knabbelen en babbelen

 Toen ik vanmorgen de woonkamer van Coolhaven Kajuit binnenwandelde, zat tante al volop te babbelen. Ze zat met haar rok opgetrokken over haar pantoffels te vertellen tegen Carola, die daar niet van onder de indruk was. Ik schoof een stoel bij, gaf haar een knuffel en ging met een kopje koffie naast haar zitten. Ik vroeg of ze een eierkoek wilde, maar ze zei pertinent 'nee, nee, dat hoeft niet hoor.'

Ik pakte een schoteltje, brak de koek in stukjes en dat at tante achter elkaar op. Wat was ze weer druk aan het praten. De woorden moedertje en kindje kwamen veelvuldig in haar betoog voor. Wat me een beetje zorgen baarde, waren de serieuze, droevige en gelaten uitdrukkingen die afwisselend op haar gezicht verschenen. Het verhaal ging blijkbaar over een herinnering die niet zo leuk was. Tante pakte veelvuldig mijn hand of arm in een stevige greep en keek mij doordringend aan, waarbij ze een stroom woorden over me uitstortte. Om haar af te leiden haalde ik een glaasje drinken -ik pakte een plastic beker, maar Kitty zei dat een glas beter was, omdat ze dan het sap goed kon zien- en pakte Roodkapje uit haar kamer. Tante vond het deze keer niet zo boeiend, 'o ja, dat ken ik ' zei ze geringschattend.
Ook de fotoalbums hadden niet haar aandacht. Toen ik een foto van oom Joop , haar overleden echtgenoot, liet zien zei ze, terwijl ze me indringend aankeek: 'Dat is een man. Dat is héél eigenaardig.' 'Dat is het ook' zei ik schijnheilig om haar niet af te vallen.
Ik werd ondertussen wel een beetje moe van het constante,af en toe zeer luide gepraat, dus ik vroeg of tante met me mee wilde lopen naar de deur. Nou, echt niet. 'Zwaai me dan maar uit' zei ik en zowel Carola als tante zwaaiden me vrolijk na. In een heerlijk herfstzonnetje kuierde ik naar de metro, waar ik me weer in m'n zéér spannende boek verdiepte.