Tante zat te lachen toen ik de woonkamer binnenliep, dat deed me enorm veel plezier. "Goedemorgen jongedame!" riep de enige mannelijke bewoner me toe.
Tante herkende me niet toen ik haar gedag zei, maar ja, dat is de laatste tijd nu eenmaal zo. Ik pakte een kopje koffie en ging stroopwafels uitdelen. Alleen tante en ik hadden er trek in. In de woonkamer stond alweer een bed, nu lag Carola er in, een bewoner met een héél grote bril die altijd in een rolstoel zit. "Ze heeft longontsteking" deelde een andere bewoner me op sombere toon mee. Ai, dat klonk niet goed, de arme stakker!
Tante zag er beter uit dan de vorige week, maar ik durfde het nog niet aan met de rolstoel naar buiten te gaan. Ik had in de verslaggeving gelezen, dat ze nog steeds zeer angstig is met opstaan en weer gaan zitten, ook de fysiotherapeut maakte daar een opmerking over. Ze kan het wel, maar ze dúrft het niet. Bij de fysio fietst ze ook en dat schijnt wel goed te gaan. Mooi!
Tante kletste als vanouds honderduit en ik besloot het gesprek een beetje richting te geven door een fotoalbum uit haar kamer te halen. Bij de eerste foto(m'n moeder en tante op haar balkon) schoot ze gelijk vol. Ik schrok daar niet van, want dat gebeurt nogal eens. Tante ging er op haar gemak een heel verhaal bij vertellen, waar ik uit opmaakte, dat mijn moeder vroeger flink de lakens uitdeelde. Maar voor hetzelfde geld ging het over mijn oma, die ook nogal een baasje was. Gek dat dat in mijn geval een generatie heeft overgeslagen.....
Omdat ik van plan ben elke week even bij tante langs te piepen, besloot ik na 3 kwartier dat ik weer wegging. Na een opmerking over de verschrikkelijke nagels van tante (we gaan er vanmiddag wat aan doen, zei Ria) vertrok ik met gezwinde spoed naar het centraal station. En haalde de trein......net!
