Ik zou dan mentor én bewindvoerder van tante worden. Ik had een en ander al met de juridisch medewerker van de notaris op het dorp doorgenomen en voorbereid, dus het leek een fluitje van een cent.
Ik loop naar binnen én weer vrolijk naar buiten, dacht ik.
Niets bleek minder waar. Allereerst was ik van te voren al flink zenuwachtig: zou ik wel op tijd komen-het openbaar vervoer liet het geregeld afweten-, zou ik het wel kunnen vinden, wist ik wel de goede antwoorden te geven op eventuele vragen, etc..
In eerste instantie zou mijn zus meegaan, maar die was lelijk ziek geworden en knapte maar langzaam op. Mijn dochter bood aan om mee te gaan. Nou graag, zweette ik, alleen gaan lijkt me echt vreselijk.Mijn dochter vond het allemaal reuze interessant, zij had nog nooit een rechtbank van binnen gezien. Ik ook niet, trouwens.
Het begon al bij de ingang.Twee potige portiers hielden de wacht naast detectiepoortjes die aan het vliegveld deden denken. De controle was net zo streng. Tas in een bakje, door het poortje-ik piepte niet, dochter wel- dochter moest gescand. Het horloge was de boosdoener. Tassen werden doorzocht, wij moesten onze levensgevaarlijke paraplu's inleveren.Toen naar boven en daar begon het wachten. Lang leve de smartphone!
Het stonk in de wachtruimte naar zweet en er liepen de vreemdste personen voorbij. De rechter was uitgelopen, maar een half uur na onze afspraak mochten we naar binnen.
Tot mijn schrik zaten de rechter en zijn assistent in vol ornaat achter de tafel, robe, bef, alles.De rechter bladerde afwezig door de papieren en vuurde vervolgens allerlei vragen op me af, waaruit bleek dat hij het zaakje niet helemaal vertrouwde en ook, dat hij de papieren niet grondig had gelezen.Waarom er geen verklaring bijzat waaruit bleek dat mijn broer en zus het er ook mee eens waren dat ik mentor en bewindvoerder werd, sprak hij streng.Hij stuurde ons weg met de opdracht dat eens snel te regelen en daar gingen we weer met lege handen.Balen!
We troostten onszelf door heerlijk te gaan lunchen en daarna een filmpje te pakken.De trein begaf het deze keer wel en volkomen uit mijn humeur kwam ik thuis.
Ik vertelde het verhaal aan mijn echtgenoot, toen me ineens te binnenschoot dat de portier het zakmes in het voorvak van mijn rugzak niet had gezien.Ik heb altijd een Opinel mes bij me met een lila heft, voor het geval ik eens een appeltje wil schillen.Nou jaaaaa!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten