Hanny Dekhuijzen

Mijn tante's nieuwe verblijf in Hanny Dekhuijzen.

Gisteren een uur met de zorgbemiddelaar gesproken en ben heel veel te weten gekomen over het huis, de werkwijze, dementie en hoe hiermee om te gaan.Dhr Wiering gaf mij als advies altijd open en eerlijk op de vragen van tante in te gaan, dus geen smoesjes en uitvluchten gebruiken, of dingen zeggen als: u moet hier even blijven, over een poosje mag u weer weg.Dat in mijn oren geknoopt ging ik naar de verdieping waar tante woont.Ze was niet in de huiskamer, waar mijn :"Goedemiddag" op rare toon werd nagepraat door één van de bewoners. Maar ik weet nu dat dat spiegelgedrag is en trek me er niets van aan.Tante was in haar kamer, waar ze werd geholpen door 2 verzorgenden, omdat ze zich helemaal had uitgekleed, bed afgehaald, kousen uitgetrokken.Ze was enorm blij me te zien en ik vreesde voor wat er komen zou.
Maar tot mijn grote verbazing (ik vertaal) zei ze dat ze het fijn vond waar ze nu was, het eten was lekker en het was er gezellig. Ze snapte goed dat ze niet meer naar huis kon. ("dat gáát gewoon niet meer")
Ik was enorm blij en opgelucht, we hebben lekker samen gezeten, tante durfde niet naar buiten, jammer, want het was voor het eerst in weken mooi weer. Later realiseerde ik me, dat ik had moeten zeggen: zullen we op het balkon gaan zitten?
Thuisgekomen lag er een brief van Humanitas, met code, waarmee ik in het zorgdossier van tante kan kijken.Erg interessant om allemaal te lezen, maar o,o, wat maakt ze er weer een janboel van.In de kamer plassen, washandjes in de wc, het bekende verhaal. Maar een geluk bij een ongeluk: dat doen ze daar allemaal!

de Zorgbemiddelaar

Vandaag heb ik een afspraak gemaakt met de "zorgbemiddelaar" van Humanitas Charlois.Ik vond het de laatste keer dat ik bij tante was heel ingewikkeld om antwoord te geven op haar vraag of we sámen weg konden gaan. Moet ik haar zeggen dat ze hier voorgoed moet blijven? Elke keer weer verhaaltjes verzinnen vind ik moeilijk en geeft me geen goed gevoel. Ben benieuwd hoe professionals daar mee om gaan.Ook het punt Borgsate moet nog goed overdacht en besproken worden. Gaan we tante nog verplaatsen? Ze lijkt zich op de woonkamer van Hanny Dekhuijzen aardig aan te passen en dat was wel gewenst in Schiebroek.
Moeilijk om voor een volwassene te beslissen, met kinderen is dat toch heel anders, daar doe je wat het beste is voor hun ontwikkeling.
Op de woonkamer van tante zit een heel klein, venijnig vrouwtje in een rolstoel. Ze zat zaterdag te roepen dat ze doodziek werd van háár (ze wees op tante) en begon zelfs met haar vork te dreigen. Tante had het totaal niet in de gaten, maar ik schrok er een beetje van.Volgens de verzorgende die met het eten bezig was, deed ze dat altijd. Waar ik echt om moest lachen was, dat tante op een gegeven moment achter haar rolstoel ging staan en met haar wou gaan rijden. Laat mevrouw eens staan, riep de verzorgende.Tante keek verschrikt omlaag en zag toen pas, dat ze niet haar rollator te pakken had.

de BOPZ vraag

Vandaag kwam de verlossende brief van het CIZ: de BOPZ  is positief, geen gedoe met een rechterlijke machtiging of een ibs. Tante had de vraag totaal niet begrepen en daardoor had het CIZ besloten dat ze opgenomen mag worden. Gelukkig!!
Nu kunnen we verder, huis opruimen, huur opzeggen, uitzoeken welke spulletjes tante kan gebruiken op haar nieuwe kamer.Woensdag was ik al begonnen met het uitzoeken van de papieren, samen met mijn zus.
De laatste kleding gewassen, veters voor de schoenen gekocht (tante had alle veters uit haar schoenen gehaald, waarom? geen idee) en de koelkast ontdooid.
Donderdag eerst een gesprek bij de Borgsate, dat is lekker dichtbij voor mijn moeder, haar tweelingzus. Maar er was vooralsnog geen plek.Toen even langs bij tante, die verheugd was me te zien. Er heerste een lollige stemming onder de bewoners, er werden grapjes gemaakt en gelachen.Tante moest wel even huilen omdat ze graag naar huis wou, maar ze werd getroost door één van de bewoners en daarna lachte ze alweer.
Deze keer kon ik wél gewoon afscheid nemen en dat gaf een goed gevoel.
Vandaag ook weer even langs geweest, tante had haar steunkousen aan én haar schoenen, geweldig! De bewoners waren een beetje humeurig en tante zat mij op gedempte toon haar ontsnappingsplan te vertellen.
Ik zei dat ze niet met haar rollator de hoge trap naar de metro opkon en daar legde ze zich gelukkig bij neer.

puinruimen

Op dinsdag 21 mei vertrok ik naar het huis van mijn tante om de rest van haar spullen in te pakken, te wassen en puin te ruimen.Het was bijzonder slecht weer en de flat zag er donker en onbewoonbaar uit. Het rook er verschrikkelijk vies, dus ik zette alles tegen elkaar open en draaide de verwarming flink hoog om de boel sneller te laten drogen.
's Morgens had ik nog even met de verzorging gebeld; tante had lekker geslapen en goed gegeten, gelukkig!
Van de huismeester mocht ik een waterstofzuiger gebruiken, een zwaar karweitje, dat wel enigszins hielp. De keukenkastjes waren ook van binnen nat geworden, dus er was nog flink veel te doen.
Was in de droger, tapijt terugslaan, ondertapijt terugslaan, tante's achtergebleven kleding in 2 koffers, rollator, knuffels, alles wat ik belangrijk voor haar vond pakte ik in.
Een taxi bracht me weer in Charlois.Toen ik op de afdeling kwam, zag ik tante achter een rollator door de woonkamer lopen en gezellig doen met de andere bewoners. Dat viel mee!
Stiekem liep ik naar haar kamer om haar spullen uit te pakken, terwijl ondertussen de één na de andere mevrouw de kamer inkwam om zich voor te stellen en uit te leggen hoe het er bij Humanitas aan toeging.
Tante's gezicht klaarde op toen ze me zag: Ha! Daar is m'n meisje, riep ze.
Maar na een poosje ging het een beetje mis, ze wilde naar huis. Ik ook eigenlijk, dus ik liet haar door een verzorgende afleiden en glipte de deur uit.Toch opgelucht dat ze zó goed verzorgd werd reisde ik met metro en trein weer naar huis.

crisis

Op tweede Pinksterdag was het huis van mijn tante veranderd in een crisiscentrum. Er werd gebeld, getroost, gezucht, gepraat, koffie gezet en weer gebeld. Tante liep mompelend door het huis, over het natte tapijt en kreeg langzamerhand drijfnatte slippers.
Eindelijk bracht Willemijn het verlossende nieuws: er was plaats in Hannie Dekhuijzen in Charlois.Een crisisplaats.Weer bellen, koffer pakken, toilettas inpakken, tante voorbereiden op het voor háár slechte nieuws: u moet het huis uit. Tante gaf duidelijk aan dat ze echt niet kon logeren en daarbij kneep ze behoorlijk stevig in mijn arm.
Gelukkig was er een verzorgende(een man!) die ze nog kende van "vroeger" bereid om haar te begeleiden en dat lukte wonderwel.Tante in de taxi, op een handdoek-je weet maar nooit- door de plensregen naar zuid.
Ondertussen hadden mijn zus en ik nog steeds niet gegeten en moest tante hoognodig naar bed.
We werden ontvangen door een hoogzwangere verzorgende en een stagiere, heel aardig en rustig. Tante kreeg drinken en chocola en wij koffie.
De intake duurde behoorlijk lang, maar eindelijk lag tante om half elf in bed. Nog een kus, slaap lekker en weg waren we.

wateroverlast

Tante is opgenomen in een Humanitashuis in Rotterdam-Zuid!
Ze had maandagmiddag een kleine tsunami veroorzaakt in de keuken, de arme ziel wist niet meer hoe de kraan dicht moest en heeft hem ten einde raad maar opzij gedraaid. Het water liep via de aanrecht langs de kastjes op de vloer, naar het tapijt..
De deur kon ze ook niet openkrijgen, zodat ze mijn moeder niet te hulp kon roepen. Wat zal ze bang geweest zijn! Willemijn, mijn favo verzorgende en hoofd van het Smartteam, zag als eerste de ravage en belde mij om hulp.Ik zat lekker verjaardag te vieren en gaf de boodschap door aan mijn zus, maar de ellende was zo groot, dat ik mijn glaasje heb laten staan en naar mijn tante ben afgereisd.
Tjongejonge.
Ik was inmiddels wel wat gewend, maar dít?
Willemijn was de huisartsenpost aan het bellen, mijn zus bewaakte mijn tante en ik ging koffie maken.

morgen deel 2

bellen, bellen...

Gisteren heel veel gebeld, met de huisarts, de assistente van de huisarts, de verzorging, met m'n andere familieleden: we zijn er allemaal van overtuigd dat m'n tante niet meer thuis kan blijven wonen. Maar hoe nu verder? Vrijwillig verhuizen gaat zeker niet lukken.De huisarts sprak over een ibs, een in bewaring stelling. dan wordt iemand onvrijwillig in een verpleeghuis geplaatst op de gesloten afdeling.Dan moet er een gegronde reden zijn en die betreft het gevaarsaspect: is deze persoon een gevaar voor zichzelf of voor haar omgeving?
Mijn tante kan binnenkort een gevaar worden voor zichzelf, maar wanneer? Het enige wat ik wil, is dat er 24 uur per dag toezicht op haar wordt gehouden. Dat ze 's nachts niet alleen is, dat er voor haar wordt gezorgd, dag en nacht.
Vandaag was het heel gezellig, we hebben gepraat en samen gegeten en nog gelachen ook. De nieuwe verzorgende(m) valt heel erg in de smaak bij tante en bij mij ook trouwens.Hij heeft echt hart voor het werk, maar hij is nog niet klaar met de opleiding. Dit is voor 8 maanden, een stage dus...
Het regende de hele dag en ik moest rennen om de trein te halen, die op het aller achterste perron stond.Van mij mag de zon eens gaan schijnen!

eten met tante

Na een weekje in de Ardennen was ik gisteren weer bij m'n tante.Ze was blij verrast me weer te zien en vroeg wat ik kwam doen.
Koffiedrinken toch? zei ik. Voor tante had ik lekkere pakjes chocomel meegenomen en een doos chocolaatjes.Ik moest op het bed komen zitten, naast haar en ze vertelde op haar manier dat ze door de blaadjes aan de bomen niet goed meer naar buiten kon kijken.
Stiekem keek ik naar de bruine plek in het tapijt, waar tante vorige week een vies ongelukje had gehad. Er stond een krukje op.
Na wat huishoudelijk werk ging ik broodjes knakworst maken, tante had geen idee hoe je zoiets nu moest opeten, dus ik deed het voor.Toch ging ze met een vies gezicht alleen het broodje opeten en daarna de worst(dat is wél lekker zei ze) Van de banaan als toetje begon ze de schil op te eten, hè bah riep ze, dat vond ik altijd zo lekker! Ik gaf haar de banaan in haar hand en bracht hem naar haar mond, o ja, toen wist ze het weer.
Ik was erg bezorgd over de achteruitgang van tante en besloot er de volgende dag maar weer eens een telefoontje naar de huisarts aan te wagen. In de tram las ik de verslagen van de afgelopen week en toen nam mijn bezorgdheid alleen maar toe.
Morgen maar eens flink bellen...Dit gaat zo niet langer!

kleding kopen

Vandaag heb ik nieuwe kleding voor mijn tante aangeschaft, twee aardige dames hielpen mij erbij en vertelden ondertussen hún ervaringen met demente oma's en moeders.Lekker even wat boodschapjes gehaald bij de Plus: vandaag pannenkoeken!
Tante had een record aantal rokken aan: 4 stuks en geen ondergoed.Snel even de nieuwe kleren aan, broekje, hemdje, want tante had het koud. Ik vond het een en ander wel erg jeugdig, maar goed, het was wél warm en tante vond het mooi.Dat kan morgen zómaar anders zijn, trouwens.
Tante had vanmorgen een avontuur beleefd, want er was een nieuwe verzorgende: een mán! Nou, dat was wat hoor. Later mocht ik ook nog kennismaken met deze Marco,een struise jongeman met donker haar, zoals tante al had beschreven.
De pannenkoeken waren goed gelukt en er was nog wat over voor in de vriezer. Lekker voor later.Nog even wat laden opgeruimd en oude kleding weggegooid en toen maar weer huiswaarts. Ik ga een weekje op vakantie, zou ze me missen?