de High Tea

Eindelijk is de flat van tante helemaal leeg! De spullen die over waren en de vloerbedekking hebben we gisterenavond buiten gelegd-er kwamen direct allemaal allochtonen met bestelautootjes aanrijden-en toen was het klaar. Vandaag heeft mijn zus de eindcontrole afgehandeld en de sleutels ingeleverd, alles was goed en er hoefde niets meer aan het huis gedaan te worden.Gelukkig!
Ik was naar de hightea gegaan in Hanny Dekhuijzen, wat hadden ze er weer veel werk van gemaakt. Toen ik met een tas vol nieuwe kleding in tante's kamer stond, kwam ze nét met een verzorgende binnen, ze moest naar de wc.Wat zijn die mensen toch geduldig en lief voor de bewoners, ik heb daar zo'n bewondering voor. Toen de klus geklaard was, ging ik tante even begroeten en vertellen dat we lekker gingen snoepen en theedrinken. Maar tante was zwaar gepiepeld, omdat ze volgens haarzelf niet meer los kon staan, noch los kon lopen. Met gespreide armen, alsof ze op 2 centimeter ijs liep, schuifelde ze door de woonkamer. Ik moest lachen, wat niet in goede aarde viel. Omstandig ging ze uitleggen wat er aan de hand was en ik adviseerde voortaan alles maar achter de rollator te doen.
Toen begonnen de festiviteiten, er was een toespraak, een mevrouw met een accordeon en lekkere drankjes en hapjes. Tante fleurde helemaal op toen ik met een schoteltje vol snoeperijen bij haar kwam zitten.Zo werd het toch nog gezellig. Ik werd zelfs een paar keer met "zuster" aangesproken door een medebewoner van tante en voelde me helemaal geaccepteerd.Tante bracht me naar de deur, maar wist de weg terug niet meer, dus toen moest ik haar weer terugbrengen.Toen ze wéér mee wilde lopen begon ik te zwaaien en dág te roepen; dat hielp.En nu...een paar dagen op vakantie!

Kringloop

Vandaag kwam de Kringloop bij tante's huis om het restant van haar spulletjes op te halen. De flat is nu bijna leeg, volgende week gaan we de rest buiten zetten en komt de Roteb ophalen wat de Kringloop niet wilde.
Het was plakkerig warm en de flat stonk als nooit tevoren, ondanks dat alles tegen elkaar openstond.Mijn zus en ik vermoeden, dat tante de hele flat als wc gebruikte...
De vloerbedekking moet er nog uit, een vies karweitje omdat er een heleboel verdachte vlekken in zitten.Mijn broer neemt deze taak gelukkig op zich, evenals het vullen van de gaatjes die overal in de muren zitten.Dan volgt de eindcontrole en is de klus geklaard.
Het is niet te geloven wat er allemaal bij komt kijken, als je -administratief gezien- iemands leven moet regelen. Ik loop tegen allerlei dingen aan, die dankzij de wet op bescherming van privé-personen niet door mij kunnen worden geregeld.Zelfs het adres van tante wijzigen mag niet zomaar van de Belastingdienst, de Bank etc.Haar telefoon opzeggen, haar hulp(die ze niet had, maar de gemeente dacht van wel), alles moet schriftelijk en liefst met haar handtekening. Maar tante heeft geen handtekening meer en ik vraag me af of ze überhaupt nog kan schrijven. Er blijft niets anders over dan naar de notaris te gaan en een notariële volmacht aan te vragen.Ben benieuwd wat dat gaat kosten en hoeveel tijd daar in gaat zitten.
Er wachten bij Hanny Dekhuijzen nog een diagnostisch interview en een MDO bespreking. Geen idee meer wat dat ook alweer betekende, maar daar is een arts bij aanwezig.Lijkt me wel interessant, want dat gaat direct over tante.
Ze ligt vast allang in bed, het zal wel heel stil zijn op de afdeling!

familiediner

De activiteitencommissie van Hanny Dekhuijzen had een familiediner georganiseerd, met als thema Italië.
Ik had tante en mezelf opgegeven voor de festiviteit en vanavond, buitentemperatuur 30 graden, ging het plaatsvinden.Eerst had ik nog een gesprek met een activiteitenbegeleidster over het zgn 'Reis door de tijd boek', waar de beknopte geschiedenis van een bewoner in kan worden weergegeven, verrijkt met plaatjes en verhaaltjes.Ook tante opgegeven voor het zangclubje en het bewegingsclubje; er wordt echt veel gedaan met de bewoners!
Toen tante opgehaald, die zoals gebruikelijk weer blij verrast was.We gaan lekker uit eten zei ik opgewekt, een beetje onecht, want ik zag er wel tegenop om met tante in het restaurant te gaan zitten. Haar bestek- beheersing is namelijk niet meer je dát de laatste tijd, maar ik werd gerustgesteld door een van de verzorgenden, die me zei dat het allemaal niks uitmaakte hoe er werd gegeten, als het maar gezellig was.
En gezellig was het. We moesten wel een beetje lang wachten, maar tante babbelde moeiteloos de tijd vol en af en toe moesten we allebei heel erg lachen om haar opmerkingen.(een man met een snor had het hélemaal gedaan,wat een lelijkerd, zei tante)
Tante vond het eten maar zozo, dus ik at een dubbele portie meloen met ham.Ook de lasagne kon haar goedkeuring niet wegdragen(terecht), maar ze sloeg zich er manmoedig doorheen en zei steeds dat het toch zó gezellig was allemaal.Plotseling keek ze me met grote schrikogen aan en zei: Maar ik heb helemaal geen geld bij me! Ja, dat word afwassen, zei ik lollig. Tante moest hier zó om lachen, dat de tranen over haar wangen biggelden.Na de tiramisu en een bezoek aan de jonge meerkoetjes bracht ik tante weer naar boven.Ja, wat ga ik hier doen? vroeg ze. U woont hier, weet u wel? Ik ga hoor, anders mis ik de bus, zei ik om er vanaf te zijn.
Nou, veel plezier ermee, riep ze me boos na.Gelukkig weet ik, dat ze dat binnen 5 minuten weer vergeten is!

met dochter naar tante

Vandaag ging ik samen met mijn dochter naar tante.Helaas had de NS weer een trein kapot gemaakt, dus we waren erg laat.De bewoners zaten al te smullen van hun warme maaltijd.Vier dames zaten gezellig aan tafel, een mevrouw zat bokkig in een stoel vlakbij de deur (ik ga zo naar huis, zei ze boos) De andere twee dames lagen in bed, deze dames zijn wat zwakker en hebben niet altijd meer genoeg energie om op te staan, aan te kleden etc.vertelde een verzorgende me.
Met mijn dochter ging ik de spullen voor tante uitpakken:een paar zomerschoenen, een geborduurd schilderij,een beeldje van een hondje, cd's van Wim Sonneveld en André van Duin.Het schilderij trok bij Starbucks, waar we koffiedronken, de aandacht van 2 beschààfde dàmes, die beweerden dat borduren weer helemaal trendy was. O, jéé...Hete aardappel, zei mijn dochter.
De maaltijd was afgelopen, de vla met slagroom op en tante ging op haar favoriete bankje zitten. Toen zag ze me pas, ach, dan kijkt ze toch altijd zó blij!Na een lang en ingewikkeld gesprek dat voornamelijk ging over de wandeling die ze had gemaakt,besloten we dat het tijd werd om op te stappen. Ik ging even een van de andere dames een hand geven(die kreeg ik met moeite terug) en tante ontfermde zich over m'n dochter, waar ze tegen zei: wat ben jij een móóierd! Ja, de een is nou eenmaal mooier dan de ander, maar jij bent zo mooi.
Mijn dochter wilde binnenkort graag wéér mee......

flat opruimen

De flat van tante ziet er langzamerhand uit alsof we binnenkort een 'garagesale' gaan houden. De kasten zijn leeg en alles staan in dozen of zomaar los op de grond.Mijn zus en ik hebben de Kringloop gebeld en die komen volgende week tantes spullen ophalen.Toch is het een beetje jammer om de dingen die zó belangrijk voor haar waren weg te doen, maar Marktplaats zagen we niet zitten. En wat we als familieleden zelf wilden hebben is maar weinig.
Vanmorgen ben ik naar Charlois gegaan om lekker koffie te drinken met tante, maar toen ik aankwam op de woonkamer, was alleen de stagiere er. De dames waren wandelen, het was zulk heerlijk weer.Ik hielp met aardappelen schillen en ja hoor, daar kwamen ze. Tante zat in een rolstoel met haar winterjas aan, en gaf me een steenkoude hand, terwijl het toch boven de 20gr was buiten.Ik had koffie gemaakt en schonk een bakje in, stroopwafeltje wilden ze wel, lekker zeg, zei tante die me nu pas herkende.Hoe kom je ineens hier? vroeg ze, zoals altijd.
Ze had een kaart gekregen van haar tweelingzus(mijn moeder) en die haalde ik op haar kamer.Ze stak een heel verhaal af, wat eindigde in tranen, toen ze zich herinnerde dat haar flat onder was gelopen en ze niet meer terugkon.Ik veranderde snel van onderwerp en we gingen een eindje lopen naar het balkon, buiten de gesloten deur. Tante vond het een beetje eng en wist niet hoe snel ze weer terug moest lopen.De dames gingen lekker witlof schotel eten met kipfilet en ik ging met blaren (door m'n nieuwe slippers) weer terug naar de metro.

spullen brengen

Gisteren ging ik samen met mijn man spullen uit de flat van tante halen, zodat haar kamer een persoonlijker sfeertje kreeg.Ik had met mijn zus al het een en ander uitgezocht en dat laadden we achterin de auto.Het was echter al zó laat in de middag geworden, dat we besloten dan maar zondagochtend te gaan, als de oudjes weer fris en fruitig uitgeslapen waren.
Ik las vanmorgen in het verslag van de verzorging dat tante aan de wandel was gegaan om 5 uur 's morgens, ze was zelfs de kamer van een mede-bewoner in gegaan. Gelukkig is er een soort alarmering, zodat ze direct kunnen ingrijpen als iemand gaat lopen spoken.Tante werd weer naar bed gebracht, vloer gedweild, want er gebeuren nogal wat "ongelukjes"...
We zetten het kastje, lage tafeltje en wat prulletjes en beeldjes in tantes kamer en haalden haar op om te kijken.Ze was erg blij mij te zien, maar de nieuwe/oude spullen  gaven weinig aanleiding tot opwinding. Zou ze helemaal vergeten zijn dat ze eerst ergens anders woonde? Ik vroeg haar of ze hier al lang woonde, jaaa, zei ze, al twintig.
Toen ik vertelde dat haar tweelingzus, mijn moeder, in het ziekenhuis lag, schrok ze wel een beetje, ze zei: "o, is ze er nog wel? Doe maar de groeten.Ja, ik zie haar nooit meer hè".En dat vond ik erg zielig.
Gelukkig kregen de dames warm eten en dat nam alle aandacht weg, zodat we rustig weg konden gaan.