ik bezoek mijn tante, die een gevorderde staat van Alzheimer heeft, in het verpleeghuis Hannie Dekhuijzen.
donderdag 28 juli 2016
Boos (een klaagzang)
Vanmorgen met trein en metro weer eens naar tante gereisd.Lekkere koekjes en schuimpjes gehaald bij Dudok kon ze weer eens fijn snoepen. Elke 14 dagen probeer ik te gaan, er gebeurt niet zoveel, dus ik schrijf er niet veel over. Maar vandaag was ik op de terugweg echt boos en teleurgesteld.Er was lekkage geweest, dus de lift mocht niet gebruikt worden. De manager die ik wilde spreken was vrij, de ander was in bespreking. De directeur was in bespreking.
Ik kwam de woonkamer binnen en daar liep een jonge jongen, die zich voorstelde met een exotische naam. 2 oorbellen, gouden ketting.Heel mooi. Van het uitzendbureau. Hij was alleen en had die morgen alle 6 cliënten die geholpen moeten worden uit bed gehaald, gewassen, aangekleed, eten gegeven, opgeruimd, koffie gezet, ingeschonken. Hij maakte voor mij ook koffie en vertelde dat hij nog in het leer-werktraject zat. En die zet je ALLEEN bij 6 demente en 2 wat normalere cliënten.
4 jaar werkervaring. Hij had het heel druk, er was niemand die hem iets had verteld, dus tante's rolstoel stond op de rem. Ik snap ook, dat je dan geen tijd hebt om allerlei informatie te gaan opzoeken op de pc.
Het was enorm vies in de woonkamer, ook door tante's geknoei. Ik ging vegen, de tafel goed afsoppen en de aanrecht schoonmaken. Ik vulde de afwasmachine en zette hem aan. Er kwamen 2 werksters binnen, die na 5 seconden weer wegliepen. Tot morgen, riepen ze vrolijk. Mevrouw H. piepte de hele tijd :zuster zuster en hoestte verschrikkelijk. Ik ging de verzorgende halen en zei dat ze naar de wc moest. Hij was de bedden van Joke en Harry aan het verschonen(!)
Tante voelde blijkbaar de spanning, want ze barstte steeds in droge snikken uit.Joop was vervallen in Spaans praten.Tante liet zich troosten met pop en beer, gelukkig.
De cliënten zaten ondertussen al die tijd dat ik er was alleen en hadden niets te doen. Anderhalf uur lang.Ik keek in de koelkast en in alle kasten. Zag er goed uit, alleen vertelde Joke, dat er door het personeel van de vis werd gegeten en dat er aardappels werden gekookt in een juspan.
Ik ging de gang op om met E. te praten, die gaf toe dat het door de vakanties een puinhoop was. Ik dacht ga nog even zo door, er hangt al een aanwijzing aan jullie broek.
Later realiseerde ik me dat het personeel er natuurlijk niets aan kan doen. Er zijn er gewoon te weinig!! Zuchtend ging ik met de trap naar beneden, waar wéér een strip loszat.
vrijdag 22 april 2016
Hoe gaat het toch met tante?
Al heel lang heb ik niet meer over tante geblogd.
Er gebeurt niet zo heel veel meer in tante's leventje, ze gaat alleen langzaam achteruit. Steeds verdwijnt er weer een stukje begrip en merk ik dat ze bijna niet meer verstaanbaar praat. Ze praat wel, de hele dag zelfs, maar er zitten maar weinig echte woorden bij. Ze weet niet goed meer hoe ze moet eten en gebruikt eigenlijk alleen nog haar handen; het drinken gaat soms goed, maar ze gooit haar koffie of limonade regelmatig over de tafel.
Op haar verjaardag had ik een grote taart gekocht bij de Hema, daar heeft ze 2 grote stukken van opgegeten, het was heerlijk om haar zo te zien smullen. Op het MDO hebben we gesproken over wat te doen als tante echt niet meer weet hoe ze moet eten of drinken en ook over de veiligheidsmaatregelen en het doorzitten. Daar begint tante last van te krijgen omdat ze niet meer loopt. Regelmatig heeft ze wondjes aan haar benen of voeten die goed verzorgd moeten worden, soms krijgt ze een antibioticum kuur,omdat de wondjes ontstoken raken.Zo zijn er allerlei kleine ongemakken in tante's leven, maar ze kan ook nog heerlijk lachen en genieten van iets lekkers of een knuffel.
De verzorging doet op alle fronten haar best om het leven van tante zo aangenaam mogelijk te maken en ik volg hun verrichtingen via "Caren Cares" waarin daarvan verslag wordt gedaan.
Als ik naar tante toe ga neem ik altijd snoep en koek mee, omdat je haar daar een enorm plezier mee doet. Haar gebit is een ramp, dus daar hoeven we het niet voor te laten.
Naar buiten met haar is een probleem sinds ze in de trippelstoel zit; ze denkt dat ze zelf mee moet trippelen en ze vergeet ook dat ik achter haar stoel loop..Dan raakt ze in paniek en gaat vloeken en tieren op haar manier. Ik vind dat zielig, dus ik doe het niet meer. De activiteitenbegeleiding neemt haar nog weleens mee, maar daar lees ik ook dat ze denkt mee te moeten trippelen.
Zo gaat het met tante, ze is er nog, maar toch ook weer niet. Als ik er aan denk hoe ze was, vind ik dat heel verdrietig, maar het is ook geruststellend te weten dat iedereen in Hannie Dekhuijzen z'n best doet om haar zo goed mogelijk te verzorgen.
Er gebeurt niet zo heel veel meer in tante's leventje, ze gaat alleen langzaam achteruit. Steeds verdwijnt er weer een stukje begrip en merk ik dat ze bijna niet meer verstaanbaar praat. Ze praat wel, de hele dag zelfs, maar er zitten maar weinig echte woorden bij. Ze weet niet goed meer hoe ze moet eten en gebruikt eigenlijk alleen nog haar handen; het drinken gaat soms goed, maar ze gooit haar koffie of limonade regelmatig over de tafel.
Op haar verjaardag had ik een grote taart gekocht bij de Hema, daar heeft ze 2 grote stukken van opgegeten, het was heerlijk om haar zo te zien smullen. Op het MDO hebben we gesproken over wat te doen als tante echt niet meer weet hoe ze moet eten of drinken en ook over de veiligheidsmaatregelen en het doorzitten. Daar begint tante last van te krijgen omdat ze niet meer loopt. Regelmatig heeft ze wondjes aan haar benen of voeten die goed verzorgd moeten worden, soms krijgt ze een antibioticum kuur,omdat de wondjes ontstoken raken.Zo zijn er allerlei kleine ongemakken in tante's leven, maar ze kan ook nog heerlijk lachen en genieten van iets lekkers of een knuffel.
De verzorging doet op alle fronten haar best om het leven van tante zo aangenaam mogelijk te maken en ik volg hun verrichtingen via "Caren Cares" waarin daarvan verslag wordt gedaan.
Als ik naar tante toe ga neem ik altijd snoep en koek mee, omdat je haar daar een enorm plezier mee doet. Haar gebit is een ramp, dus daar hoeven we het niet voor te laten.
Naar buiten met haar is een probleem sinds ze in de trippelstoel zit; ze denkt dat ze zelf mee moet trippelen en ze vergeet ook dat ik achter haar stoel loop..Dan raakt ze in paniek en gaat vloeken en tieren op haar manier. Ik vind dat zielig, dus ik doe het niet meer. De activiteitenbegeleiding neemt haar nog weleens mee, maar daar lees ik ook dat ze denkt mee te moeten trippelen.
Zo gaat het met tante, ze is er nog, maar toch ook weer niet. Als ik er aan denk hoe ze was, vind ik dat heel verdrietig, maar het is ook geruststellend te weten dat iedereen in Hannie Dekhuijzen z'n best doet om haar zo goed mogelijk te verzorgen.
Abonneren op:
Posts (Atom)


