Familieavond in Hanny Dekhuyzen

Deze vraag werd natuurlijk met "nee" beantwoord.

Er was een familieavond georganiseerd in het verpleeghuis, dus reisde ik af naar Rotterdam-zuid. Het begon allemaal om 7 uur 's avonds, ik zorgde ervoor op tijd aanwezig te zijn. Tante was misschien nog op en ik besloot snel nog even gedag te zeggen. Helaas hoorde ik dat ze al in bed lag, ze was twee keer achter elkaar (zacht) gevallen, zonder nare gevolgen, dat zal wel vermoeiend geweest zijn. Ik zei de aanwezige bewoners gedag en ging naar het restaurant om een kopje koffie te halen.
De avond begon met een verslag van de voorzitter van de cliëntenraad en een dringende oproep om de ontstane vacatures voor o.a. de afdeling Coolhaven op te vullen. Ik besloot eens mijn licht op te steken bij mijn beide buren van die avond, die allebei toevallig óók in de cliëntenraad zaten. Er waren 2 vergaderingen per 6 weken, wat mij nogal veel leek, maar goed, het zal nodig zijn. De bedoeling was dat de leden van de cliëntenraad doorgaven wat er zoal op de afdelingen goed ging, of fout ging, of beter kon en dat werd dan besproken met de directie. Nou, dat leek me nuttig, dus ik gaf me op.
Na een korte break met verfrissingen kwam de directrice aan het woord, die afscheid nam, maar ons ook een (huiveringwekkend) kijkje gaf op de vernieuwingen -lees bezuinigingen- in de verpleeg-en verzorgingshuizen. Verzorgingshuizen worden afgeschaft. Twee dames in de zaal hadden een gehandicapte moeder, waar ze in maart 2015 ineens zelf voor moesten zorgen. De directrice beloofde de dames in de pauze even apart te nemen.
In de geriatrische zorg had de regering in zijn oneindige wijsheid besloten de dementerenden zolang mogelijk thuis te houden. Ik reageerde met een korte blik op de ellende die mijn tante heeft moeten meemaken bij dat fijne alleen wonen. Veel instemming uit de zaal en mijn buurvrouw zei: er gaan veel ongelukken gebeuren.
Ook de indicatie gaat op geheel andere wijze verlopen dan voorheen. Als je denkt uitgemodderd te zijn met je demente familielid, mag een wijkverpleegkundige oordelen of zij of hij mag worden opgenomen. Blij dat tante al veilig is opgenomen!
De participatiesamenleving in al zijn glorie, sjongejonge.
Vraag maar aan je buren of ze je boodschappen willen doen, nee hè. Mijn buurvrouw, die overduidelijk haar hart op haar tong had, zei: je zal maar rotburen hebben.

Na de tweede pauze(ik had ondertussen een houten kont van het zitten) kwam er een psychologe spreken over mantelzorg. Ik snapte niets van het onderwerp, want als je familielid in een tehuis zit ben je toch geen mantelzorger meer? Het verhaal sleepte zich eindeloos voort, alleen het vragenstellen na afloop was nog wel leuk.
Ik vertrok met rode oren van het luisteren en haalde de bus, de metro én de trein.

Verdriet

 Toen ik de woonkamer in HD binnenliep vanmorgen, trof me de houding van tante. Ze zat afgewend van de rest van de aanwezigen, haar hand onder haar hoofd en ze keek heel verdrietig. Wat kreeg ze toch een oud koppie! Hallo tante, riep ik vrolijk en gaf haar een knuffel. Ja hallo zeg, wat leuk, zei ze vriendelijk en ze klaarde zienderogen op. Ik pakte een kopje koffie, legde  m'n jas weg en ging gezellig naast haar zitten. Ik heb een nieuwe trui voor u meegebracht zei ik, terwijl ik de cognac-kleurige trui tevoorschijn haalde.O fijn, antwoordde ze onzeker, ze wist niet voor wie die trui nou bestemd was. Irma legde de trui opzij, omdat hij nog gemerkt moest worden. Alle kleding van tante gaat met de wasserij mee, ze maakt altijd heel veel vuil.

 Ria kwam binnengelopen en begon tegen de zoon van het echtpaar van S. een verhaal, waar ik uit opmaakte, dat haar kleinzoon was geboren. En? vroeg ik, is het een mooi babietje? Gelijk pakte Ria haar telefoon en liet me de foto's zien. Inderdaad een prachtig jongetje. Tante keek even mee en barstte toen in luidkeels gesnik uit. Ik heb ze niet en ik kan ze nooit meer krijgen, riep ze met verstikte stem. Ach die arme schat, ik ging haar troosten en legde even aan Ria uit, dat tante en oom geen kinderen konden krijgen vroeger. Ria deed gauw haar telefoon weg en ik begon ergens anders over.
Maar tante stond ineens op, liep-best wel snel- naar de tafel en begon omstandig van alles en nog wat te vertellen tegen dhr van S. junior, die het geduldig allemaal aanhoorde. Ik ging er even bij zitten en toen begon tante weer te huilen, omdat ze er ineens van overtuigd was, dat haar zus dood was.

Snel haalde ik de ansichtkaart die mijn moeder had gestuurd en liet hem zien. Kijk tante, hier staat het: liefs van je zus. Dus ze is er nog? snikte tante nog na.Tuurlijk, zei ik listig en liet haar een foto van haarzelf zien op m'n telefoon.Mijn tante en m'n moeder lijken sprekend op elkaar, het is een ééneiige tweeling..Is dat ze echt? snikte tante. Ja, zei ik gemeen, dat is Bep. O, gelukkig zuchtte ze, voor even gerustgesteld. We maakten samen nog een wandeling door de gang-niet te ver dat wilde tante niet- en daarna schonk ik wat te drinken in voor tante en vertrok op tijd om de Sprinter van 11.55 uur te halen.

Herfst

Na een lange warme zomer, die tot in oktober duurde, was het vandaag toch herfst geworden. Ik had voor tante een grote bak schattige herfstchocolaatjes gekocht, met paddenstoelen, eikels en herfstblaadjes.Het was lekker rustig in HD.  Bij de receptie bleef ik even staan om een foto te maken(ik hoor er niet bij hoor, riep de mevrouw achter de balie) en liep toen door naar het museum.Ik was er weleens met tante geweest, we konden volgende keer wel even binnen piepen. Misschien herkende ze iets van vroeger, toen ze nog bij haar moeder thuis woonde. Ik maakte ook een foto van de goudkleurige Boeddha, die tante altijd zo mooi vond en stapte toen in de lift.

Soms schrik ik een beetje van tante als ik binnenkom, dan ziet ze er zó oud uit.
Ze zat deze keer niet te praten, maar toen ik met de chocolaatjes aan kwam zetten, stak ze gelijk van wal. Met een lekker kopje koffie ging ik bij haar zitten en luisterde aandachtig naar haar verhalen.Af en toe snapte ik waar ze  het over had gelukkig.
Ineens was er rumoer op de gang, er werd hard geschreeuwd en daar kwam een delegatie dames binnenstomen, de leidster voorop, gewapend met handtas, die ze achter haar rug met twee handen vast hield. Met haar mee liepen twee dames, haar volgelingen leek het wel. De voorste dame zette een harde stem op en schreeuwde tegen mevrouw H., die zich geen oor aan liet naaien en boos sprak: laat ze ze op d'r sodemieter geven! Kitty leidde de dames naar hun eigen huiskamer en de rust keerde terug. Tante was een beetje bleek om de neus geworden van het verbale geweld, maar Irma kwam met een reddend glaasje limonade.
 Het echtpaar dat ook op tante's afdeling woont was naar de kapper. Tante is zeer gecharmeerd van meneer, die altijd leuk tegen haar doet. Ik overlegde even met Kitty over nieuwe kleding voor tante. Truien met een hoge kraag en een makkelijke broek, daar was behoefte aan. Ik nam me voor thuis direct achter de computer te gaan zitten en te kijken of ik iets kon vinden. Op m'n dooie gemak reisde ik weer terug. In de metro liep een zwerver rond die aan iedereen vroeg: heeft u nog drankjebroodjeslaapplaats.(slaapplaats??) Hij raffelde het een beetje af, want er moest een meisje geholpen worden die in de verkeerde metro was gestapt.Daarna kwam hij weer bij mij: drankjebroodjeslaapplaats. Ik zei:  je bent net bij mij geweest joh. O ja, lachte hij en gaf mij een Metro waar een artikel in stond over pinnen. (ik had gezegd dat niemand toch meer geld bij zich heeft)
Soms zijn zwervers best aardig, deze stonk in ieder geval niet.

knabbelen en babbelen

 Toen ik vanmorgen de woonkamer van Coolhaven Kajuit binnenwandelde, zat tante al volop te babbelen. Ze zat met haar rok opgetrokken over haar pantoffels te vertellen tegen Carola, die daar niet van onder de indruk was. Ik schoof een stoel bij, gaf haar een knuffel en ging met een kopje koffie naast haar zitten. Ik vroeg of ze een eierkoek wilde, maar ze zei pertinent 'nee, nee, dat hoeft niet hoor.'

Ik pakte een schoteltje, brak de koek in stukjes en dat at tante achter elkaar op. Wat was ze weer druk aan het praten. De woorden moedertje en kindje kwamen veelvuldig in haar betoog voor. Wat me een beetje zorgen baarde, waren de serieuze, droevige en gelaten uitdrukkingen die afwisselend op haar gezicht verschenen. Het verhaal ging blijkbaar over een herinnering die niet zo leuk was. Tante pakte veelvuldig mijn hand of arm in een stevige greep en keek mij doordringend aan, waarbij ze een stroom woorden over me uitstortte. Om haar af te leiden haalde ik een glaasje drinken -ik pakte een plastic beker, maar Kitty zei dat een glas beter was, omdat ze dan het sap goed kon zien- en pakte Roodkapje uit haar kamer. Tante vond het deze keer niet zo boeiend, 'o ja, dat ken ik ' zei ze geringschattend.
Ook de fotoalbums hadden niet haar aandacht. Toen ik een foto van oom Joop , haar overleden echtgenoot, liet zien zei ze, terwijl ze me indringend aankeek: 'Dat is een man. Dat is héél eigenaardig.' 'Dat is het ook' zei ik schijnheilig om haar niet af te vallen.
Ik werd ondertussen wel een beetje moe van het constante,af en toe zeer luide gepraat, dus ik vroeg of tante met me mee wilde lopen naar de deur. Nou, echt niet. 'Zwaai me dan maar uit' zei ik en zowel Carola als tante zwaaiden me vrolijk na. In een heerlijk herfstzonnetje kuierde ik naar de metro, waar ik me weer in m'n zéér spannende boek verdiepte.

Wereld Alzheimerdag

Omdat ik een operatie aan m'n oog had moeten ondergaan, was ik 3 weken niet bij tante geweest. Vandaag voelde ik me weer fit en met een pak reuzen mergpijpen in m'n tas vertrok ik naar Rotterdam.
Ik had tante eerlijk gezegd wel gemist en vond het ook sneu dat ze zo lang geen bezoek had gehad. Vandaag was een bijzondere dag: Wereld Alzheimerdag.
Ik stapte in de lift en keek in de spiegel of m'n haar nog een beetje zat(nee) en daardoor lette ik niet goed op de verdiepingen.
Toen ik uitstapte dacht ik hé, een nieuw deurknopje. Ik was gewend aan een soort belknopje waar je de deur mee kon openen, dit was een lichtknopje. Op de afdeling dacht ik hé, allemaal andere platen aan de muur, nou ja, dat kan. Bij kajuit aangekomen, de woonkamer, zag ik een compleet ander interieur en volkomen onbekende mensen. Nu kon ik me ineens voorstellen hoe een alzheimer patiënt zich voelt. Maar ík kon nog denken: één verdieping te vroeg uitgestapt, o jee, snel weg hier. De deur ging ook niet open, omdat er een andere code op zat en zo stuntelde ik de afdeling af, geholpen door een aardige meneer.
Hè, wat zag het er gezellig en vrolijk uit in de woonkamer van tante. Er was veel bezoek en de zon piepte naar binnen. Tante had een kaart gekregen van haar tweelingzus, die stond voor haar op tafel. Mijn moeder had er een foto van haarzelf op geplakt, maar tante had er niet zoveel aandacht voor.

De merpijpen waren interessanter en daarbij kwam, dat tante heel veel moest uitleggen, over haar nieuwe pantoffels, over mensen die op hoge toon tegen haar gepraat hadden ooit, in een ver verleden. Tante praatte en praatte, ik was de draad allang kwijt, maar probeerde toch een beetje met haar mee te lachen en goed te luisteren. Helaas gebeurt het dan, dat je met het andere bezoek gaat praten, eerst kletste tante er dwars doorheen, maar op een gegeven moment viel ze stil. Dat vond ik weer sneu, dus ik maakte haar chocolade handen schoon en pakte iets te drinken uit de koelkast. Tante had geen idee wat je daar mee moest, ze hield haar hand al op om het sap er op te gooien...Néé blerde ik keihard, tante schrok er van en ik deed gauw voor hoe het dan wel moest.
Om half twaalf vond ik het wel mooi geweest en vertrok met een dikke knuffel. Van Wereld Alzheimerdag heb ik niets gemerkt in Hannie Dekhuijzen.

Pantoffels deel 2

Gewapend met 3 paar nieuwe pantoffels die ik via internet had besteld voor tante reisde ik tussen de stortbuien door naar Charlois.Toen ik over de Carnissedreef wandelde, brak er een flauw zonnetje door. Misschien straks met tante naar buiten, dacht ik, terwijl ik over de plassen heen stapte.Tante zat met Carola aan tafel, ze veegde fanatiek over haar broek, die onder de vlekken zat. Nadat ik haar begroet had, hielp ik de vlekken weg te poetsen met een nat servetje. Een onafgebroken woordenstroom spoelde over mij heen, tante babbelde en babbelde, zelfs als ik even met een andere bewoner praatte, ging  tante gewoon verder met haar verhaal.
Eerst een bakje koffie, daarna paste ik de pantoffels wel bij tante. Ik had roze koeken meegenomen, maar tante had net een tompouce op, vertelde Ria. Hè jammer, dat had ik ook lekker gevonden. Maar ja, ik was een beetje laat en de bewoners waren al klaar met koffiedrinken. Mevrouw H was niet in haar hum, ze deed lelijk en gaf af toe een harde gil.
Tante gaf aan een droge mond te hebben-niet zo gek als je zoveel praat-en na haar een glas drinken gegeven te hebben, ging ik de pantoffels passen.

De pantersloffen zaten als gegoten, ook de winter bootties met klittenband pasten prima. Alleen de blauwe fleece slofjes waren een beetje krap, die nam ik maar weer mee naar huis. Als ik ze zelf uitliep, kon tante ze makkelijker aan krijgen en zo had ze nog een reserve-paar.
Ik probeerde het verhaal van tante te volgen, maar er was geen touw aan vast te knopen. Uit haar kamer pakte ik het boekje "Pim en Pom", een stripverhaal dat vroeger in de krant stond. Ik las hier en daar een regel voor en toonde de plaatjes ook aan Carola en mevrouw H, die er ondeugende opmerkingen over maakte.

Tante's gezondheid lijkt nog wel goed, maar ik weet uit de verslaggeving dat ze 7 kilo is afgevallen sinds vorig jaar juli. Haar bloeddruk is aan de lage kant, dus in overleg met de arts is de medicatie gehalveerd. Al die pillen in dat magere lijfje. Als je haar arm pakt, voel je alleen botjes...
Ik weet ook, dat ze veel eetlust heeft en goed eet. Het is de Alzheimer die voor het gewichtsverlies zorgt, samen met de aftakeling van de spieren na de heupfractuur.
Na een dikke kus(aaach, wat ben je lief, lachte tante) en veel zwaaien ging ik door het cijferslot (weer een code onthouden) naar de metro.
Tot volgende week!

Pantoffels

Op de foto mijn moeder en tante als kleuters in de tuin in hun geboortehuis in Schiedam.




Vrijdag werd ik net na mijn werk gebeld door HD, altijd even schrikken. Uw tante is weer gevallen, kreeg ik te horen, gelukkig is ze niet gewond. Tante valt de laatste tijd met grote regelmaat, ze gaat soms naast haar stoel zitten en af en toe weet ze niet meer hoe ze moet lopen, dan laat ze zich gewoon vallen. Dat gebeurt dan voornamelijk als ze naar de wc wordt geholpen. Of ik maar nieuwe pantoffels wilde gaan kopen, want van die oude waren de ritsjes kapot en daardoor werd  het valgevaar vergroot. Wel pvd dacht ik, ik had net in mei nieuwe lamswollen pantoffels voor haar gekocht. Thuisgekomen de bon opgezocht en diect even teruggebeld naar HD. Nee, die lagen niet in haar kast, er lagen alleen witte schoenen zonder veters.
Vandaag zelf maar even langsgegaan, met een pak sappige cakejes. Het was ronduit herfstig buiten en de omgeving van HD op de vroege zondagmorgen oogde niet bepaald aantrekkelijk. Maar binnen was het een gezellig drukte, bezoek liep af en aan en in de huiskamer stond de radio aan en het rook er naar appeltaart. Samen met Kitty inspecteerde ik de kast. Een paar nieuwe schoenen met klittenband, twee paar oude zonder veters en het paar nieuwe pantoffels. Iemand had ze in de wasmachine en droger gedaan, zodat ze niet alleen keihard, maar ook gekrompen waren. Wie gooit er nou lamswol in de wasmachine? vroeg ik mij hardop af. Ja, de dader ligt natuurlijk op het kerkhof, zuchtte Kitty.
In de woonkamer pakte ik koffie voor mij en tante en ging ik rond met de cake. Tante had een wondje op haar neus, want ze was in slaap gevallen aan tafel en toen voorover gezakt. Haar haar was keurig geknipt en ze ging direct honderduit babbelen.Samen bekeken we het reis door de tijd boek en toen was het alweer tijd om te gaan.
Met de belofte terug te komen met veters en pantoffels nam ik afscheid van tante en de andere dames, waarbij mevrouw H in 't voorbijgaan nog fluisterde: wat een práchtige tas..