Tante is er niet meer

juli 1952

                 Op donderdag 12 januari 2017 om 17.15 uur is mijn lieve tante Fem overleden
                                                             geboren 18 maart 1927
                                    mensen die willen reageren: hierpapier@xs4all.nl

                                                         hierbij sluit ik mijn blog

Boos (een klaagzang)

Vanmorgen met trein en metro weer eens naar tante gereisd.Lekkere koekjes en schuimpjes gehaald bij Dudok kon ze weer eens fijn snoepen. Elke 14 dagen probeer ik te gaan, er gebeurt niet zoveel, dus ik schrijf er niet veel over. Maar vandaag was ik op de terugweg echt boos en teleurgesteld.Er was lekkage geweest, dus de lift mocht niet gebruikt worden. De manager die ik wilde spreken was vrij, de ander was in bespreking. De directeur was in bespreking.
Ik kwam de woonkamer binnen en daar liep een jonge jongen, die zich voorstelde met een exotische naam. 2 oorbellen, gouden ketting.Heel mooi. Van het uitzendbureau. Hij was alleen en had die morgen alle 6 cliënten die geholpen moeten worden uit bed gehaald, gewassen, aangekleed, eten gegeven, opgeruimd, koffie gezet, ingeschonken. Hij maakte voor mij ook koffie en vertelde dat hij nog in het leer-werktraject zat. En die zet je ALLEEN bij 6 demente en 2 wat normalere cliënten.
4 jaar werkervaring. Hij had het heel druk, er was niemand die hem iets had verteld, dus tante's rolstoel stond op de rem. Ik snap ook, dat je dan geen tijd hebt om allerlei informatie te gaan opzoeken op de pc.
Het was enorm vies in de woonkamer, ook door tante's geknoei. Ik ging vegen, de tafel goed afsoppen en de aanrecht schoonmaken. Ik vulde de afwasmachine en zette hem aan. Er kwamen 2 werksters binnen, die na 5 seconden weer wegliepen. Tot morgen, riepen ze vrolijk. Mevrouw H. piepte de hele tijd :zuster zuster en hoestte verschrikkelijk. Ik ging de verzorgende halen en zei dat ze naar de wc moest. Hij was de bedden van Joke en Harry aan het verschonen(!)
Tante voelde blijkbaar de spanning, want ze barstte steeds in droge snikken uit.Joop was vervallen in Spaans praten.Tante liet zich troosten met pop en beer, gelukkig.
 De cliënten zaten ondertussen al die tijd dat ik er was alleen en hadden niets te doen. Anderhalf uur lang.Ik keek in de koelkast en in alle kasten. Zag er goed uit, alleen vertelde Joke, dat er door het personeel van de vis werd gegeten en dat er aardappels werden gekookt in een juspan.
Ik ging de gang op om met E. te praten, die gaf toe dat het door de vakanties een puinhoop was. Ik dacht ga nog even zo door, er hangt al een aanwijzing aan jullie broek.
Later realiseerde ik me dat het personeel er natuurlijk niets aan kan doen. Er zijn er gewoon te weinig!! Zuchtend ging ik met de trap naar beneden, waar wéér een strip loszat.

Hoe gaat het toch met tante?

Al heel lang heb ik niet meer over tante geblogd.
Er gebeurt niet zo heel veel meer in tante's leventje, ze gaat alleen langzaam achteruit. Steeds verdwijnt er weer een stukje begrip en merk ik dat ze bijna niet meer verstaanbaar praat. Ze praat wel, de hele dag zelfs, maar er zitten maar weinig echte woorden bij. Ze weet niet goed meer hoe ze moet eten en gebruikt eigenlijk alleen nog haar handen; het drinken gaat soms goed, maar ze gooit haar koffie of limonade regelmatig over de tafel.
Op haar verjaardag had ik een grote taart gekocht bij de Hema, daar heeft ze 2 grote stukken van opgegeten, het was heerlijk om haar zo te zien smullen. Op het MDO hebben we gesproken over wat te doen als tante echt niet meer weet hoe ze moet eten of drinken en ook over de veiligheidsmaatregelen en het doorzitten. Daar begint tante last van te krijgen omdat ze niet meer loopt.  Regelmatig heeft ze wondjes aan haar benen of voeten die goed verzorgd moeten worden, soms krijgt ze een antibioticum kuur,omdat de wondjes ontstoken raken.Zo zijn er allerlei kleine ongemakken in tante's leven, maar ze kan ook nog heerlijk lachen en genieten van iets lekkers of een knuffel.
De verzorging doet op alle fronten haar best om het leven van tante zo aangenaam mogelijk te maken en ik volg hun verrichtingen via "Caren Cares" waarin daarvan verslag wordt gedaan.
Als ik naar tante toe ga neem ik altijd snoep en koek mee, omdat je haar daar een enorm plezier mee doet. Haar gebit is een ramp, dus daar hoeven we het niet voor te laten.
Naar buiten met haar is een probleem sinds ze in de trippelstoel zit; ze denkt dat ze zelf mee moet trippelen en ze vergeet ook dat ik achter haar stoel loop..Dan raakt ze in paniek en gaat vloeken en tieren op haar manier. Ik vind dat zielig, dus ik doe het niet meer. De activiteitenbegeleiding neemt haar nog weleens mee, maar daar lees ik ook dat ze denkt mee te moeten trippelen.
Zo gaat het met tante, ze is er nog, maar toch ook weer niet. Als ik er aan denk hoe ze was, vind ik dat heel verdrietig, maar het is ook geruststellend te weten dat iedereen in Hannie Dekhuijzen z'n best doet om haar zo goed mogelijk te verzorgen.

Het grote enge buiten...

Het was boterzacht buiten. Naar mijn idee komt de klimaattop vele jaren te laat, maar ja, wie ben ik. Ik besloot een wandeling met tante te gaan maken in haar nieuwe trippelstoel. Samen met Ria hesen we tante in haar jas, Ria zette haar haar hippe hoedje op, sjaal om en gáán.In de lift was het gelijk feest. Tante zwaaide naar haar spiegelbeeld en samen zongen we een denkbeeldig lied met armbewegingen erbij. Tante had het snoeiheet met haar hoed op, maar toen we 2 stappen buiten hadden gezet riep ze alweer: Kóud!
Ik reed tante naar het park, maar moest steeds opletten dat ze niet mee ging trippelen met haar pantoffels op de modderige grond. Ze ging niet als vanouds de bomen en eenden bewonderen, wel had ze aandacht voor een klein hondje dat ons passeerde.
Ik hoorde haar hele verhalen vertellen tegen zichzelf en af en toe zei ze ineens gvd kijk uit. Ik liep om de stoel heen en zag dat tante bang zat te kijken. Ze vond het helemaal niet leuk buiten. Ai, dat was een teleurstelling.Ik ging geruststellend tegen haar praten, maar het hielp niet erg, ze bleef lelijk vloeken en af en toe kijk uit roepen. Verder had ik ook het idee dat ze zich echt vastklampte aan de leuningen.
Ik maakte het rondje af en vertelde dat we weer naar huis gingen, kijk daar is het al. Tante was zichtbaar opgelucht toen we de hal van Hannie Dek binnenliepen en in de lift was ze weer vrolijk, gelukkig. Echt jammer dat dit ook niet goed meer gaat. Ik schonk drinken in, tante had geen idee hoe dit nu weer binnen te krijgen. Ze besloot de limonade over de tafel te gieten. Nééé riep Ria; tante schrok een beetje en zei wat een sufferd ben ik. Nee joh, zei Ria, die meteen ging deppen, dat geeft allemaal niks.
 Vorige week heb ik een gesprekje gehad met Kitty, omdat tante's stoel op de rem stond en ze nergens heen kon. En ook over de deuren, die al een tijdje dicht zijn, zodat tante niet zelfstandig naar de gang kan.Het gevolg was, dat er één deur openstond en dat tante lekker aan het rondrijden was. Wat een lieverds toch bij Coolhaven Kajuit! Op de terugweg in de metro was ik getuige van een écht Rotterdams gesprek over rode wijn (daar krijgt ik het zuur van, geeft mijn maar zoete Spaanse) witte wijn (Canei, dat lust ik wel, als het maar zoet is) en Kerst (gezellig dat jullie komen lunzen-dit op kakkerige toon want ja, doet maar gewoon, niettan? noudan!)
Deze week zie ik tante nog twee keer, dinsdag even voor de CR vergadering en vrijdag is er een kerstviering voor vrijwilligers, dan piep ik ook nog even bij tante binnen!

kniekousen

De afgelopen week was ik gebeld door Hannie Dek, met de mededeling dat tante een blaasontsteking had opgelopen. De stakker moest een antibioticum kuur slikken, want ze had pijn en haar urine was behoorlijk troebel. In de digitale verslaggeving op "Caren cares" las ik hoe het met haar was. Ria vroeg om pantykniekousjes, maar mij leken gebreide kousen toch warmer en die gaan ook minder snel kapot. Na telefonisch overleg kocht ik 7 paar warme kniekousen bij de H&M en die ging ik zondag brengen.
Tante zat alweer flink te babbelen toen ik binnenkwam. Ik pakte koffie en ging stroopwafels uitdelen. Mevrouw H. zat niet best in haar vel, ze keek me af en toe zeer vuil aan en mompelde enkele verwensingen. Ook tante-waar ik dat niet van gewend was- liet een flinke vloek horen en zei heel vinnig NEE, ga weg, toen ik haar met haar stroopwafel wilde helpen. Ze maakte er een enorme puinhoop van, de stukjes koek stopte ze in haar koffiebeker en de rest veegde ze op de grond. Ik pakte stoffer en blik om het op te vegen, waarbij ik tante naar achteren wilde trekken. Maar ze klemde zich met al haar kracht aan de tafelrand vast, ik moest zelf echt kracht zetten!
De bezoekjes aan tante worden wel steeds ongezelliger, omdat ze niet meer op me reageert en ook echt geen een verstaanbaar woord meer zegt. Gelukkig kwam Ria gezellig kletsen en kwam de zoon van mevrouw H. ook binnen. Ben jij echt zó oud geworden? sprak mevr. H. verbaasd. Om de opmerking van Ria dat ze de dingen die in haar kop zaten niet in haar kont had zitten moest mevr. H. schaterend lachen. Tante lachte voorzichtig mee.
Ik liep even op en neer door de gang, waarbij tante zichtbaar in de war raakte en graag weer naar haar vertrouwde omgeving terug wilde. Morgen komt Sinterklaas op de woonkamer. Helaas ben ik er dit keer niet bij, want ik moet binnenkort ook weer naar de CR vergaderingen en dan is 2 maal per week naar zuid iets teveel van het goeie.
Vanmorgen ben ik een uur bezig geweest met het afhandelen van administratieve zaken. De belastingdienst wilde graag alles via de e-mail laten lopen en de zorgverzekering is alleen toegankelijk met een digid inlogcode, die ik apart moet aanvragen. Over 5 dagen komt deze code over de post en kan ik tante's zorgverzekering aanpassen en m'n e-mail adres aan de belastingen doorgeven.
Ze verzinnen wat voor je!!

Een doodgewone zondag

Goh, als ik deze foto zie, die ik misschien een jaartje geleden heb gemaakt, merk ik dat tante toch wel heel erg achteruit is gegaan. Hier was ze wat voller, ze keek me nog echt aan en een gesprekje was nog mogelijk. Inmiddels heeft tante zulke slecht eetgewoontes, dat ik haar niet eens meer meeneem naar het restaurant. In de verslaggeving lees ik dan, dat ze van de boterhammen een bal maakt en ook haar warme eten met haar handen opeet.
Zondag had ik cakejes meegenomen en dat werd ook één grote knoeipartij. Gelukkig staat er een stoffer en blik in de woonkamer, dus het is wel snel weer opgeruimd.
Tante zat op haar praatstoel en praatte de volle 50 minuten die ik er was onafgebroken. Ria kwam nog even een praatje maken, altijd gezellig en er waren diverse familieleden van de andere cliënten.
Ria legde mij uit hoe ik de voetsteunen aan tantes stoel moest doen en daarna ging ik met tante wat door de gang lopen. Het waaide als een gek, dus naar buiten gaan was geen optie.
Bij de piano stond ik even stil en pingelde vader Jacob. Het was heel vals, want de piano was niet gestemd, maar tante schoot meteen vol en ging met haar armen meezwaaien . Terug op de woonkamer pakte ik maar weer een album en wat ansichtkaarten, die tante vluchtig bekeek. Ze was een beetje onrustig, misschien door de storm.

Mevrouw H was heel ondeugend, elke keer als ik me bukte naar tante gaf ze me een klapje op m'n billen, waarna ze het uitschaterde! Ik moest er wel om lachen, fijn dat ze nog lol hebben de dames.
Want het klinkt naar, maar ik zie tante beetje bij beetje verdwijnen....

Ik had vroeger ook een hond...

Zondag kwam ik de woonkamer van Hanny Dek binnenlopen en trof tante snikkend aan in haar trippelstoel. Mevrouw H. stond naast haar op haar hand te kloppen om haar te troosten. Ik trok gauw m'n jas uit en ging naast tante zitten. Wat er aan de hand was kon ze niet uitleggen, maar gelukkig klaarde ze alweer snel op. Ik ging koffie inschenken en koeken uitdelen, die iedereen erg mooi vond, want er zat gekleurde hagelslag op. Ook Joke en Harry namen zowaar een koek. De zoon van mevrouw H. kwam binnenlopen en ging een nieuwe pot koffie zetten; het werd zowaar gezellig. Al die tijd geen verzorgende te zien!
Ik ging wat foto's maken, ook van mevrouw v.d. V., die binnengereden werd in haar rolstoel. Het meisje dat met haar bezig was geweest vertelde, dat zij de enige was op de woonkamer en dat er nog een niveau 3 verzorgende rondliep die 3(!) woonkamers moest doen.
Enfin, naar buiten kon niet meer, ik had geen idee hoe de voetsteunen aan tantes trippelstoel moesten en er was ook niemand om het aan te vragen. Joke en Harry vonden het goed dat hun foto op m'n blog kwam. Tante had inmiddels een koek opgepeuzeld en een kwart van de tweede koek. Ik haalde een fotoalbum en wat ansichtkaarten uit haar kamer en samen gingen we ze een voor een bekijken. Tante staarde lang naar een foto met een groepje bruine hondjes en sprak toen: Ik had vroeger ook een hond. Ik viel bijna van m'n stoel van verbazing en ging meteen rondvragen of iedereen wel gehoord had wat tante ineens zei.Ze wist er echter verder niets zinnigs meer over te zeggen, dus gingen we door het fotoalbum bladeren. Bij een foto van zichzelf barstte ze in snikken uit. Dat bent u, zei ik. Mammie, zei tante huilend. Ik liet daarna een foto zien van m'n moeder en m'n tante samen, blozend en lachend en toen gingen de sluizen helemaal open. Dat zijn wij, snikte tante. Ik kreeg er zelf een brok van in de keel. Ze wist dus blijkbaar nog heel goed dat ze vroeger als tweeling altijd over "wij" praatten. Op de kalender bij ons thuis stond op hun verjaardag dan ook "wij". Ik besloot dat het zo wel genoeg was en na iedereen gedag gezwaaid te hebben vertrok ik. Op de gang kwam ik de dochter en man van mevrouw v.d.V. tegen en die vonden het geen bezwaar als ik de foto van mevrouw op m'n blog zette. Gisterenavond weer naar HD geweest, er was familieavond met als onderwerp de BOM. Heel interessant, maar daarover later meer!