70 jaar getrouwd...

Het was alweer 14 dagen geleden dat ik tante had bezocht. Ik was flink verkouden geworden en wilde haar niet aansteken. Thuis was ik volop met tante's administratie bezig: De rechter wil elk jaar een volledig financieel verslag zien en daarbij kwam ook nog het invullen van tante's belastingformulier. Daarvoor moest ik weer een code aanvragen bij DIGID anders kom ik niet in haar belastingaccount. Al met al nogal wat werk, maar geen vervelend werk.
Verder heb ik mij aangemeld als lid van de cliëntenraad van Coolhaven, er was een vacature ontstaan. Ik heb twee interessante vergaderingen bezocht, waarbij mij duidelijk werd hoe belangrijk het werk van de cliëntenraad is. Vooral nu er zoveel gaat veranderen in de zorg en die veranderingen gaan ook niet aan HD voorbij.
Toen ik de afdeling opwandelde met een flinke bak chocolaatjes van Dudok was Ria samen met Joke (een bewoner) ballonnen aan het opblazen en aan het ophangen. Overal stonden bloemen, want...er was een cliënt 70 jaar getrouwd. Goeie genade, dat is een hele tijd. Alleen jammer dat mevrouw in HD woont en meneer niet. Mevrouw begreep overduidelijk niet wat er aan de hand was, maar ik ging haar toch even feliciteren. Zij is altijd heel vriendelijk en ze knikte me dan ook glimlachend toe.
Tante was nergens te bekennen, maar die bleek een wandeling door de gang te maken. Ik schonk koffie en sap in en ging rond met de chocola. Voor tante legde ik een aantal bonbonnetjes op een schoteltje, waar ze lekker van ging smullen. Op een gegeven moment stond tante op en ging in een hoekje bij de bank staan huilen. Joke vertelde dat ze dat regelmatig deed, maar dat het ook zo weer over is.
Ria ging haar troosten. Ik ging naast tante zitten op een krukje en liet haar vertellen. Na een heel relaas stelde ik voor even te gaan wandelen door de gang en daar klaarde tante wel van op. Hopelijk wordt het binnenkort weer wat warmer zodat we samen naar het park kunnen. Al met al was de tijd voorbij gevlogen en ik haastte me om de trein te halen. Die kapot ging. Waardoor we een kwartier later vertrokken. Maar ja, tegenwoordig ben je al blij dat hij dan überhaupt nog rijdt...