Wereld Alzheimerdag

Omdat ik een operatie aan m'n oog had moeten ondergaan, was ik 3 weken niet bij tante geweest. Vandaag voelde ik me weer fit en met een pak reuzen mergpijpen in m'n tas vertrok ik naar Rotterdam.
Ik had tante eerlijk gezegd wel gemist en vond het ook sneu dat ze zo lang geen bezoek had gehad. Vandaag was een bijzondere dag: Wereld Alzheimerdag.
Ik stapte in de lift en keek in de spiegel of m'n haar nog een beetje zat(nee) en daardoor lette ik niet goed op de verdiepingen.
Toen ik uitstapte dacht ik hé, een nieuw deurknopje. Ik was gewend aan een soort belknopje waar je de deur mee kon openen, dit was een lichtknopje. Op de afdeling dacht ik hé, allemaal andere platen aan de muur, nou ja, dat kan. Bij kajuit aangekomen, de woonkamer, zag ik een compleet ander interieur en volkomen onbekende mensen. Nu kon ik me ineens voorstellen hoe een alzheimer patiënt zich voelt. Maar ík kon nog denken: één verdieping te vroeg uitgestapt, o jee, snel weg hier. De deur ging ook niet open, omdat er een andere code op zat en zo stuntelde ik de afdeling af, geholpen door een aardige meneer.
Hè, wat zag het er gezellig en vrolijk uit in de woonkamer van tante. Er was veel bezoek en de zon piepte naar binnen. Tante had een kaart gekregen van haar tweelingzus, die stond voor haar op tafel. Mijn moeder had er een foto van haarzelf op geplakt, maar tante had er niet zoveel aandacht voor.

De merpijpen waren interessanter en daarbij kwam, dat tante heel veel moest uitleggen, over haar nieuwe pantoffels, over mensen die op hoge toon tegen haar gepraat hadden ooit, in een ver verleden. Tante praatte en praatte, ik was de draad allang kwijt, maar probeerde toch een beetje met haar mee te lachen en goed te luisteren. Helaas gebeurt het dan, dat je met het andere bezoek gaat praten, eerst kletste tante er dwars doorheen, maar op een gegeven moment viel ze stil. Dat vond ik weer sneu, dus ik maakte haar chocolade handen schoon en pakte iets te drinken uit de koelkast. Tante had geen idee wat je daar mee moest, ze hield haar hand al op om het sap er op te gooien...Néé blerde ik keihard, tante schrok er van en ik deed gauw voor hoe het dan wel moest.
Om half twaalf vond ik het wel mooi geweest en vertrok met een dikke knuffel. Van Wereld Alzheimerdag heb ik niets gemerkt in Hannie Dekhuijzen.