Ik ben zo donker

Toen ik vandaag de woonkamer van Coolhaven Kajuit binnenliep, zaten een aantal dames gezellig te ganzeborden.Tante werd het spel uitgelegd en ze wilde graag meedoen zei ze. Mij had ze nog niet gezien en ik maakte van de gelegenheid gebruik om een foto te maken. De gansjes liepen vrolijk over het bord, tante had groen. Carola, een bewoonster met een grote bril met jampotglazen, had een gelukkige hand van gooien en lag al gauw op kop. Een van de andere deelnemers liep midden in het spel weg, ik heb al genoeg last van m'n buik, zei ze. Ik nam haar plaats in en toen zag tante me ineens(huilen) Alle hindernissen op het bord werden gewoon overgeslagen, Alzheimerpatiënten zitten van zichzelf al genoeg in de put! Ik speelde het spel mee tot er iemand onder luid applaus won.Na de koffie haalde ik de dikke jas van tante, want was het de vorige keer 30 graden, nu was het een beetje kil en herfstig buiten.Ik had 2 plaids gekocht om over tante's benen te leggen.De rode ging mee.Na weer een heel drama om tante niet ondersteboven in de rolstoel te laten belanden gingen we aan de wandel.

 Ik besloot halverwege een andere route te nemen, zodat we ook eens wat mensen tegenkwamen, liefst met kindertjes en hondjes.Tante begroette ze allemaal met dag ventje, ook als het meisjes waren en de honden werden uitgebreid bewonderd en geknuffeld.Onderweg vertelde tante dat ze zo blij was dat ik met haar ging wandelen, want ja, ze was al zo donker. Ik moest even nadenken en toen begreep ik dat ze oud bedoelde. Vaak probeert ze een passend woord te vinden als ze iets kwijt is en soms is het treffend gevonden.Tot mijn verbazing wist ze nog wel alle nummerbordjes onderweg goed voor te lezen, 100! riep ze triomfantelijk.We gingen in het restaurant zitten met een versnapering, die tante zich best liet smaken.Na een flinke file bij de liftdeuren leverde ik haar weer boven af. Dankzij de NS reisde ik wederom op een bizarre manier naar huis, namelijk aan de verkeerde kant van het spoor.
Gelukkig zat ik helemaal achterin de trein!