Mammie

 Het blijft toch moeilijk om de andere bewoners niet op de foto te krijgen. Ik hoop dat de familie van Carola mij niet kwalijk neemt dat zij er wéér op staat. 

Ik had alweer een nieuwe trui voor tante gekocht, groen met pareltjes en gewapend met een pak roze koeken, de trui en een spannend boek reisde ik door de eerste winterkou naar HD. In de woonkamer was het snoeiheet, het verbaasde mij niks dat tante regelmatig in slaap viel. Ik gaf tante - die middenin een lange monoloog was verwikkeld- een kus en meteen keek ze om: aaa, fijn, dank je wel, zei ze.Ik ging voor mezelf en mevrouw H. koffie inschenken, tante likte net de laatste suiker uit haar kopje en Carola schudde nee. Die kregen van mij een glaasje sap. Alleen tante en mevrouw H. namen een roze koek aan, voor tante in stukjes. Ach wat heerlijk zuster, zei mevrouw H. dankbaar. Is die echt voor mij? Zij is een echte lekkerbek en smult altijd van de koekjes en snoepjes die ik meeneem.
Het echtpaar was allebei ziek geweest en zat voor het eerst weer in de woonkamer. Je tante zal wel groos zijn met die trui, daar houdt ze van, van die parels, zei meneer. Kijk eens Fem, wat een mooie trui je nicht heeft meegebracht? Jaa, zei tante, mooi en zo warm. Nou dat was daar echt niet nodig, volgens mij was het 23 graden in de woonkamer.
Tante ging omstandig een verhaal tegen me vertellen, waarin ze beschreef hoe mammie vroeger toch altijd zus en zo deed en mammie die dit en dat zei en toen ging tante met haar zus.......Het vreemde is, dat tante haar moeder vroeger helemaal geen mammie noemde, maar moeder of moe geloof ik. Mijn oma was geen "mammie". Na het lange verhaal ging het over haar kleding, ze deed haar rok en onderrok een beetje omhoog en tot mijn verbazing zag ik, dat ze een servet in het pijpje van haar incontinentiepak had gestopt. O, o die tante!
Ik pakte m'n telefoon, omdat ik een whatsappje kreeg en tante viel meteen stil. Ik liet haar via de camera haarzelf zien en daar schoot ze toch van vol. Ach zei ze, terwijl ze over het scherm aaide. En toen, verschrikt tegen mij: dat ben jij toch niet? Ik moest hard lachen en tante ook gelukkig. Ik besloot even op m'n gemak met tante door de gang te gaan wandelen en alle leuke uitdagende dingetjes te bekijken die overal staan en hangen. Ik pingelde wat op de piano, die énorm vals was. Prachtig, zuchtte tante. Ja, ik kan dat allemaal niet. Na een omzwerving over de afdeling wilde tante wel weer naar huis. Ach, ze was een beetje verdrietig toen ik wegging, dat gebeurt niet vaak. Ik zwaaide enthousiast voor de dubbele deuren, maar de aandacht was alweer weg.
Tot donderdag! riep ik, dan kom ik sinterklaas vieren!
Zin in...

Met dochter naar tante 2

Dochter wilde ook graag weer eens mee naar tante. Op deze grijze novemberochtend vertrokken we, gewapend met cappuchino en espresso met de metro naar zuid. Dochter liet in de metro haar koffie op de grond vallen, wat haar op een opmerking kwam te staan van een gekleurde medemens, die eerst al zijn fiets tegen m'n benen had geramd. Hou je bek man! voegde dochter hem vriendelijk toe en daarna: mamá heb je een doekje? Alsof ik altijd een stapel gele lapjes bij me heb.. De medemens keek ons vuil na, toen we lachend de metro uitstapten. Dochter zat onder de koffievlekken, maar ik stelde haar gerust: dat valt niet op tussen de bewoners. Tante zit tenminste regelmatig onder de vlekken. Het was zéér warm in HD. Tante zat te dommelen aan tafel en een andere bewoner was in haar stoel in slaap gevallen.
Kom, we gaan naar buiten, besloten we. Tante keek me benauwd aan en wilde eerst naar de wc. Ze rende bijna de gang in en ik rende de andere kant uit om Ria te halen. Na de gedane boodschap en het vele coachen van Ria bij het aankleden, reden we weg. Dat was makkelijk met z'n tweeën, nu hoefde ik niet achterwaarts door de deur. O, wat is het koud, bibberde tante als vanouds. We pakten haar goed in en reden het park in. Tante genoot van de mooie verkleurde bomen en de hondjes die we onderweg tegenkwamen.
Ze was vandaag welbespraakter dan anders, we verstonden regelmatig wat ze zei.
Dochter wees de eendjes aan en tante moest erg lachen, toen ze dacht dat de dode blaadjes in de boom vogeltjes waren. Ze klaagde wel steeds over de kou en trok op een gegeven moment haar hele sjaal over haar hoofd, waar ze weer hard om moest lachen. Toch snel eens wanten kopen! Al met al was het heerlijk eens samen met tante te wandelen.
Bij terugkomst kreeg dochter allemaal complimentjes van de bewoners en van tante. Wat een leuke koppies, riep een bewoner ons na.
Samen liepen we naar de metro en ik haalde gelukkig deze keer zonder rennen de sprinter. De hal van het station was al helemaal in kerstsfeer, echt gezellig.

tante gaat op vakantie

Na een vertraagde, rare reis - er werd omgeroepen dat diverse treinen niet reden in verband met koperdiefstal en dat een trein niet reed vanwege "gladde sporen" - kwam ik aan in een zonovergoten Rotterdam-zuid. De bewoners zaten net aan de koffie en ik kreeg van Irma ook een bakje. Ik ging rond met de mini Dikmans die ik had meegenomen en die iedereen erg lekker vond. Tante keek mij onderzoekend aan toen ik binnenkwam en uit wat ze zei, maakte ik op dat ze mij herkende! En dat we op elkaar leken... Ach, wat was tante goed vandaag! Ze had wel veel geslapen zei Ria, na het ontbijt wilde ze weer naar bed. Misschien dat ze daardoor zo helder was?
Ik hoorde haar tijdens haar gebabbel ineens "mijn zus Bep" zeggen. Ik was verbaasd en blij, dat zei ze toch maar even. Even later dacht ik zelfs dat ze mij bij m'n naam noemde, maar dat kan ook wishful thinking geweest zijn.
Ria kwam bij me zitten en maakte me er op attent, dat ik wel toestemming moest vragen als ik foto's van medewerkers of bewoners op m'n blog zette. Ik dacht dat ik dat kwa medewerkers wel had gedaan en de bewoners komen er per ongeluk weleens op. Ik zei dat ik er op zou letten.
Toen verbaasde ze me met de vraag of tante mee mocht op vakantie. Ik begon te aarzelen en vroeg me af of dat wel leuk was voor tante.  Alle bekenden gaan mee, zei Ria, dus geen vreemde gezichten en de verzorging is één op één. Naar Brabant ging de reis en het was in april. Nou, als jullie het zien zitten ben ik akkoord, sprak ik enthousiast.
Tante op vakantie, wow, dat is lang geleden!!
Tante had de hele tijd dat ik met Ria praatte, gewoon doorgerateld, maar nu nam ik even tijd om naar haar te luisteren. Volgens mij wist ze ineens weer dat ik nog een broer en een zus had. Die heb zó lang niet gezien, zei tante sip. Ria en ik kleedden tante samen warm aan, de rolstoel werd voorgereden en daar gingen we naar buiten. In de lift zwaaide tante uitgebreid naar "mammie" in de spiegel; ach, die is toch zó lief riep ze lachend uit.
Tante genoot van de wandeling en de bomen, hondjes en kindjes die we tegenkwamen. Ze praatte de hele weg onafgebroken. Ik vond het wel gezellig, maar ik bracht haar tegen elven weer terug, want ik wilde de sprinter van 11.55 halen. Nadat ik alle bewoners en verzorgenden had gedag gezegd en naar tante had gezwaaid liep ik naar de bus.De metro kwam vlot, maar ik had op CS nog maar 2 minuten  om de sprinter te halen. Na een voor mij bijna fatale sprint zeeg ik hoestend en hijgend neer in de trein, die meteen vertrok. Kan toch wel merken dat ik ook een jaartje ouder word ;)

Familieavond in Hanny Dekhuyzen

Deze vraag werd natuurlijk met "nee" beantwoord.

Er was een familieavond georganiseerd in het verpleeghuis, dus reisde ik af naar Rotterdam-zuid. Het begon allemaal om 7 uur 's avonds, ik zorgde ervoor op tijd aanwezig te zijn. Tante was misschien nog op en ik besloot snel nog even gedag te zeggen. Helaas hoorde ik dat ze al in bed lag, ze was twee keer achter elkaar (zacht) gevallen, zonder nare gevolgen, dat zal wel vermoeiend geweest zijn. Ik zei de aanwezige bewoners gedag en ging naar het restaurant om een kopje koffie te halen.
De avond begon met een verslag van de voorzitter van de cliëntenraad en een dringende oproep om de ontstane vacatures voor o.a. de afdeling Coolhaven op te vullen. Ik besloot eens mijn licht op te steken bij mijn beide buren van die avond, die allebei toevallig óók in de cliëntenraad zaten. Er waren 2 vergaderingen per 6 weken, wat mij nogal veel leek, maar goed, het zal nodig zijn. De bedoeling was dat de leden van de cliëntenraad doorgaven wat er zoal op de afdelingen goed ging, of fout ging, of beter kon en dat werd dan besproken met de directie. Nou, dat leek me nuttig, dus ik gaf me op.
Na een korte break met verfrissingen kwam de directrice aan het woord, die afscheid nam, maar ons ook een (huiveringwekkend) kijkje gaf op de vernieuwingen -lees bezuinigingen- in de verpleeg-en verzorgingshuizen. Verzorgingshuizen worden afgeschaft. Twee dames in de zaal hadden een gehandicapte moeder, waar ze in maart 2015 ineens zelf voor moesten zorgen. De directrice beloofde de dames in de pauze even apart te nemen.
In de geriatrische zorg had de regering in zijn oneindige wijsheid besloten de dementerenden zolang mogelijk thuis te houden. Ik reageerde met een korte blik op de ellende die mijn tante heeft moeten meemaken bij dat fijne alleen wonen. Veel instemming uit de zaal en mijn buurvrouw zei: er gaan veel ongelukken gebeuren.
Ook de indicatie gaat op geheel andere wijze verlopen dan voorheen. Als je denkt uitgemodderd te zijn met je demente familielid, mag een wijkverpleegkundige oordelen of zij of hij mag worden opgenomen. Blij dat tante al veilig is opgenomen!
De participatiesamenleving in al zijn glorie, sjongejonge.
Vraag maar aan je buren of ze je boodschappen willen doen, nee hè. Mijn buurvrouw, die overduidelijk haar hart op haar tong had, zei: je zal maar rotburen hebben.

Na de tweede pauze(ik had ondertussen een houten kont van het zitten) kwam er een psychologe spreken over mantelzorg. Ik snapte niets van het onderwerp, want als je familielid in een tehuis zit ben je toch geen mantelzorger meer? Het verhaal sleepte zich eindeloos voort, alleen het vragenstellen na afloop was nog wel leuk.
Ik vertrok met rode oren van het luisteren en haalde de bus, de metro én de trein.