Het grote enge buiten...

Het was boterzacht buiten. Naar mijn idee komt de klimaattop vele jaren te laat, maar ja, wie ben ik. Ik besloot een wandeling met tante te gaan maken in haar nieuwe trippelstoel. Samen met Ria hesen we tante in haar jas, Ria zette haar haar hippe hoedje op, sjaal om en gáán.In de lift was het gelijk feest. Tante zwaaide naar haar spiegelbeeld en samen zongen we een denkbeeldig lied met armbewegingen erbij. Tante had het snoeiheet met haar hoed op, maar toen we 2 stappen buiten hadden gezet riep ze alweer: Kóud!
Ik reed tante naar het park, maar moest steeds opletten dat ze niet mee ging trippelen met haar pantoffels op de modderige grond. Ze ging niet als vanouds de bomen en eenden bewonderen, wel had ze aandacht voor een klein hondje dat ons passeerde.
Ik hoorde haar hele verhalen vertellen tegen zichzelf en af en toe zei ze ineens gvd kijk uit. Ik liep om de stoel heen en zag dat tante bang zat te kijken. Ze vond het helemaal niet leuk buiten. Ai, dat was een teleurstelling.Ik ging geruststellend tegen haar praten, maar het hielp niet erg, ze bleef lelijk vloeken en af en toe kijk uit roepen. Verder had ik ook het idee dat ze zich echt vastklampte aan de leuningen.
Ik maakte het rondje af en vertelde dat we weer naar huis gingen, kijk daar is het al. Tante was zichtbaar opgelucht toen we de hal van Hannie Dek binnenliepen en in de lift was ze weer vrolijk, gelukkig. Echt jammer dat dit ook niet goed meer gaat. Ik schonk drinken in, tante had geen idee hoe dit nu weer binnen te krijgen. Ze besloot de limonade over de tafel te gieten. Nééé riep Ria; tante schrok een beetje en zei wat een sufferd ben ik. Nee joh, zei Ria, die meteen ging deppen, dat geeft allemaal niks.
 Vorige week heb ik een gesprekje gehad met Kitty, omdat tante's stoel op de rem stond en ze nergens heen kon. En ook over de deuren, die al een tijdje dicht zijn, zodat tante niet zelfstandig naar de gang kan.Het gevolg was, dat er één deur openstond en dat tante lekker aan het rondrijden was. Wat een lieverds toch bij Coolhaven Kajuit! Op de terugweg in de metro was ik getuige van een écht Rotterdams gesprek over rode wijn (daar krijgt ik het zuur van, geeft mijn maar zoete Spaanse) witte wijn (Canei, dat lust ik wel, als het maar zoet is) en Kerst (gezellig dat jullie komen lunzen-dit op kakkerige toon want ja, doet maar gewoon, niettan? noudan!)
Deze week zie ik tante nog twee keer, dinsdag even voor de CR vergadering en vrijdag is er een kerstviering voor vrijwilligers, dan piep ik ook nog even bij tante binnen!

kniekousen

De afgelopen week was ik gebeld door Hannie Dek, met de mededeling dat tante een blaasontsteking had opgelopen. De stakker moest een antibioticum kuur slikken, want ze had pijn en haar urine was behoorlijk troebel. In de digitale verslaggeving op "Caren cares" las ik hoe het met haar was. Ria vroeg om pantykniekousjes, maar mij leken gebreide kousen toch warmer en die gaan ook minder snel kapot. Na telefonisch overleg kocht ik 7 paar warme kniekousen bij de H&M en die ging ik zondag brengen.
Tante zat alweer flink te babbelen toen ik binnenkwam. Ik pakte koffie en ging stroopwafels uitdelen. Mevrouw H. zat niet best in haar vel, ze keek me af en toe zeer vuil aan en mompelde enkele verwensingen. Ook tante-waar ik dat niet van gewend was- liet een flinke vloek horen en zei heel vinnig NEE, ga weg, toen ik haar met haar stroopwafel wilde helpen. Ze maakte er een enorme puinhoop van, de stukjes koek stopte ze in haar koffiebeker en de rest veegde ze op de grond. Ik pakte stoffer en blik om het op te vegen, waarbij ik tante naar achteren wilde trekken. Maar ze klemde zich met al haar kracht aan de tafelrand vast, ik moest zelf echt kracht zetten!
De bezoekjes aan tante worden wel steeds ongezelliger, omdat ze niet meer op me reageert en ook echt geen een verstaanbaar woord meer zegt. Gelukkig kwam Ria gezellig kletsen en kwam de zoon van mevrouw H. ook binnen. Ben jij echt zó oud geworden? sprak mevr. H. verbaasd. Om de opmerking van Ria dat ze de dingen die in haar kop zaten niet in haar kont had zitten moest mevr. H. schaterend lachen. Tante lachte voorzichtig mee.
Ik liep even op en neer door de gang, waarbij tante zichtbaar in de war raakte en graag weer naar haar vertrouwde omgeving terug wilde. Morgen komt Sinterklaas op de woonkamer. Helaas ben ik er dit keer niet bij, want ik moet binnenkort ook weer naar de CR vergaderingen en dan is 2 maal per week naar zuid iets teveel van het goeie.
Vanmorgen ben ik een uur bezig geweest met het afhandelen van administratieve zaken. De belastingdienst wilde graag alles via de e-mail laten lopen en de zorgverzekering is alleen toegankelijk met een digid inlogcode, die ik apart moet aanvragen. Over 5 dagen komt deze code over de post en kan ik tante's zorgverzekering aanpassen en m'n e-mail adres aan de belastingen doorgeven.
Ze verzinnen wat voor je!!

Een doodgewone zondag

Goh, als ik deze foto zie, die ik misschien een jaartje geleden heb gemaakt, merk ik dat tante toch wel heel erg achteruit is gegaan. Hier was ze wat voller, ze keek me nog echt aan en een gesprekje was nog mogelijk. Inmiddels heeft tante zulke slecht eetgewoontes, dat ik haar niet eens meer meeneem naar het restaurant. In de verslaggeving lees ik dan, dat ze van de boterhammen een bal maakt en ook haar warme eten met haar handen opeet.
Zondag had ik cakejes meegenomen en dat werd ook één grote knoeipartij. Gelukkig staat er een stoffer en blik in de woonkamer, dus het is wel snel weer opgeruimd.
Tante zat op haar praatstoel en praatte de volle 50 minuten die ik er was onafgebroken. Ria kwam nog even een praatje maken, altijd gezellig en er waren diverse familieleden van de andere cliënten.
Ria legde mij uit hoe ik de voetsteunen aan tantes stoel moest doen en daarna ging ik met tante wat door de gang lopen. Het waaide als een gek, dus naar buiten gaan was geen optie.
Bij de piano stond ik even stil en pingelde vader Jacob. Het was heel vals, want de piano was niet gestemd, maar tante schoot meteen vol en ging met haar armen meezwaaien . Terug op de woonkamer pakte ik maar weer een album en wat ansichtkaarten, die tante vluchtig bekeek. Ze was een beetje onrustig, misschien door de storm.

Mevrouw H was heel ondeugend, elke keer als ik me bukte naar tante gaf ze me een klapje op m'n billen, waarna ze het uitschaterde! Ik moest er wel om lachen, fijn dat ze nog lol hebben de dames.
Want het klinkt naar, maar ik zie tante beetje bij beetje verdwijnen....

Ik had vroeger ook een hond...

Zondag kwam ik de woonkamer van Hanny Dek binnenlopen en trof tante snikkend aan in haar trippelstoel. Mevrouw H. stond naast haar op haar hand te kloppen om haar te troosten. Ik trok gauw m'n jas uit en ging naast tante zitten. Wat er aan de hand was kon ze niet uitleggen, maar gelukkig klaarde ze alweer snel op. Ik ging koffie inschenken en koeken uitdelen, die iedereen erg mooi vond, want er zat gekleurde hagelslag op. Ook Joke en Harry namen zowaar een koek. De zoon van mevrouw H. kwam binnenlopen en ging een nieuwe pot koffie zetten; het werd zowaar gezellig. Al die tijd geen verzorgende te zien!
Ik ging wat foto's maken, ook van mevrouw v.d. V., die binnengereden werd in haar rolstoel. Het meisje dat met haar bezig was geweest vertelde, dat zij de enige was op de woonkamer en dat er nog een niveau 3 verzorgende rondliep die 3(!) woonkamers moest doen.
Enfin, naar buiten kon niet meer, ik had geen idee hoe de voetsteunen aan tantes trippelstoel moesten en er was ook niemand om het aan te vragen. Joke en Harry vonden het goed dat hun foto op m'n blog kwam. Tante had inmiddels een koek opgepeuzeld en een kwart van de tweede koek. Ik haalde een fotoalbum en wat ansichtkaarten uit haar kamer en samen gingen we ze een voor een bekijken. Tante staarde lang naar een foto met een groepje bruine hondjes en sprak toen: Ik had vroeger ook een hond. Ik viel bijna van m'n stoel van verbazing en ging meteen rondvragen of iedereen wel gehoord had wat tante ineens zei.Ze wist er echter verder niets zinnigs meer over te zeggen, dus gingen we door het fotoalbum bladeren. Bij een foto van zichzelf barstte ze in snikken uit. Dat bent u, zei ik. Mammie, zei tante huilend. Ik liet daarna een foto zien van m'n moeder en m'n tante samen, blozend en lachend en toen gingen de sluizen helemaal open. Dat zijn wij, snikte tante. Ik kreeg er zelf een brok van in de keel. Ze wist dus blijkbaar nog heel goed dat ze vroeger als tweeling altijd over "wij" praatten. Op de kalender bij ons thuis stond op hun verjaardag dan ook "wij". Ik besloot dat het zo wel genoeg was en na iedereen gedag gezwaaid te hebben vertrok ik. Op de gang kwam ik de dochter en man van mevrouw v.d.V. tegen en die vonden het geen bezwaar als ik de foto van mevrouw op m'n blog zette. Gisterenavond weer naar HD geweest, er was familieavond met als onderwerp de BOM. Heel interessant, maar daarover later meer!

trippel, trappel

Toen ik gisteren voor de tweede keer deze week Hannie Dek binnenliep, vielen me de gezellig ingerichte vitrinekasten op. Het thema sloot mooi aan bij de serie "Heel Holland Bakt", die zondag weer begint. Vooral de nep taartjes zagen er heel smakelijk uit.
Ik had voor tante een pak gevulde koeken mee genomen, die ietwat verkreukeld waren in mijn rugzak. Maar ik sneed er toch stukjes van, dus dat was niet erg.Na de derde valpartij was er een trippelstoel voor tante gekomen, die door de ergotherapeut op de goede hoogte was ingesteld. Volgens de berichtgeving trippelde tante er lekker mee rond, dus ik was heel benieuwd waar ik haar zou aantreffen.

Tante zat aan tafel met haar dikke wang en zere oog. De verwondingen begonnen al te genezen, maar ze zag er nog verschrikkelijk uit. Haar ooglid was gaan zakken door de enorme bloeduitstoring die er aan trok en haar bovenlip, kin en zelfs linkeroog waren blauw. Die arme stakker.
Mevrouw H. was vandaag ook helemaal van haar padje af; ik was haar schreeuwend van angst in de lift tegen gekomen met een begeleider en nu kwam ze half-huilend en om hulp roepend de afdeling weer op. Bleek, dat ze naar de kapper moest. En ze durfde niet van de afdeling af. Omdat er NIEMAND van de verzorging aanwezig was (de dames zaten lekker aan de koffie) heb ik haar opgevangen, aan tafel gezet met koffie en koek en getroost.(dankuwel zuster zei ze)

Inmiddels verschenen er diverse mensen zoals de fysiotherapeut, de werkster, een verzorgende, later nog een en de verpleeghuisarts. Omdat niemand een naamplaatje draagt, weet je niet met wie je te maken hebt, reuze lastig.
De dokter vertelde over tante's oog, ze behandelde het licht-ontstoken ooglid met zalf. Verder was iedereen zéér te spreken over de trippelstoel, evenals tante, die vrolijk door de woonkamer trippelde, alsof ze nooit anders had gedaan. Ze zat er heel stevig in, voorlopig kon ze niet vallen. Mevrouw H. was weer wat aan het bijkomen, maar ze zat nog wel flink te mopperen aan tafel. Toen ik vroeg of ze zich weer een beetje beter voelde zei ze: Die tanden zien er werkelijk schítterend uit! Met dat compliment kwam ik de dag wel weer door. Ik gaf tante een voorzichtige knuffel en vertrok weer naar huis.Hopelijk geen telefoontjes dit weekend!

Tante valt voor de derde keer op haar gezicht

Afgelopen zondag werd ik 's avonds gebeld door HD. Altijd schrikken! Deze keer Angelique aan de telefoon: je tante is in de gang gevallen, op haar gezicht. Tante was aan de wandel gegaan en was onderweg gevallen, ze werd gevonden zittend tegen de muur. Ditmaal moest de verpleeghuisarts er direct bij komen omdat tante heel erg bloedde. Dat komt ook door de bloedverdunners die ze gebuikt.. Haar wenkbrauw was gescheurd en onder haar oog zat een lelijke wond. Eigenlijk moest het gehecht worden, maar omdat tante zo pulkt, werd het wondje dichtgeplakt. Het schoonmaken en deppen van de wonden liet tante niet toe.
Ik vroeg of er nu direct aan het vallen van tante iets te doen was, want dit kon niet zo door gaan.
Angelique bedacht dat een trippelstoel iets voor tante zou zijn.

De volgende morgen ging ik, nauwelijks uitgeslapen door het noodweer van afgelopen nacht, met een grote tas kleding naar tante. Ik had 4 broeken en 3 truien gekocht op de markt, dan kon ze weer even vooruit. Het was broeierig warm in de stad. Op de afdeling was geen tante te bekennen, Irma ging haar gauw zoeken en daar was tante wéér ontsnapt en liep in de gang.O my god wat zag de arme stakker er uit. Ze was ook op haar mond gevallen en had een dikke lip en blauwe kin.Om haar oog wondjes en geronnen bloed, eigenlijk kon ze zo meedoen aan een zombie film.
 Ik kreeg lekkere koffie van Irma en sneed een dikke plak cake in blokjes voor tante. Dat lustte ze gelukkig wel. Omdat tante steeds wegdutte, besloot ik het bezoek af te ronden. Ik zou 's middags door de dokter worden gebeld over de trippelstoel. Ik gaf Irma een afscheidsknuffel, want die ging na haar vakantie naar de begane grond, afdeling Leuvehaven. Ik ga haar missen!!

s Middags werd ik gebeld door de verpleeghuisarts, wij bespraken uitgebreid het probleem van tante en kwamen tot de slotsom, dat de trippelstoel een goede oplossing was voor tantes val-problemen. De ergo therapeut ging er mee aan de slag, en ik kan via de verslaggeving volgen hoe het een en ander gaat.Ik heb met nadruk gezegd, dat er géén dwang toegepast mag worden en daar was de dokter het helemaal mee eens.

Bericht van de ergotherapeut:
Ivm val incidenten afgelopen dagen op verzoek van arts trippelrolstoel met bodypoint ingezet. Morgenochtend kom ik zithouding bekijken. 

Bericht van de verpleeghuisarts:
S/ Opnieuw gevallen, hoe nu verder?
E/ Gebruik van trippelstoel met veiligheidsgordel wegens valfrequentie op proef.
 Beleid - Ergo (wrn. R) levert trippelstoel met veiligheidsgordel op proef.
 - Mw. mag bij opstaan uit bed al in de stoel geholpen worden en de stoel continu gebruiken. - Reacties van mw. observeren: zowel op fixatie met veiligheidsgordel als op de mogelijkheid tot trippelen.
 N.B. Indien mw. zich VERZET, dan GEEN DWANG uitoefenen. Vrijheid prevaleert boven valrisico. - Morgen al eerste terugkoppeling over reacties van mw. 

deze keer geen foto, het zag er allemaal té erg uit bij tante

Tante heeft een blauw oog en valt daar nog een keer op...

Zaterdag werd ik gebeld door Hannie Dek, altijd even schrikken. Elvin had tante in de woonkamer aangetroffen met een enorm blauw oog. Hij wist niet wat er gebeurd was, de andere bewoners waren niet in staat geweest haar te slaan, ze was ook niet gevallen, want dan kan ze niet meer op staan, dus het leek er op, dat ze in was gedommeld en toen met haar oog op de hoek van de tafel......brrrr.
Ik vond het heel erg zielig, maar volgens Elvin had ze geen pijn en was ze het gebeurde alweer vergeten.
Maandag wéér Hannie Dek aan de telefoon.Tante was languit in de woonkamer gevallen, óp haar oog, waar nu een wondje op was verschenen. Helaas werd niet ik, maar mijn zus gebeld, terwijl mijn telefoonnummer toch bovenaan staat. Maar goed, ik besloot direct de volgende morgen, mét de gewassen pantoffels, naar zuid af te reizen.
 Dit trof ik aan

Ik was door Kitty al enigszins voorbereid, maar dit was echt shocking!
Tante was ook een beetje uit haar doen, ik gaf haar gauw een glaasje drinken en een gevulde koek en liet de andere dames meesnoepen van de chocolaatjes.
Mevrouw H. at de laatste stukjes koek op, want tante had niet zoveel trek.
De verpleeghuisarts was aanwezig speciaal voor tante en die constateerde dat er niet veel aan te doen was. Tante heeft bloedverdunners; die geven altijd een enórm hematoom. Het begon al naar beneden te zakken. Door de val was e.e.a. nog wat erger geworden. Zelf denk ik, dat tante best wel pijn heeft gehad! De dokter maakte een foto van de zwelling en bekeek nog een andere blauwe plek op tante's arm, die ik er vreemd uit vond zien. Het leek wel of iemand z'n nagel in haar arm had gezet..Tante is vaak lastig te helpen met de zorg en soms laat ze zich gewoon op de grond zakken. Maar toch zou ze wat mij betreft iets minder stevig vastgehouden mogen worden.
Ik zette de gewassen pantoffels in de kast en nam het volgende paar mee om te wassen. Samen met tante bekeek ik de kaarten die mijn moeder en anderen naar tante hadden gestuurd.

Ik luisterde nog wat naar tante's gepraat en probeerde antwoord te geven. Naar buiten ging niet met dat blauwe oog. Ik pakte de pop erbij, waar tante (deze keer) vertederd tegen begon te praten en toen was het tijd om te vertrekken.
Het ov was mij gunstig gezind, ik hoefde nergens langer dan 1 minuut te wachten.Wel viel ik bijna van de trap op weg naar de metro, maar gelukkig kon ik me op tijd vastgrijpen.

Met Carmen naar tante

Zondagochtend vertrok ik met man, hond en (alweer!!) nieuwe pantoffels  naar tante. Tante had haar panter pantoffels kapot gemaakt, althans het ritsje en ik had nieuwe besteld met klittenband in de kleur jeans blauw. Omdat we in de Rhoonse Grienden wilden gaan wandelen, mocht Carmen ook mee.Tante dommelde wat in haar stoel, maar algauw had ze de hond in de gaten en ging haar roepen en aaien. Ze noemde Carmen Bammie, geen idee waarom en zei steeds: "wat een grote, waar istie nou? Kom maar Bammie". Carmen vond het prachtig en ging op haar gemak rondsnuffelen.
Ondertussen verwisselde Kitty op slinkse wijze de pantoffels om met de nieuwe, ze pasten gelukkig en stonden mooi bij tante. De oude gingen mee om te wassen en daarna te laten repareren.

Samen met Kitty zocht ik bloesjes met korte mouwen uit, die tante nooit aan wil, omdat ze dat een naar gevoel vindt, blote armen. Ze gaat dan aan de mouwtjes trekken en wil iets anders aan. De bloesjes gingen in een vuilniszak en hup de container in. Zo mooi waren ze niet meer en sommige echt al stokoud.
Ondertussen had Carmen de harten van tante en mevrouw H. gestolen.
Man zat gezellig met tante te kletsen en ik maakte nog even een praatje met Kitty. Tante was erg afgevallen, daarom had ik een trosje bananen voor haar meegenomen, daar was ze vroeger dol op. Als mijn broer dan boodschappen had gedaan, at ze eerst alle bananen op (7) en begon daarna aan de eierkoeken. Ach, wat een moeilijke tijd was dat, toen tante nog zgn zelfstandig woonde.
Carmen werd wat ongedurig, dus we zeiden iedereen gedag en gingen lekker wandelen. De pantoffels ruiken na 2 maal wassen nog naar urine, echt vies en hoe ik die lucht eruit moet krijgen?? Het ritsje deed het wel uit zichzelf weer.

MDO

Tante in de dierentuin

Dinsdag was ik uitgenodigd voor een MDO= multi disciplinair overleg. Aanwezig waren Kitty en de specialist ouderen geneeskunde (verpleeghuisarts) We gingen het zorgplan van tante evalueren.
Het was broeierig warm, maar de ramen in de ruimte waar we zaten konden maar een klein stukje open, ze zaten op slot. Logisch wel, je weet maar nooit met die dementerende cliënten. Maar eigenlijk mochten de ramen niet op slot. Hierover later meer.
 Ik had twee pakken koek meegenomen en een stapel panty's, want die sneuvelen nogal eens.Tante zat te dommelen in een stoel toen ik binnenkwam. Ze wordt 's morgens altijd heel vroeg wakker, net als toen ze nog thuis woonde. Ik nam koffie en een stroopwafel en tante kreeg sap en een eierkoek. Toen was het tijd voor het gesprek.
Punt voor punt legde Kitty uit wat de problemen met tante waren, hoe ze e.e.a. aanpakten en hoe het eventueel beter, of anders zou kunnen. De arts vulde aan en beantwoordde mijn vragen over tantes gezondheid.Tante was erg veel afgevallen, wel 10 kilo. Afgesproken werd geen supplementen in de vorm van drankjes te geven, maar vla met slagroom, roomboter en andere lekkere happen. De tanden van tante waren ook een punt van extra aandacht. Zodra tante pijn zou krijgen, gingen we tot actie over (alles trekken) Voorlopig was daar nog geen sprake van.
Toen kwam het bedhek van tante aan de orde. Sinds ze uit bed is gevallen, staat het hek omhoog. En de bewegingssensor staat aan én tante heeft een plukpak aan, zodat haar inco goed blijft zitten. Dit alles zijn vrijheidsbeperkende maatregelen (VBM), die alleen genomen mogen worden na toestemming van de arts en na overleg met de familie. Af en toe komt de inspectie van de Gezondheidszorg langs en neemt een steekproef om te zien of de VBM wel goed worden toegepast.
Dus die ramen en die deur met code.....mogen eigenlijk niet. Maar ja, je wilt niet dat je familielid uit het raam valt of wegloopt. Een ingewikkeld onderwerp.
Toen we aan de medicatie van tante toekwamen, bleek dat het Sint Franciscus Gasthuis de gegevens van mijn moeder had verwisseld met die van tante!! De arts ging er meteen achteraan, want sommige medicijnen waren gebaseerd op de hartklepprothese van....mijn moeder!
Ik was erg blij met alle aandacht die aan tante wordt besteed en wat zweterig, maar tevreden ging ik naar huis, na een dikke knuffel voor tante.

Inspectiebezoeken

Inspectiebezoeken worden gebracht aan zorgaanbieders waar het grootste risico wordt verwacht. De IGZ heeft daarbij extra aandacht voor nieuwe toetreders tot de zorgmarkt. De inspectiebezoeken worden voornamelijk onaangekondigd gebracht. Tijdens deze bezoeken wordt op de werkvloer gekeken naar de risico’s op onveilige zorg. De belangrijkste thema’s zijn daarbij:

• cliëntdossier;
• medicatieveiligheid;
• deskundigheid en inzet van personeel;
• vrijheidsbeperking.

Calm after the storm

Het had gestormd; een forse zomerstorm raasde gisteren over Nederland.Nu was het rustig weer, de zon scheen en ik nam tante mee voor een wandeling. Overal in het park lagen afgewaaide takken en bladeren, tante raakte er een beetje gepiepeld door.
Om weg te gaan uit HD was een hele klus geweest, tante werd heel erg angstig toen Ria haar in haar jas wilde helpen en mevrouw H. werd hier zó boos over, dat ze met gebalde vuistjes en vertrokken mond opstond om haar vriendin te hulp te schieten. Nee,mevrouw H., riep Ria over de noodkreten van tante heen, het is goed bedoeld, ga nou maar rustig zitten! Helaas was ik geen goede hulp, ik moest erg lachen. Foei!
Langzamerhand bedaarde tante en begon te genieten van haar omgeving. Een echtpaar stond de eenden te voeren, altijd leuk natuurlijk, er waren honden en vogels en af en toe wees tante mij een hoge boom aan.Ik genoot ook van de wandeling, alhoewel ik wel moest oppassen om niet verstrikt te raken in de grote takken die op het pad lagen.
We wandelden een flink rondje en toen bracht ik tante weer terug naar huis.In de gang bewonderden we Boeddha nog even (wie is dat ook alweer? vroeg tante. Boeddha, zei ik . Aaaaaach jaaa, zuchtte tante) en toen gingen we met de lift naar de afdeling. Ik vermoed dat tante niet meer weet wie ze in de spiegel ziet, Ria zei dat Alzheimer patienten vaak niet weten dat ze al zo oud zijn.
Terug op de afdeling kregen we het omgekeerde probleem: tante moest uit de rolstoel en haar jas uit. Dat ging ook met de nodige moeite gepaard. Gelukkig was mevrouw H. een ommetje maken, anders was er vast ruzie van gekomen. Ik vroeg hoe mijn tante nou toch aan die blauwe plek op haar hoofd kwam. Ria zei dat ze het had gerapporteerd, maar verder wist ze het niet. Ze vermoedde, dat tante in slaap was gesukkeld aan tafel en toen op haar voorhoofd was gevallen. Dat leek me niet denkbeeldig, want ik trof haar ook knikkebollend aan toen ik binnenkwam.Nadat Ria nog even wat over het uitstapje naar Blijdorp had verteld, stond ik op om naar huis te gaan. Ik gaf tante een knuffel en zei uitgebreid mevrouw H. gedag, die weer gekalmeerd was. Tot volgende keer, zei ik tegen haar. Nou, laten we het hopen, zei ze vrolijk.En na me van top tot teen bekeken te hebben: Je ziet er lekker uit! Met een big smile verliet ik de afdeling.

tante geniet van haar gevulde koek

Hemelvaartsdag

Het was een Hollandse lenteochtend en ik besloot, ondanks dat het een beetje koud was, met tante naar buiten te gaan. Ik had een flinke doos bonbons meegenomen, gezien tante's gebit geen beste keus, maar wel iets wat ze lekker vindt.In de verslaggeving had ik gelezen dat ze was afgevallen, wel 4 kilo in een paar maanden.
Verder had de mondhygiëniste haar best gedaan om tante's tandsteen te verwijderen, maar dat was tot 3 maal toe niet gelukt.
Op de afdeling was het rustig te noemen. Irma was koffie aan het zetten en 4 dames zaten aan tafel met restjes ontbijt en koffiekopjes. Ik zei tante gedag, maar ze reageert niet meer zo op me. Ach, het is niet anders. Ik kreeg een vers bakje koffie en Irma deed wat bonbons op een schaaltje. Nou, daar had tante wel trek in en mevrouw H. lustte ook wel een bonbonnetje of 2,3,4....
Tante's trui was aan de hals kapot en samen met Irma trokken we haar een andere trui aan en repareerde ik de losgeraakte col. In de kast hing een trui met gaten, die kon meteen de prullenbak in. Morgen maar eens op de markt kijken of ik wat nieuws kan vinden voor tante.
Na de koffie kwam Kitty de afdeling op, wat een leuk weerzien. Ze haalde een rolstoel en hees tante in haar jas. Sjaal mee en hup in de lift. Hallo Bonnie riep tante en zwaaide enthousiast naar haar spiegelbeeld. Ze kletste nog wat door tegen zichzelf en toen waren we al beneden.

Tante genoot als vanouds van alle bomen, bloemen, hondjes etc, maar wat ik miste was het contact met haar. Ze praatte, maar tegen zichzelf. Ze hield als het ware een gesprek met zichzelf. Af en toe probeerde ik wel haar aandacht te trekken, maar ze richtte het woord niet tot mij.Ik ervaar dat toch als een stapje achteruit.
Na een fijne wandeling was tante blij dat we weer binnen waren, want ze had het heel koud zei ze. Het jas uittrekken en opstaan uit de rolstoel ontaardde in een drama, tante snapte er niks van en barstte in snikken uit. Ik weet het niet meer, huilde ze, ik ben zó akelig. Gelukkig kwamen Kitty en een mannelijke collega helpen en uiteindelijk stond tante op en zakte aan tafel in een stoel. Ik zei gedag en vertrok. Op de begane grond kwam ik een kleine man tegen met kromme benen, die bedrukt zei: Ik weet niet hoe ik beneden moet komen.Ik liet hem meelopen en opende de deur met de rode knop. Nu maar hopen dat hij niet ontsnapt is.....

De vakantie

Wat is tante toch een geluksvogel dat ze in HD op Coolhaven Kajuit is terecht gekomen. Dat dacht ik vanmorgen toen ik weer in de metro naar huis zat.
Omdat ik heel benieuwd was naar de vakantieverhalen van tante, was ik vroeg naar HD afgereisd. Het restaurant was gelukkig al open, want ik had geen lekkers voor tante gekocht. Er was keus genoeg: cake, chocoladerepen en zachte vruchtensnoepjes, allemaal dingen waar tante dol op is.
In de woonkamer kreeg ik gelijk een lekker bakje koffie van Irma en algauw kwam Ria aangelopen met foto's en verhalen. Tante at ondertussen de cake met smaak op, net als mevr H., die ook een echte snoeperd is.
De vakantie was helemaal goed verlopen, het was mooi weer, ze waren naar het Loo geweest en dierenpark Rhenen, er was veel gewandeld en de bewoners hadden genoten. Ze waren zelfs een beetje bruin geworden. Toen ik van Ria hoorde, dat alleen een handjevol bewoners van Coolhaven op vakantie was geweest, viel ik bijna om van verbazing. Ik had gedacht dat er wel meer afdelingen weg waren gegaan; zelfs dacht ik, dat het een activiteit van HD was. Maar nee, het initiatief kwam van het personeel zelf.

Ze hadden een busje gehuurd en huisjes op het bungalowpark en met 5 verzorgenden en 6 bewoners waren ze op pad gegaan.Respect hiervoor!!          
     Ik vond het heel fijn dat tante mee kon, het lijkt me prima dat dementerenden eens iets anders meemaken dan hun gewone dagelijkse dingen. Tante had een ijsbeertje gekregen en al de tijd dat ik met Ria zat te praten, praatte ze tegen het beertje, echt vertederend. Ineens stond ze echter op, deed een paar stappen en begon benauwd en angstig te kijken. Ze moet naar de wc, zei Irma. En inderdaad, toen ze gearmd met Ria terugkwam, keek ze weer gewoon. Wat fijn dat ze haar zo goed kennen.
Het werd ondertussen al laat en ik haalde m'n jas op uit tantes kamer, die er gelukkig schoon uitzag. Na een dikke knuffel ging ik weer huiswaarts met een goed gevoel over de woonkamer Kajuit op afdeling Coolhaven!


 met dank aan Ria voor de foto's

tante gaat weg en smeedt een complot

Het was een frisse voorjaarsmorgen, weer voor een donsjack. De zon scheen lekker, maar de temperatuur was laag. Te koud om met tante te gaan wandelen. Toen ik de woonkamer binnenkwam, stond tante uitgebreid te praten met de enige mannelijke bewoner. Kijk eens Fem, je nicht is er, wees hij. Tante keek om en zei: o, hoe heet die dan? Ariane, riep ik over de afdeling. Ik legde mijn jas op tante's bed en ging koffie en limonade inschenken, met een dikke mergpijp erbij. Ria kwam  er ook even bij zitten. Wanneer gaat tante op vakantie? vroeg ik onnozel. Joh, morgen,zei Ria, ik dacht dat je gedag kwam zeggen! Oeps, de brief goed opgeborgen en nooit meer gelezen. Wat een mazzel dat ik er vandaag was. De reis ging naar Beekbergen, huisjespark Heideheuvel. Ria had er echt zin in en het zou ook nog mooi weer worden. Ik ben wel erg benieuwd hoe tante het zal hebben daar. Er was al wel met de bewoners gesproken over de vakantie, dat merkte ik ineens aan tante. Ze riep mevrouw H.: psst, psst. Weet je wat ik ga doen? Geld opnemen, grapte mevrouw H. Ik ga weg, zei tante op plechtige toon. Maar ssst, niet over praten. Mevrouw H. begreep er niet alles van, maar ze fluisterden nog even door samen.

Na nog wat babbelen en een kopje koffie ging ik mijn jas pakken. Terug in de woonkamer was tante in tranen. Ik ging gauw naast haar zitten en pakte haar hand. Ik ga weg, snikte ze. Maar u komt weer terug hoor, u gaat op vakantie, troostte ik. Ssstt zei ze weer, niet over praten. Ik zag wel in dat het geen zin had om uit te leggen, en de zoon van mevrouw H. adviseerde me om stilletjes weg te gaan. Maar omdat tante nog even een dikke knuffel moest krijgen en er nog gezwaaid moest worden, lukte dat stilletjes deze keer niet. Nu wachten op de foto appjes die ik Ria had gevraagd.
Spannend hoor!

Ik heb toestemming van de zoon van mevr. H. om te foto's te publiceren.

Haas!

Het was tweede paasdag toen ik naar tante reed. In mijn rugzak een chocolade haas, paasschuimpjes en stroopwafels. Tante zat te knikkebollen toen ik de huiskamer binnenliep. In de gang had ik mevrouw H. al begroet, die mij sterkte wenste omdat ik zulke koude handen had. Ik gaf tante een dikke kus en overhandigde haar de haas. Ha, lekker, riep ze uit. Dat verbaasde mij, want de haas zat in zilverpapier en hoe wist ze nou dat er chocola in zat? Algauw ging ze lekker aan de haas knabbelen. Leuk, zei Irma, is ze net schoon, zit ze zo weer onder de vlekken. Ik moest lachen, want het was wel waar. Tante had een prachtig pakje aan en ze zat enorm te knoeien.

Onder het eten vertelde tante van alles over de chocoladehaas. Ik dronk rustig m'n koffie op en praatte even bij met Ria en de dochter van mevrouw v.d.V. Mevrouw v.d.V. zat mij steeds glimlachend aan te kijken en toen ze langsliep(ze loopt best wel veel heen en weer) kreeg ik een paar schouderklopjes. Zij is echt heel lief. Ria had het heel druk gehad 's morgens, want ze was alleen met Irma om de bewoners te wassen en aan te kleden. Ik vind dat niet kloppen, dat er zo weinig personeel is. Volgende keer eens aan het afdelingshoofd vragen hoe dat zit.

Omdat ik had gelezen dat de kledingkast van tante was opgeruimd, wandelde ik naar haar kamer om eens te kijken. Ria had speciaal gestoft vanmorgen, vertelde ze lachend. Er was een extra stang gemaakt voor de vestjes en truien; het zag er keurig uit. Ik nam een vestje mee dat tante niet wil dragen vanwege de drukke kleuren, maar tot mijn teleurstelling kan ik het ook niet dragen, want het opstrijketiket zit aan de buitenkant!
Na een keer de gang heen en weer te zijn gewandeld met tante, was er alweer een uur voorbij. Ik kletste nog even met Irma en trok m'n jas aan. Tante was aan de rest van de haas begonnen, die lust straks geen eten ben ik bang.


( Ik heb van de dochter van mevrouw toestemming gekregen de foto op dit blog te zetten.)

Tante is jarig! (88)

 Wat een leuke ontvangst in HD op tante's verjaardag. De woonkamer was versierd en er stond een gezellig plantje op tafel. Een kadootje van de verzorgenden. Tante schuifelde met een kaart in haar hand de afdeling op, toen ik met dochter binnenkwam. De kaart was van mijn moeder en er stond een schattige hond op met pups. Tante had er veel meer belangstelling voor dan voor het kadootje wat ik mee had genomen: 2 potjes met kunstplantjes in lentekleurtjes. Tot mijn schrik zag ik dat het gebit van tante nu wel heel veel gaten ging vertonen, straks maar eens aan Ria vragen wat er aan de hand was.
Tante stopte de kaart in haar broek en klopte er eens op: die zat daar goed.
Ik vroeg aan Irma en de activiteitenbegeleidster(die volgens mij de kamer had versierd, maar dat weet ik niet zeker) waar de gebakjes stonden, dan ging ik ze rond delen en koffie inschenken. Ai, de gebakjes waren er niet. Ria kwam binnen en ging gelijk in het restaurant navragen en bellen, maar er waren géén gebakjes. Gelukkig kan bij Humanitas alles, dus daar kwam Irma met een cake en een blikje mandarijnen en ook een spuitbus met slagroom werd tevoorschijn getoverd. Samen maakten de dames feestelijke gebakjes en iedereen smulde er van. Tante klaarde weer een beetje op en ging honderuit praten over mammie en haar vader en weet-ik-het.
                                                                             Omdat dochter het luisterend oor was,
kon ik even met Ria over het gebit van tante praten. "Ja", zei ze," het komt voor, dat de tanden en kiezen gewoon uitvallen en dan verdwijnen ze. Een gebit nemen als je al dement bent is geen optie, want dan willen de cliënten het niet meer in. Eigenlijk moet je aan een gebit beginnen vóór je dement wordt ". Ik had wel meer gehoord, dat ouderen met hun eigen tanden en kiezen een groot probleem zijn. Ik besloot tegen die tijd een mooi gebit
aan te schaffen.
Irma ging pannenkoeken bakken en voor ons werd het weer tijd om terug te reizen. Tante was erg blij met de pannenkoeken en ik hoorde dat ze in het weekend ook al pannenkoeken had gegeten. Tja, niet best voor het gebit, maar als tante er blij van wordt, is het prima!

Nog steeds Noro

Op de afdeling van tante is hoogstwaarschijnlijk toch het norovirus uitgebroken. Jammer, want gisteren was het prachtig weer geweest om even naar buiten te gaan met de rolstoel.
Maar ik durf echt het risico niet te lopen om het norovirus te krijgen, het is heel erg besmettelijk en je bent er doodziek van.
Tante schijnt-zo lees ik in de berichtgeving- nog nergens last van te hebben. Ze eet goed, ze loopt op de gang en in de woonkamer en verder lijkt alles ook ok. Wel hadden ze wat ontlasting naar het lab opgestuurd, daar zal de uitslag nog wel van komen.
Ikzelf heb ondertussen haar financieele overzicht naar de rechtbank gestuurd en de volgende stap is het invullen van het belastingformulier.
Dinsdagavond ga ik naar HD voor de eerste vergadering van de Cliëntenraad, waar ik misschien-maar ik denk het wel- officieel lid word. Volgende week is de tweede vergadering met de directeur er bij. Er is veel te bespreken, want er gaat veel veranderen in de zorg. Daar merkt iedereen iets van. De cliëntenraad houdt de vinger aan de pols en bespreekt de punten die voor de cliënten van belang zijn met de directie, na eerst zelf een schifting te hebben gemaakt.
Volgende week is tante jarig (mijn moeder ook natuurlijk), dan wordt ze 88. Ik hoop wel dat ik dan met taart en een kadootje langs kan komen. Ik zit me suf te piekeren wat ik voor haar zal meenemen. Gisteren dacht ik een tekenblok en stiften, maar kan ze nog wel een stift vasthouden? Vanmorgen dacht ik een mooie (plastic) vaas met kunstbloemen voor op haar kamer, of wat potjes met nep plantjes. Staat wel gezellig..
Toch nog een berichtje over het spoor, alhoewel ik nu niet gereisd heb: vanmorgen om 9 uur een luid treingetoeter uit protest, omdat er 2 conducteurs zwaar waren mishandeld.

tumtum

Vandaag reisde ik met de metro naar Charlois en kwam dus niet langs de Duduk winkel in het centraal station. Ik was vergeten iets lekkers te kopen voor tante en ik wou niet met lege handen aankomen. Vorige week was de koektrommel ook niet zo vol.. Op het Zuidplein stapte ik uit en ging op zoek naar de Hema, met het plan een flinke voorraad koek en snoep mee te nemen naar HD. Het winkelcentrum was nog leeg en stil en na even zoeken had ik de Hema gespot. Eierkoeken, roze koeken, tumtummetjes, ik stapelde het mandje vol. "Wilt u nog een pak gevulde koeken meenemen voor 1 euro?" vroeg de kassière. Welja, dacht ik, als ik ze zelf maar niet hoef op te eten.
Het briefje over het Norovirus hing nog aan de deur, maar ik wist dat de uitslagen negatief waren, dus liep ik zonder dralen de afdeling op. De koffiekopjes stonden al klaar op het aanrecht en ik stalde de koeken uit op tafel. "Ik heb wat lekkers meegenomen" zei ik opgewekt. " Van de Hema" zei mevrouw H. "Hoe weet u dat nou weer" zei ik oprecht verbaasd. "Dat staat er op" zei mevrouw H. met een opgetrokken wenkbrauw.Soms moet je echt oppassen dat je de bewoners niet onderschat!!
Tante zat mij wazig aan te kijken, het lijkt wel of ik steeds minder contact met haar krijg. Ze had een enorme blauwe plek bovenop haar hand, zeker gestoten. "Hè bah, wat vies" zei ze toen ik er op wees en vroeg hoe dat nou kwam. Ik schonk koffie in en deelde koeken rond. Tante
smulde van de eierkoek, maar de tumtum, die ze vroeger zo lekker vond, haalde ze met een vertrokken gezicht uit haar mond.Tante ging rondlopen en toen ik haar nakeek, zag ik dat er potjes met zaaigoed in de vensterbank stonden. Zó leuk!

Toen we terugkwamen van ons loopje door de gang waren de dochter en de echtgenoot van mevrouw v.d. V. gearriveerd. Met hond, nou dat vond tante prachtig. Zodra Carmen, mijn eigen hond, een beetje minder springerig is, mag ze ook eens mee.

O no....Noro. (geen vrolijke blog)

Na eindelijk hersteld te zijn van een hardnekkig virus reisde ik naar Charlois. Er stond een snijdend koude wind, het leek nog niets op lente. Ik wilde in het restaurant iets lekkers meenemen voor bij de koffie, maar dat was dicht en ging pas om elf uur open. Een tegenvaller.
Toen ik de deur van Coolhaven open wilde doen zag ik dat er een briefje op was geplakt.
                                        "Vermoeden van Norovirus".
Ik schrok er van; ik heb een keer het norovirus gehad, mijn moeder lag na een heupoperatie in het verpleeghuis en daar was een uitbraak. Ondanks de beschermende kleding en mondkapjes kreeg ik het toch te pakken. Ik heb daar héél slechte herinneringen aan.
Ik aarzelde voor de deur. Zou ik het erop wagen? Om onverrichter zake terug te gaan leek me ook niks, ik had nog een paar vraagjes aan Kitty of Ria over de kleding van tante. Ik opende de deur en keek tegen een vrolijke mevrouw H. aan. Geen mondkapjes, geen handschoenen, iedereen was normaal gekleed. Op de woonkamer was een mij onbekende mevrouw aan het werk en tante zat er, met Carola als gezelschap. Mevrouw v.d. V. liep 'ja, ja, ja," mompelend rond, zoals altijd met een glimlach.
Tante had een lichte, veel te lange rok aan, die helemaal onder de vlekken zat. In haar mondhoeken kleefde chocoladepasta. In een onbewaakt moment had ze de boterhammen van Carola opgegeten! De verzorgende vertelde mij, dat Kitty, Ria en Irma ziek waren en dat er een heleboel bewoners ook ziek waren. Ik besloot acuut tante niet aan te raken en de hele tijd m'n handen te wassen.
"Dat is toch niet de rok van mijn tante", toeterde ik over de afdeling," ik ga haar een andere rok aandoen ".Ik zocht in haar kast en vond nog één rok, een zwarte, die schoon was. ik nam tante mee en trok haar de rok aan. Ze probeerde wel mee te helpen, maar veel had ik er niet aan. Terug in de woonkamer was de koffie doorgelopen. De verzorgende ging zelf koffiedrinken, nu was er geen personeel meer in de woonkamer. Carola was aan het huilen, volgens mij was ze niet lekker.
Ik schonk koffie in met een mergpijpje erbij en haalde mevrouw H. op uit de gang. "Dank u wel zuster" zei ze beleefd.
Ik liep naar tante's kamer om een fotoalbum te pakken, maar ik kreeg het laatje van haar kastje niet open. Er bleek een blikje met kerstchocolaatjes klem tussen te zitten. Omdat ik zo aan het prutsen was, viel mij de enorme hoeveelheid stof op, die op de foto's, beeldjes en het Persje van tante lag. Ik pakte een natte handdoek en maakte het schoon, het Persje klopte ik uit.
Omdat ik steeds humeuriger werd van het tegenvallende bezoek, besloot ik weg te gaan. Tante knikkebolde aan tafel.. Ik sprak nog even met een andere verzorgende over de kleding, maar het leverde niets op.

Natuurlijk miste ik de trein! Zo'n dag was het! Ik kocht lunch bij de Broodzaak en ging zitten lezen. En nu aub géén Norovirus!!!!

70 jaar getrouwd...

Het was alweer 14 dagen geleden dat ik tante had bezocht. Ik was flink verkouden geworden en wilde haar niet aansteken. Thuis was ik volop met tante's administratie bezig: De rechter wil elk jaar een volledig financieel verslag zien en daarbij kwam ook nog het invullen van tante's belastingformulier. Daarvoor moest ik weer een code aanvragen bij DIGID anders kom ik niet in haar belastingaccount. Al met al nogal wat werk, maar geen vervelend werk.
Verder heb ik mij aangemeld als lid van de cliëntenraad van Coolhaven, er was een vacature ontstaan. Ik heb twee interessante vergaderingen bezocht, waarbij mij duidelijk werd hoe belangrijk het werk van de cliëntenraad is. Vooral nu er zoveel gaat veranderen in de zorg en die veranderingen gaan ook niet aan HD voorbij.
Toen ik de afdeling opwandelde met een flinke bak chocolaatjes van Dudok was Ria samen met Joke (een bewoner) ballonnen aan het opblazen en aan het ophangen. Overal stonden bloemen, want...er was een cliënt 70 jaar getrouwd. Goeie genade, dat is een hele tijd. Alleen jammer dat mevrouw in HD woont en meneer niet. Mevrouw begreep overduidelijk niet wat er aan de hand was, maar ik ging haar toch even feliciteren. Zij is altijd heel vriendelijk en ze knikte me dan ook glimlachend toe.
Tante was nergens te bekennen, maar die bleek een wandeling door de gang te maken. Ik schonk koffie en sap in en ging rond met de chocola. Voor tante legde ik een aantal bonbonnetjes op een schoteltje, waar ze lekker van ging smullen. Op een gegeven moment stond tante op en ging in een hoekje bij de bank staan huilen. Joke vertelde dat ze dat regelmatig deed, maar dat het ook zo weer over is.
Ria ging haar troosten. Ik ging naast tante zitten op een krukje en liet haar vertellen. Na een heel relaas stelde ik voor even te gaan wandelen door de gang en daar klaarde tante wel van op. Hopelijk wordt het binnenkort weer wat warmer zodat we samen naar het park kunnen. Al met al was de tijd voorbij gevlogen en ik haastte me om de trein te halen. Die kapot ging. Waardoor we een kwartier later vertrokken. Maar ja, tegenwoordig ben je al blij dat hij dan überhaupt nog rijdt...