik hiervan!
Toen we terug waren, gingen we op het terras van Hanny Dekhuijzen nog even nagenieten en toen was het alweer etenstijd.
Na een slopende reis met kapotte bovenleidingen en grote omwegen was ik om half vier eindelijk thuis..

MDO

Na 4 dagen ontspannen wandelen in de Eiffel, had ik er weer zin in. Ik had gemerkt, dat al het geregel en georganiseer van tantes zaken mijn energie behoorlijk hadden opgeslokt. Maar na 4 dagen een hotelletje, wandelen en lezen was ik weer helemaal de oude.Dinsdag ging ik samen met mijn zus op weg naar Hanny Dekhuijzen voor een zgn MDO bespreking. Tot mijn schande weet ik nog niet wat die afkorting betekent.Dankzij de spoorwegen en het dwaalgedrag van mijn zuster op het Zuidplein kwamen we iets te laat, maar het werd ons niet kwalijk genomen, we kregen koffie en de vergadering begon.
Aanwezig waren de eerst verantwoordelijke van tante en de specialist ouderengeneeskunde (verpleeghuisarts)De bespreking betrof het zorgplan voor tante en een voor een werden de aspecten doorgenomen: het toiletgedrag van tante(dat echt héél rommelig is),de activiteiten voor tante, haar motoriek en haar lichamelijk welzijn.De arts zei,dat ze vermoedde dat tante in het verleden al een hersenbeschadiging had opgelopen, omdat haar spraak heel erg achteruit is gegaan in de loop der jaren en haar motoriek niet. Dat past niet bij elkaar, legde ze uit. We bespraken de mogelijkheid van een scan.
Tante zat, onwetend van dit alles, aan de warme maaltijd. Boontjes, aardappeltjes en een gehaktballetje.Toen we binnenkwamen en tante mij zag en later ook nog mijn zus, was ze helemaal in de gloria. We namen haar mee naar het zitje op het dakterras, want het was lekker zonnig. Tante babbelde honderduit en wees op de wolkjes, de bomen en begroette de aanwezige dames met lunchpauze keer op keer weer met "hallo meisjes".
We eindigden ons "uitstapje" met een bezoek aan de Birckenstock winkel en dat vond ik nou héél toepasselijk.