donderdag 28 juli 2016

Boos (een klaagzang)


Vanmorgen met trein en metro weer eens naar tante gereisd.Lekkere koekjes en schuimpjes gehaald bij Dudok kon ze weer eens fijn snoepen. Elke 14 dagen probeer ik te gaan, er gebeurt niet zoveel, dus ik schrijf er niet veel over. Maar vandaag was ik op de terugweg echt boos en teleurgesteld.Er was lekkage geweest, dus de lift mocht niet gebruikt worden. De manager die ik wilde spreken was vrij, de ander was in bespreking. De directeur was in bespreking.
Ik kwam de woonkamer binnen en daar liep een jonge jongen, die zich voorstelde met een exotische naam. 2 oorbellen, gouden ketting.Heel mooi. Van het uitzendbureau. Hij was alleen en had die morgen alle 6 cliënten die geholpen moeten worden uit bed gehaald, gewassen, aangekleed, eten gegeven, opgeruimd, koffie gezet, ingeschonken. Hij maakte voor mij ook koffie en vertelde dat hij nog in het leer-werktraject zat. En die zet je ALLEEN bij 6 demente en 2 wat normalere cliënten.
4 jaar werkervaring. Hij had het heel druk, er was niemand die hem iets had verteld, dus tante's rolstoel stond op de rem. Ik snap ook, dat je dan geen tijd hebt om allerlei informatie te gaan opzoeken op de pc.
Het was enorm vies in de woonkamer, ook door tante's geknoei. Ik ging vegen, de tafel goed afsoppen en de aanrecht schoonmaken. Ik vulde de afwasmachine en zette hem aan. Er kwamen 2 werksters binnen, die na 5 seconden weer wegliepen. Tot morgen, riepen ze vrolijk. Mevrouw H. piepte de hele tijd :zuster zuster en hoestte verschrikkelijk. Ik ging de verzorgende halen en zei dat ze naar de wc moest. Hij was de bedden van Joke en Harry aan het verschonen(!)
Tante voelde blijkbaar de spanning, want ze barstte steeds in droge snikken uit.Joop was vervallen in Spaans praten.Tante liet zich troosten met pop en beer, gelukkig.
 De cliënten zaten ondertussen al die tijd dat ik er was alleen en hadden niets te doen. Anderhalf uur lang.Ik keek in de koelkast en in alle kasten. Zag er goed uit, alleen vertelde Joke, dat er door het personeel van de vis werd gegeten en dat er aardappels werden gekookt in een juspan.
Ik ging de gang op om met E. te praten, die gaf toe dat het door de vakanties een puinhoop was. Ik dacht ga nog even zo door, er hangt al een aanwijzing aan jullie broek.
Later realiseerde ik me dat het personeel er natuurlijk niets aan kan doen. Er zijn er gewoon te weinig!! Zuchtend ging ik met de trap naar beneden, waar wéér een strip loszat.