Er was een familieavond georganiseerd in het verpleeghuis, dus reisde ik af naar Rotterdam-zuid. Het begon allemaal om 7 uur 's avonds, ik zorgde ervoor op tijd aanwezig te zijn. Tante was misschien nog op en ik besloot snel nog even gedag te zeggen. Helaas hoorde ik dat ze al in bed lag, ze was twee keer achter elkaar (zacht) gevallen, zonder nare gevolgen, dat zal wel vermoeiend geweest zijn. Ik zei de aanwezige bewoners gedag en ging naar het restaurant om een kopje koffie te halen.
De avond begon met een verslag van de voorzitter van de cliëntenraad en een dringende oproep om de ontstane vacatures voor o.a. de afdeling Coolhaven op te vullen. Ik besloot eens mijn licht op te steken bij mijn beide buren van die avond, die allebei toevallig óók in de cliëntenraad zaten. Er waren 2 vergaderingen per 6 weken, wat mij nogal veel leek, maar goed, het zal nodig zijn. De bedoeling was dat de leden van de cliëntenraad doorgaven wat er zoal op de afdelingen goed ging, of fout ging, of beter kon en dat werd dan besproken met de directie. Nou, dat leek me nuttig, dus ik gaf me op.
Na een korte break met verfrissingen kwam de directrice aan het woord, die afscheid nam, maar ons ook een (huiveringwekkend) kijkje gaf op de vernieuwingen -lees bezuinigingen- in de verpleeg-en verzorgingshuizen. Verzorgingshuizen worden afgeschaft. Twee dames in de zaal hadden een gehandicapte moeder, waar ze in maart 2015 ineens zelf voor moesten zorgen. De directrice beloofde de dames in de pauze even apart te nemen.
In de geriatrische zorg had de regering in zijn oneindige wijsheid besloten de dementerenden zolang mogelijk thuis te houden. Ik reageerde met een korte blik op de ellende die mijn tante heeft moeten meemaken bij dat fijne alleen wonen. Veel instemming uit de zaal en mijn buurvrouw zei: er gaan veel ongelukken gebeuren.
Ook de indicatie gaat op geheel andere wijze verlopen dan voorheen. Als je denkt uitgemodderd te zijn met je demente familielid, mag een wijkverpleegkundige oordelen of zij of hij mag worden opgenomen. Blij dat tante al veilig is opgenomen!
De participatiesamenleving in al zijn glorie, sjongejonge.
Vraag maar aan je buren of ze je boodschappen willen doen, nee hè. Mijn buurvrouw, die overduidelijk haar hart op haar tong had, zei: je zal maar rotburen hebben.
Na de tweede pauze(ik had ondertussen een houten kont van het zitten) kwam er een psychologe spreken over mantelzorg. Ik snapte niets van het onderwerp, want als je familielid in een tehuis zit ben je toch geen mantelzorger meer? Het verhaal sleepte zich eindeloos voort, alleen het vragenstellen na afloop was nog wel leuk.
Ik vertrok met rode oren van het luisteren en haalde de bus, de metro én de trein.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten