Genieten

Het was de zoveelste prachtige zomerdag.Omdat ik bijna niet kon geloven dat het alweer lekker weer werd, had ik een dik vest aan getrokken toen ik op weg ging naar tante.Het was echter warm, ook in de trein en de metro.Tante wilde toch haar dikke jas aan toen we naar buiten gingen, terwijl ze heel veel kleren aan had.
Ik had wat brood mee genomen om de herten en eenden te voeren, zodat tante ze van dichtbij kon zien.
Op de afdeling was een nieuw gezicht verschenen, het kleine mevrouwtje dat tante met een vork had bedreigd was helaas overleden. Nou, je kan wel zien dat jullie familie zijn, zei de nieuwe bewoonster. Ja, dat is mijn meisje, zei tante opgewekt.Straks gaat ze het allemaal vertellen, maar je kan er geen touw aan vast knopen, zei de nieuwe.En dat geloof ik graag, want tante gaat steeds slechter praten. Af en toe komt er nog weleens een verstaanbare zin tussendoor, maar niet vaak meer.
We gingen naar het hertenkampje. Het wemelde er van de kraaiende hanen en kakelende kippen. Nou, hoor nou toch eens straalde tante, die beessies toch.Ik gaf haar een stukje brood om te voeren en dat vond ze mooi. Hè kind wat zit ik te genieten zei ze.En zoals gewoonlijk bleef ze tijdens de wandeling maar vertellen dat ze zo zat te genieten van die gróóóte....(bomen, tante)en kijk dat nou(een fontein, mooi hè?) en ach die beessies allemaal(merels, duiven, eenden) Ja jij weet dat allemaal nog zei tante, ik niet hoor.
Na een chocomel en een gevulde koek op het terras(wat is dat lekker, zei tante) gingen we nog even naar het herinneringsmuseum op de begane grond van Hanny Dekhuijzen.Het was dicht, maar we mochten toch rondkijken. Tante was ondersteboven van een grote babypop met plastic haar, die in een vitrine zat. Ik haastte me om uit te leggen dat dat een pop was en geen kindje, want tante begon te roepen ach kindje toch, met dat koppie!
Deze keer liet tante zich rustig terugbrengen en liep mee tot de deur.Verder niet hoor, zei ze.