kniekousen

De afgelopen week was ik gebeld door Hannie Dek, met de mededeling dat tante een blaasontsteking had opgelopen. De stakker moest een antibioticum kuur slikken, want ze had pijn en haar urine was behoorlijk troebel. In de digitale verslaggeving op "Caren cares" las ik hoe het met haar was. Ria vroeg om pantykniekousjes, maar mij leken gebreide kousen toch warmer en die gaan ook minder snel kapot. Na telefonisch overleg kocht ik 7 paar warme kniekousen bij de H&M en die ging ik zondag brengen.
Tante zat alweer flink te babbelen toen ik binnenkwam. Ik pakte koffie en ging stroopwafels uitdelen. Mevrouw H. zat niet best in haar vel, ze keek me af en toe zeer vuil aan en mompelde enkele verwensingen. Ook tante-waar ik dat niet van gewend was- liet een flinke vloek horen en zei heel vinnig NEE, ga weg, toen ik haar met haar stroopwafel wilde helpen. Ze maakte er een enorme puinhoop van, de stukjes koek stopte ze in haar koffiebeker en de rest veegde ze op de grond. Ik pakte stoffer en blik om het op te vegen, waarbij ik tante naar achteren wilde trekken. Maar ze klemde zich met al haar kracht aan de tafelrand vast, ik moest zelf echt kracht zetten!
De bezoekjes aan tante worden wel steeds ongezelliger, omdat ze niet meer op me reageert en ook echt geen een verstaanbaar woord meer zegt. Gelukkig kwam Ria gezellig kletsen en kwam de zoon van mevrouw H. ook binnen. Ben jij echt zó oud geworden? sprak mevr. H. verbaasd. Om de opmerking van Ria dat ze de dingen die in haar kop zaten niet in haar kont had zitten moest mevr. H. schaterend lachen. Tante lachte voorzichtig mee.
Ik liep even op en neer door de gang, waarbij tante zichtbaar in de war raakte en graag weer naar haar vertrouwde omgeving terug wilde. Morgen komt Sinterklaas op de woonkamer. Helaas ben ik er dit keer niet bij, want ik moet binnenkort ook weer naar de CR vergaderingen en dan is 2 maal per week naar zuid iets teveel van het goeie.
Vanmorgen ben ik een uur bezig geweest met het afhandelen van administratieve zaken. De belastingdienst wilde graag alles via de e-mail laten lopen en de zorgverzekering is alleen toegankelijk met een digid inlogcode, die ik apart moet aanvragen. Over 5 dagen komt deze code over de post en kan ik tante's zorgverzekering aanpassen en m'n e-mail adres aan de belastingen doorgeven.
Ze verzinnen wat voor je!!

Een doodgewone zondag

Goh, als ik deze foto zie, die ik misschien een jaartje geleden heb gemaakt, merk ik dat tante toch wel heel erg achteruit is gegaan. Hier was ze wat voller, ze keek me nog echt aan en een gesprekje was nog mogelijk. Inmiddels heeft tante zulke slecht eetgewoontes, dat ik haar niet eens meer meeneem naar het restaurant. In de verslaggeving lees ik dan, dat ze van de boterhammen een bal maakt en ook haar warme eten met haar handen opeet.
Zondag had ik cakejes meegenomen en dat werd ook één grote knoeipartij. Gelukkig staat er een stoffer en blik in de woonkamer, dus het is wel snel weer opgeruimd.
Tante zat op haar praatstoel en praatte de volle 50 minuten die ik er was onafgebroken. Ria kwam nog even een praatje maken, altijd gezellig en er waren diverse familieleden van de andere cliënten.
Ria legde mij uit hoe ik de voetsteunen aan tantes stoel moest doen en daarna ging ik met tante wat door de gang lopen. Het waaide als een gek, dus naar buiten gaan was geen optie.
Bij de piano stond ik even stil en pingelde vader Jacob. Het was heel vals, want de piano was niet gestemd, maar tante schoot meteen vol en ging met haar armen meezwaaien . Terug op de woonkamer pakte ik maar weer een album en wat ansichtkaarten, die tante vluchtig bekeek. Ze was een beetje onrustig, misschien door de storm.

Mevrouw H was heel ondeugend, elke keer als ik me bukte naar tante gaf ze me een klapje op m'n billen, waarna ze het uitschaterde! Ik moest er wel om lachen, fijn dat ze nog lol hebben de dames.
Want het klinkt naar, maar ik zie tante beetje bij beetje verdwijnen....

Ik had vroeger ook een hond...

Zondag kwam ik de woonkamer van Hanny Dek binnenlopen en trof tante snikkend aan in haar trippelstoel. Mevrouw H. stond naast haar op haar hand te kloppen om haar te troosten. Ik trok gauw m'n jas uit en ging naast tante zitten. Wat er aan de hand was kon ze niet uitleggen, maar gelukkig klaarde ze alweer snel op. Ik ging koffie inschenken en koeken uitdelen, die iedereen erg mooi vond, want er zat gekleurde hagelslag op. Ook Joke en Harry namen zowaar een koek. De zoon van mevrouw H. kwam binnenlopen en ging een nieuwe pot koffie zetten; het werd zowaar gezellig. Al die tijd geen verzorgende te zien!
Ik ging wat foto's maken, ook van mevrouw v.d. V., die binnengereden werd in haar rolstoel. Het meisje dat met haar bezig was geweest vertelde, dat zij de enige was op de woonkamer en dat er nog een niveau 3 verzorgende rondliep die 3(!) woonkamers moest doen.
Enfin, naar buiten kon niet meer, ik had geen idee hoe de voetsteunen aan tantes trippelstoel moesten en er was ook niemand om het aan te vragen. Joke en Harry vonden het goed dat hun foto op m'n blog kwam. Tante had inmiddels een koek opgepeuzeld en een kwart van de tweede koek. Ik haalde een fotoalbum en wat ansichtkaarten uit haar kamer en samen gingen we ze een voor een bekijken. Tante staarde lang naar een foto met een groepje bruine hondjes en sprak toen: Ik had vroeger ook een hond. Ik viel bijna van m'n stoel van verbazing en ging meteen rondvragen of iedereen wel gehoord had wat tante ineens zei.Ze wist er echter verder niets zinnigs meer over te zeggen, dus gingen we door het fotoalbum bladeren. Bij een foto van zichzelf barstte ze in snikken uit. Dat bent u, zei ik. Mammie, zei tante huilend. Ik liet daarna een foto zien van m'n moeder en m'n tante samen, blozend en lachend en toen gingen de sluizen helemaal open. Dat zijn wij, snikte tante. Ik kreeg er zelf een brok van in de keel. Ze wist dus blijkbaar nog heel goed dat ze vroeger als tweeling altijd over "wij" praatten. Op de kalender bij ons thuis stond op hun verjaardag dan ook "wij". Ik besloot dat het zo wel genoeg was en na iedereen gedag gezwaaid te hebben vertrok ik. Op de gang kwam ik de dochter en man van mevrouw v.d.V. tegen en die vonden het geen bezwaar als ik de foto van mevrouw op m'n blog zette. Gisterenavond weer naar HD geweest, er was familieavond met als onderwerp de BOM. Heel interessant, maar daarover later meer!