Pantoffels deel 2

Gewapend met 3 paar nieuwe pantoffels die ik via internet had besteld voor tante reisde ik tussen de stortbuien door naar Charlois.Toen ik over de Carnissedreef wandelde, brak er een flauw zonnetje door. Misschien straks met tante naar buiten, dacht ik, terwijl ik over de plassen heen stapte.Tante zat met Carola aan tafel, ze veegde fanatiek over haar broek, die onder de vlekken zat. Nadat ik haar begroet had, hielp ik de vlekken weg te poetsen met een nat servetje. Een onafgebroken woordenstroom spoelde over mij heen, tante babbelde en babbelde, zelfs als ik even met een andere bewoner praatte, ging  tante gewoon verder met haar verhaal.
Eerst een bakje koffie, daarna paste ik de pantoffels wel bij tante. Ik had roze koeken meegenomen, maar tante had net een tompouce op, vertelde Ria. Hè jammer, dat had ik ook lekker gevonden. Maar ja, ik was een beetje laat en de bewoners waren al klaar met koffiedrinken. Mevrouw H was niet in haar hum, ze deed lelijk en gaf af toe een harde gil.
Tante gaf aan een droge mond te hebben-niet zo gek als je zoveel praat-en na haar een glas drinken gegeven te hebben, ging ik de pantoffels passen.

De pantersloffen zaten als gegoten, ook de winter bootties met klittenband pasten prima. Alleen de blauwe fleece slofjes waren een beetje krap, die nam ik maar weer mee naar huis. Als ik ze zelf uitliep, kon tante ze makkelijker aan krijgen en zo had ze nog een reserve-paar.
Ik probeerde het verhaal van tante te volgen, maar er was geen touw aan vast te knopen. Uit haar kamer pakte ik het boekje "Pim en Pom", een stripverhaal dat vroeger in de krant stond. Ik las hier en daar een regel voor en toonde de plaatjes ook aan Carola en mevrouw H, die er ondeugende opmerkingen over maakte.

Tante's gezondheid lijkt nog wel goed, maar ik weet uit de verslaggeving dat ze 7 kilo is afgevallen sinds vorig jaar juli. Haar bloeddruk is aan de lage kant, dus in overleg met de arts is de medicatie gehalveerd. Al die pillen in dat magere lijfje. Als je haar arm pakt, voel je alleen botjes...
Ik weet ook, dat ze veel eetlust heeft en goed eet. Het is de Alzheimer die voor het gewichtsverlies zorgt, samen met de aftakeling van de spieren na de heupfractuur.
Na een dikke kus(aaach, wat ben je lief, lachte tante) en veel zwaaien ging ik door het cijferslot (weer een code onthouden) naar de metro.
Tot volgende week!

Pantoffels

Op de foto mijn moeder en tante als kleuters in de tuin in hun geboortehuis in Schiedam.




Vrijdag werd ik net na mijn werk gebeld door HD, altijd even schrikken. Uw tante is weer gevallen, kreeg ik te horen, gelukkig is ze niet gewond. Tante valt de laatste tijd met grote regelmaat, ze gaat soms naast haar stoel zitten en af en toe weet ze niet meer hoe ze moet lopen, dan laat ze zich gewoon vallen. Dat gebeurt dan voornamelijk als ze naar de wc wordt geholpen. Of ik maar nieuwe pantoffels wilde gaan kopen, want van die oude waren de ritsjes kapot en daardoor werd  het valgevaar vergroot. Wel pvd dacht ik, ik had net in mei nieuwe lamswollen pantoffels voor haar gekocht. Thuisgekomen de bon opgezocht en diect even teruggebeld naar HD. Nee, die lagen niet in haar kast, er lagen alleen witte schoenen zonder veters.
Vandaag zelf maar even langsgegaan, met een pak sappige cakejes. Het was ronduit herfstig buiten en de omgeving van HD op de vroege zondagmorgen oogde niet bepaald aantrekkelijk. Maar binnen was het een gezellig drukte, bezoek liep af en aan en in de huiskamer stond de radio aan en het rook er naar appeltaart. Samen met Kitty inspecteerde ik de kast. Een paar nieuwe schoenen met klittenband, twee paar oude zonder veters en het paar nieuwe pantoffels. Iemand had ze in de wasmachine en droger gedaan, zodat ze niet alleen keihard, maar ook gekrompen waren. Wie gooit er nou lamswol in de wasmachine? vroeg ik mij hardop af. Ja, de dader ligt natuurlijk op het kerkhof, zuchtte Kitty.
In de woonkamer pakte ik koffie voor mij en tante en ging ik rond met de cake. Tante had een wondje op haar neus, want ze was in slaap gevallen aan tafel en toen voorover gezakt. Haar haar was keurig geknipt en ze ging direct honderduit babbelen.Samen bekeken we het reis door de tijd boek en toen was het alweer tijd om te gaan.
Met de belofte terug te komen met veters en pantoffels nam ik afscheid van tante en de andere dames, waarbij mevrouw H in 't voorbijgaan nog fluisterde: wat een práchtige tas..