Jingle Bells

Een tijdje geleden had ik mij opgegeven om kerstliedjes te gaan zingen in HD en vanmorgen was het zover. Ik moest me haasten, want het begon om 10 uur. Ik had net op het nippertje een sprinter met vertraging en daardoor tijd genoeg om wat voor tante te kopen. Een bos bloemen met kerstversiering en bij Dudok een zakje met prachtige chocolade kerstfiguurtjes. Sneeuwpoppen, kerstbomen van alles. Als tante nu maar doorhad dat je ze kon opeten. Maar de verzorging zou daar wel raad mee weten dacht ik. In Hannie Dekhuijzen was alles gezellig versierd en op de woonkamers stonden fraaie kerstbomen. Tante zat op het bankje met een stapeltje folders en zag niet direct dat ik het was noch dat ze bloemen had gekregen, noch de chocolaatjes. Ze keek me vriendelijk lachend aan en pas toen ik uitlegde dat het snoep was, klaarde ze helemaal op.Ik had een beetje haast en zei dat ik een vaas ging halen, ze zag straks wel dat ik kwam zingen.
Het koor zat op de eerste verdieping en we kregen een mapje met de liedjes. Tot mijn opluchting waren het allemaal bekende deuntjes en gelukkig hadden we begeleiding van Truus, met de accordeon. Een geoefend koor zakt al enorm tijdens het zingen laat staan een groepje- gezellige- ongeoefende zangers.Fijn dat ze er bij was!We kregen een kerstmuts op, enkelen hadden een tamboerijn en wat belletjes en na de koffie gingen we van start. We begonnen op de begane grond en liepen al zingend "ik wens je een prettig kerstfeest" de woonkamer binnen.Je kon zien dat de bewoners genoten van de bekende liedjes en er werd hier en daar ook meegezongen. Na een glaasje water gingen we naar de eerste verdieping. Ik was wel teleurgesteld dat ik tante niet zou zien, want 's middags gingen ze pas naar de tweede en ik moest echt nog wat boodschappen halen.Maar de lieve meiden van de activiteitencommissie zijn niet voor één gat te vangen en daar werd tante gehaald en gezellig in de woonkamer erbij gezet.Ik stond tegenover haar en zag dat ze alle liedjes probeerde mee te zingen. Na afloop bracht ik haar zelf naar boven en daar zei een ongeruste bewoner: je was "even "een vaas halen, je tante ging je lopen zoeken.Oeps, helemaal niet meer aan de vaas gedacht. Maar de bloemen stonden op tafel en tante gaf mij een dikke knuffel en zei : wat ben je toch lief.
De zangers werden in het restaurant op een heerlijke lunch getrakteerd en ik besloot meteen volgend jaar de hele dag te blijven. Want het was heel erg leuk!

Het gaat niet zo goed met tante

Na het surprise diner van vorige week las ik in de verslagen van de verzorging, dat tante had genoten van het bezoek van sint in de huiskamer en op haar wekelijkse zangclubje was ze ontroerd geraakt door de kerstliedjes. Maar ik las ook over sombere buien en een klein beetje onrust. Misschien wel veroorzaakt door al die ongewone dingen.Dementerenden houden van regelmaat, elke dag hetzelfde, dat is hun houvast.
Vanmorgen kwam ik de huiskamer van Coolhaven kajuit binnen en zag tante aan tafel zitten. Hallo tante, riep ik vrolijk, gaat u lekker mee wandelen? Ja kind, das goed, ga maar, zei tante zonder me te herkennen.Nee, samen bedoel ik, zei ik, terwijl ik me over haar heen boog. O ja, ik vind alles best, zei tante.De aanwezige verzorgenden hesen tante in haar jas en ik haalde haar warme sjaal, handschoenen en plaid.Toen tante in de rolstoel zat, begon er toch wat bij haar te dagen. En toen we eenmaal buiten waren, waar het een klein beetje begon te regenen, was ze weer helemaal terug en alert.Na een paar minuutjes brak er een waterig zonnetje door en het grote genieten kon weer beginnen.Van vlakbij bekeken we een reiger, er waren waterhoentjes, duifjes en ik zag zelfs een groene specht. O ja, ik zie hem, zei tante terwijl ze de andere kant op keek.Een aantal malen benadrukte ze wat een bofferd ze toch was dat ze nooit wat mankeerde en zo lekker buiten kon genieten.Nadat ik door een pond hondenpoep was gereden, keerden we weer huiswaarts.Het wiel reed ik schoon in een paar plasjes en binnen zag je er niks meer van. Ik liet de chocomel in de magnetron zetten( niet te heet hoor, zei ik nog) en kreeg hem terug toen hij minstens 90 graden was geworden. Ik goot de chocomel in een wijde soepkom en waarschuwde tante dat het heet was. Ja lekker, zei ze.Ze genoot van de warme drank en kwam langzamerhand weer op temperatuur. Het was helemaal niet koud buiten, maar zij is mager en daarbij zit ze stil natuurlijk.Toen ik haar weer naar boven wilde brengen keek ze met geschrokken aan. Ik ga mee hoor, we gaan samen, zei ik huichelachtig. O samen, das goed, zei ze. Helaas herkende ze haar afdeling niet meer (ik weet dit allemaal niet hoor, zei ze), pas toen we in de huiskamer waren, zag je dat ze opgelucht was.
Met een bezorgd gevoel haalde ik én de bus én de metro én de trein.