knabbelen en babbelen

 Toen ik vanmorgen de woonkamer van Coolhaven Kajuit binnenwandelde, zat tante al volop te babbelen. Ze zat met haar rok opgetrokken over haar pantoffels te vertellen tegen Carola, die daar niet van onder de indruk was. Ik schoof een stoel bij, gaf haar een knuffel en ging met een kopje koffie naast haar zitten. Ik vroeg of ze een eierkoek wilde, maar ze zei pertinent 'nee, nee, dat hoeft niet hoor.'

Ik pakte een schoteltje, brak de koek in stukjes en dat at tante achter elkaar op. Wat was ze weer druk aan het praten. De woorden moedertje en kindje kwamen veelvuldig in haar betoog voor. Wat me een beetje zorgen baarde, waren de serieuze, droevige en gelaten uitdrukkingen die afwisselend op haar gezicht verschenen. Het verhaal ging blijkbaar over een herinnering die niet zo leuk was. Tante pakte veelvuldig mijn hand of arm in een stevige greep en keek mij doordringend aan, waarbij ze een stroom woorden over me uitstortte. Om haar af te leiden haalde ik een glaasje drinken -ik pakte een plastic beker, maar Kitty zei dat een glas beter was, omdat ze dan het sap goed kon zien- en pakte Roodkapje uit haar kamer. Tante vond het deze keer niet zo boeiend, 'o ja, dat ken ik ' zei ze geringschattend.
Ook de fotoalbums hadden niet haar aandacht. Toen ik een foto van oom Joop , haar overleden echtgenoot, liet zien zei ze, terwijl ze me indringend aankeek: 'Dat is een man. Dat is héél eigenaardig.' 'Dat is het ook' zei ik schijnheilig om haar niet af te vallen.
Ik werd ondertussen wel een beetje moe van het constante,af en toe zeer luide gepraat, dus ik vroeg of tante met me mee wilde lopen naar de deur. Nou, echt niet. 'Zwaai me dan maar uit' zei ik en zowel Carola als tante zwaaiden me vrolijk na. In een heerlijk herfstzonnetje kuierde ik naar de metro, waar ik me weer in m'n zéér spannende boek verdiepte.

Wereld Alzheimerdag

Omdat ik een operatie aan m'n oog had moeten ondergaan, was ik 3 weken niet bij tante geweest. Vandaag voelde ik me weer fit en met een pak reuzen mergpijpen in m'n tas vertrok ik naar Rotterdam.
Ik had tante eerlijk gezegd wel gemist en vond het ook sneu dat ze zo lang geen bezoek had gehad. Vandaag was een bijzondere dag: Wereld Alzheimerdag.
Ik stapte in de lift en keek in de spiegel of m'n haar nog een beetje zat(nee) en daardoor lette ik niet goed op de verdiepingen.
Toen ik uitstapte dacht ik hé, een nieuw deurknopje. Ik was gewend aan een soort belknopje waar je de deur mee kon openen, dit was een lichtknopje. Op de afdeling dacht ik hé, allemaal andere platen aan de muur, nou ja, dat kan. Bij kajuit aangekomen, de woonkamer, zag ik een compleet ander interieur en volkomen onbekende mensen. Nu kon ik me ineens voorstellen hoe een alzheimer patiënt zich voelt. Maar ík kon nog denken: één verdieping te vroeg uitgestapt, o jee, snel weg hier. De deur ging ook niet open, omdat er een andere code op zat en zo stuntelde ik de afdeling af, geholpen door een aardige meneer.
Hè, wat zag het er gezellig en vrolijk uit in de woonkamer van tante. Er was veel bezoek en de zon piepte naar binnen. Tante had een kaart gekregen van haar tweelingzus, die stond voor haar op tafel. Mijn moeder had er een foto van haarzelf op geplakt, maar tante had er niet zoveel aandacht voor.

De merpijpen waren interessanter en daarbij kwam, dat tante heel veel moest uitleggen, over haar nieuwe pantoffels, over mensen die op hoge toon tegen haar gepraat hadden ooit, in een ver verleden. Tante praatte en praatte, ik was de draad allang kwijt, maar probeerde toch een beetje met haar mee te lachen en goed te luisteren. Helaas gebeurt het dan, dat je met het andere bezoek gaat praten, eerst kletste tante er dwars doorheen, maar op een gegeven moment viel ze stil. Dat vond ik weer sneu, dus ik maakte haar chocolade handen schoon en pakte iets te drinken uit de koelkast. Tante had geen idee wat je daar mee moest, ze hield haar hand al op om het sap er op te gooien...Néé blerde ik keihard, tante schrok er van en ik deed gauw voor hoe het dan wel moest.
Om half twaalf vond ik het wel mooi geweest en vertrok met een dikke knuffel. Van Wereld Alzheimerdag heb ik niets gemerkt in Hannie Dekhuijzen.