Een doodgewone zondag

Goh, als ik deze foto zie, die ik misschien een jaartje geleden heb gemaakt, merk ik dat tante toch wel heel erg achteruit is gegaan. Hier was ze wat voller, ze keek me nog echt aan en een gesprekje was nog mogelijk. Inmiddels heeft tante zulke slecht eetgewoontes, dat ik haar niet eens meer meeneem naar het restaurant. In de verslaggeving lees ik dan, dat ze van de boterhammen een bal maakt en ook haar warme eten met haar handen opeet.
Zondag had ik cakejes meegenomen en dat werd ook één grote knoeipartij. Gelukkig staat er een stoffer en blik in de woonkamer, dus het is wel snel weer opgeruimd.
Tante zat op haar praatstoel en praatte de volle 50 minuten die ik er was onafgebroken. Ria kwam nog even een praatje maken, altijd gezellig en er waren diverse familieleden van de andere cliënten.
Ria legde mij uit hoe ik de voetsteunen aan tantes stoel moest doen en daarna ging ik met tante wat door de gang lopen. Het waaide als een gek, dus naar buiten gaan was geen optie.
Bij de piano stond ik even stil en pingelde vader Jacob. Het was heel vals, want de piano was niet gestemd, maar tante schoot meteen vol en ging met haar armen meezwaaien . Terug op de woonkamer pakte ik maar weer een album en wat ansichtkaarten, die tante vluchtig bekeek. Ze was een beetje onrustig, misschien door de storm.

Mevrouw H was heel ondeugend, elke keer als ik me bukte naar tante gaf ze me een klapje op m'n billen, waarna ze het uitschaterde! Ik moest er wel om lachen, fijn dat ze nog lol hebben de dames.
Want het klinkt naar, maar ik zie tante beetje bij beetje verdwijnen....