Al heel lang heb ik niet meer over tante geblogd.
Er gebeurt niet zo heel veel meer in tante's leventje, ze gaat alleen langzaam achteruit. Steeds verdwijnt er weer een stukje begrip en merk ik dat ze bijna niet meer verstaanbaar praat. Ze praat wel, de hele dag zelfs, maar er zitten maar weinig echte woorden bij. Ze weet niet goed meer hoe ze moet eten en gebruikt eigenlijk alleen nog haar handen; het drinken gaat soms goed, maar ze gooit haar koffie of limonade regelmatig over de tafel.
Op haar verjaardag had ik een grote taart gekocht bij de Hema, daar heeft ze 2 grote stukken van opgegeten, het was heerlijk om haar zo te zien smullen. Op het MDO hebben we gesproken over wat te doen als tante echt niet meer weet hoe ze moet eten of drinken en ook over de veiligheidsmaatregelen en het doorzitten. Daar begint tante last van te krijgen omdat ze niet meer loopt. Regelmatig heeft ze wondjes aan haar benen of voeten die goed verzorgd moeten worden, soms krijgt ze een antibioticum kuur,omdat de wondjes ontstoken raken.Zo zijn er allerlei kleine ongemakken in tante's leven, maar ze kan ook nog heerlijk lachen en genieten van iets lekkers of een knuffel.
De verzorging doet op alle fronten haar best om het leven van tante zo aangenaam mogelijk te maken en ik volg hun verrichtingen via "Caren Cares" waarin daarvan verslag wordt gedaan.
Als ik naar tante toe ga neem ik altijd snoep en koek mee, omdat je haar daar een enorm plezier mee doet. Haar gebit is een ramp, dus daar hoeven we het niet voor te laten.
Naar buiten met haar is een probleem sinds ze in de trippelstoel zit; ze denkt dat ze zelf mee moet trippelen en ze vergeet ook dat ik achter haar stoel loop..Dan raakt ze in paniek en gaat vloeken en tieren op haar manier. Ik vind dat zielig, dus ik doe het niet meer. De activiteitenbegeleiding neemt haar nog weleens mee, maar daar lees ik ook dat ze denkt mee te moeten trippelen.
Zo gaat het met tante, ze is er nog, maar toch ook weer niet. Als ik er aan denk hoe ze was, vind ik dat heel verdrietig, maar het is ook geruststellend te weten dat iedereen in Hannie Dekhuijzen z'n best doet om haar zo goed mogelijk te verzorgen.
