Vrijdag werd ik net na mijn werk gebeld door HD, altijd even schrikken. Uw tante is weer gevallen, kreeg ik te horen, gelukkig is ze niet gewond. Tante valt de laatste tijd met grote regelmaat, ze gaat soms naast haar stoel zitten en af en toe weet ze niet meer hoe ze moet lopen, dan laat ze zich gewoon vallen. Dat gebeurt dan voornamelijk als ze naar de wc wordt geholpen. Of ik maar nieuwe pantoffels wilde gaan kopen, want van die oude waren de ritsjes kapot en daardoor werd het valgevaar vergroot. Wel pvd dacht ik, ik had net in mei nieuwe lamswollen pantoffels voor haar gekocht. Thuisgekomen de bon opgezocht en diect even teruggebeld naar HD. Nee, die lagen niet in haar kast, er lagen alleen witte schoenen zonder veters.
Vandaag zelf maar even langsgegaan, met een pak sappige cakejes. Het was ronduit herfstig buiten en de omgeving van HD op de vroege zondagmorgen oogde niet bepaald aantrekkelijk. Maar binnen was het een gezellig drukte, bezoek liep af en aan en in de huiskamer stond de radio aan en het rook er naar appeltaart. Samen met Kitty inspecteerde ik de kast. Een paar nieuwe schoenen met klittenband, twee paar oude zonder veters en het paar nieuwe pantoffels. Iemand had ze in de wasmachine en droger gedaan, zodat ze niet alleen keihard, maar ook gekrompen waren. Wie gooit er nou lamswol in de wasmachine? vroeg ik mij hardop af. Ja, de dader ligt natuurlijk op het kerkhof, zuchtte Kitty.
In de woonkamer pakte ik koffie voor mij en tante en ging ik rond met de cake. Tante had een wondje op haar neus, want ze was in slaap gevallen aan tafel en toen voorover gezakt. Haar haar was keurig geknipt en ze ging direct honderduit babbelen.Samen bekeken we het reis door de tijd boek en toen was het alweer tijd om te gaan.
Met de belofte terug te komen met veters en pantoffels nam ik afscheid van tante en de andere dames, waarbij mevrouw H in 't voorbijgaan nog fluisterde: wat een práchtige tas..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten