tumtum

Vandaag reisde ik met de metro naar Charlois en kwam dus niet langs de Duduk winkel in het centraal station. Ik was vergeten iets lekkers te kopen voor tante en ik wou niet met lege handen aankomen. Vorige week was de koektrommel ook niet zo vol.. Op het Zuidplein stapte ik uit en ging op zoek naar de Hema, met het plan een flinke voorraad koek en snoep mee te nemen naar HD. Het winkelcentrum was nog leeg en stil en na even zoeken had ik de Hema gespot. Eierkoeken, roze koeken, tumtummetjes, ik stapelde het mandje vol. "Wilt u nog een pak gevulde koeken meenemen voor 1 euro?" vroeg de kassière. Welja, dacht ik, als ik ze zelf maar niet hoef op te eten.
Het briefje over het Norovirus hing nog aan de deur, maar ik wist dat de uitslagen negatief waren, dus liep ik zonder dralen de afdeling op. De koffiekopjes stonden al klaar op het aanrecht en ik stalde de koeken uit op tafel. "Ik heb wat lekkers meegenomen" zei ik opgewekt. " Van de Hema" zei mevrouw H. "Hoe weet u dat nou weer" zei ik oprecht verbaasd. "Dat staat er op" zei mevrouw H. met een opgetrokken wenkbrauw.Soms moet je echt oppassen dat je de bewoners niet onderschat!!
Tante zat mij wazig aan te kijken, het lijkt wel of ik steeds minder contact met haar krijg. Ze had een enorme blauwe plek bovenop haar hand, zeker gestoten. "Hè bah, wat vies" zei ze toen ik er op wees en vroeg hoe dat nou kwam. Ik schonk koffie in en deelde koeken rond. Tante
smulde van de eierkoek, maar de tumtum, die ze vroeger zo lekker vond, haalde ze met een vertrokken gezicht uit haar mond.Tante ging rondlopen en toen ik haar nakeek, zag ik dat er potjes met zaaigoed in de vensterbank stonden. Zó leuk!

Toen we terugkwamen van ons loopje door de gang waren de dochter en de echtgenoot van mevrouw v.d. V. gearriveerd. Met hond, nou dat vond tante prachtig. Zodra Carmen, mijn eigen hond, een beetje minder springerig is, mag ze ook eens mee.

O no....Noro. (geen vrolijke blog)

Na eindelijk hersteld te zijn van een hardnekkig virus reisde ik naar Charlois. Er stond een snijdend koude wind, het leek nog niets op lente. Ik wilde in het restaurant iets lekkers meenemen voor bij de koffie, maar dat was dicht en ging pas om elf uur open. Een tegenvaller.
Toen ik de deur van Coolhaven open wilde doen zag ik dat er een briefje op was geplakt.
                                        "Vermoeden van Norovirus".
Ik schrok er van; ik heb een keer het norovirus gehad, mijn moeder lag na een heupoperatie in het verpleeghuis en daar was een uitbraak. Ondanks de beschermende kleding en mondkapjes kreeg ik het toch te pakken. Ik heb daar héél slechte herinneringen aan.
Ik aarzelde voor de deur. Zou ik het erop wagen? Om onverrichter zake terug te gaan leek me ook niks, ik had nog een paar vraagjes aan Kitty of Ria over de kleding van tante. Ik opende de deur en keek tegen een vrolijke mevrouw H. aan. Geen mondkapjes, geen handschoenen, iedereen was normaal gekleed. Op de woonkamer was een mij onbekende mevrouw aan het werk en tante zat er, met Carola als gezelschap. Mevrouw v.d. V. liep 'ja, ja, ja," mompelend rond, zoals altijd met een glimlach.
Tante had een lichte, veel te lange rok aan, die helemaal onder de vlekken zat. In haar mondhoeken kleefde chocoladepasta. In een onbewaakt moment had ze de boterhammen van Carola opgegeten! De verzorgende vertelde mij, dat Kitty, Ria en Irma ziek waren en dat er een heleboel bewoners ook ziek waren. Ik besloot acuut tante niet aan te raken en de hele tijd m'n handen te wassen.
"Dat is toch niet de rok van mijn tante", toeterde ik over de afdeling," ik ga haar een andere rok aandoen ".Ik zocht in haar kast en vond nog één rok, een zwarte, die schoon was. ik nam tante mee en trok haar de rok aan. Ze probeerde wel mee te helpen, maar veel had ik er niet aan. Terug in de woonkamer was de koffie doorgelopen. De verzorgende ging zelf koffiedrinken, nu was er geen personeel meer in de woonkamer. Carola was aan het huilen, volgens mij was ze niet lekker.
Ik schonk koffie in met een mergpijpje erbij en haalde mevrouw H. op uit de gang. "Dank u wel zuster" zei ze beleefd.
Ik liep naar tante's kamer om een fotoalbum te pakken, maar ik kreeg het laatje van haar kastje niet open. Er bleek een blikje met kerstchocolaatjes klem tussen te zitten. Omdat ik zo aan het prutsen was, viel mij de enorme hoeveelheid stof op, die op de foto's, beeldjes en het Persje van tante lag. Ik pakte een natte handdoek en maakte het schoon, het Persje klopte ik uit.
Omdat ik steeds humeuriger werd van het tegenvallende bezoek, besloot ik weg te gaan. Tante knikkebolde aan tafel.. Ik sprak nog even met een andere verzorgende over de kleding, maar het leverde niets op.

Natuurlijk miste ik de trein! Zo'n dag was het! Ik kocht lunch bij de Broodzaak en ging zitten lezen. En nu aub géén Norovirus!!!!

70 jaar getrouwd...

Het was alweer 14 dagen geleden dat ik tante had bezocht. Ik was flink verkouden geworden en wilde haar niet aansteken. Thuis was ik volop met tante's administratie bezig: De rechter wil elk jaar een volledig financieel verslag zien en daarbij kwam ook nog het invullen van tante's belastingformulier. Daarvoor moest ik weer een code aanvragen bij DIGID anders kom ik niet in haar belastingaccount. Al met al nogal wat werk, maar geen vervelend werk.
Verder heb ik mij aangemeld als lid van de cliëntenraad van Coolhaven, er was een vacature ontstaan. Ik heb twee interessante vergaderingen bezocht, waarbij mij duidelijk werd hoe belangrijk het werk van de cliëntenraad is. Vooral nu er zoveel gaat veranderen in de zorg en die veranderingen gaan ook niet aan HD voorbij.
Toen ik de afdeling opwandelde met een flinke bak chocolaatjes van Dudok was Ria samen met Joke (een bewoner) ballonnen aan het opblazen en aan het ophangen. Overal stonden bloemen, want...er was een cliënt 70 jaar getrouwd. Goeie genade, dat is een hele tijd. Alleen jammer dat mevrouw in HD woont en meneer niet. Mevrouw begreep overduidelijk niet wat er aan de hand was, maar ik ging haar toch even feliciteren. Zij is altijd heel vriendelijk en ze knikte me dan ook glimlachend toe.
Tante was nergens te bekennen, maar die bleek een wandeling door de gang te maken. Ik schonk koffie en sap in en ging rond met de chocola. Voor tante legde ik een aantal bonbonnetjes op een schoteltje, waar ze lekker van ging smullen. Op een gegeven moment stond tante op en ging in een hoekje bij de bank staan huilen. Joke vertelde dat ze dat regelmatig deed, maar dat het ook zo weer over is.
Ria ging haar troosten. Ik ging naast tante zitten op een krukje en liet haar vertellen. Na een heel relaas stelde ik voor even te gaan wandelen door de gang en daar klaarde tante wel van op. Hopelijk wordt het binnenkort weer wat warmer zodat we samen naar het park kunnen. Al met al was de tijd voorbij gevlogen en ik haastte me om de trein te halen. Die kapot ging. Waardoor we een kwartier later vertrokken. Maar ja, tegenwoordig ben je al blij dat hij dan überhaupt nog rijdt...