Tante heeft een blauw oog en valt daar nog een keer op...

Zaterdag werd ik gebeld door Hannie Dek, altijd even schrikken. Elvin had tante in de woonkamer aangetroffen met een enorm blauw oog. Hij wist niet wat er gebeurd was, de andere bewoners waren niet in staat geweest haar te slaan, ze was ook niet gevallen, want dan kan ze niet meer op staan, dus het leek er op, dat ze in was gedommeld en toen met haar oog op de hoek van de tafel......brrrr.
Ik vond het heel erg zielig, maar volgens Elvin had ze geen pijn en was ze het gebeurde alweer vergeten.
Maandag wéér Hannie Dek aan de telefoon.Tante was languit in de woonkamer gevallen, óp haar oog, waar nu een wondje op was verschenen. Helaas werd niet ik, maar mijn zus gebeld, terwijl mijn telefoonnummer toch bovenaan staat. Maar goed, ik besloot direct de volgende morgen, mét de gewassen pantoffels, naar zuid af te reizen.
 Dit trof ik aan

Ik was door Kitty al enigszins voorbereid, maar dit was echt shocking!
Tante was ook een beetje uit haar doen, ik gaf haar gauw een glaasje drinken en een gevulde koek en liet de andere dames meesnoepen van de chocolaatjes.
Mevrouw H. at de laatste stukjes koek op, want tante had niet zoveel trek.
De verpleeghuisarts was aanwezig speciaal voor tante en die constateerde dat er niet veel aan te doen was. Tante heeft bloedverdunners; die geven altijd een enórm hematoom. Het begon al naar beneden te zakken. Door de val was e.e.a. nog wat erger geworden. Zelf denk ik, dat tante best wel pijn heeft gehad! De dokter maakte een foto van de zwelling en bekeek nog een andere blauwe plek op tante's arm, die ik er vreemd uit vond zien. Het leek wel of iemand z'n nagel in haar arm had gezet..Tante is vaak lastig te helpen met de zorg en soms laat ze zich gewoon op de grond zakken. Maar toch zou ze wat mij betreft iets minder stevig vastgehouden mogen worden.
Ik zette de gewassen pantoffels in de kast en nam het volgende paar mee om te wassen. Samen met tante bekeek ik de kaarten die mijn moeder en anderen naar tante hadden gestuurd.

Ik luisterde nog wat naar tante's gepraat en probeerde antwoord te geven. Naar buiten ging niet met dat blauwe oog. Ik pakte de pop erbij, waar tante (deze keer) vertederd tegen begon te praten en toen was het tijd om te vertrekken.
Het ov was mij gunstig gezind, ik hoefde nergens langer dan 1 minuut te wachten.Wel viel ik bijna van de trap op weg naar de metro, maar gelukkig kon ik me op tijd vastgrijpen.