Calm after the storm

Het had gestormd; een forse zomerstorm raasde gisteren over Nederland.Nu was het rustig weer, de zon scheen en ik nam tante mee voor een wandeling. Overal in het park lagen afgewaaide takken en bladeren, tante raakte er een beetje gepiepeld door.
Om weg te gaan uit HD was een hele klus geweest, tante werd heel erg angstig toen Ria haar in haar jas wilde helpen en mevrouw H. werd hier zó boos over, dat ze met gebalde vuistjes en vertrokken mond opstond om haar vriendin te hulp te schieten. Nee,mevrouw H., riep Ria over de noodkreten van tante heen, het is goed bedoeld, ga nou maar rustig zitten! Helaas was ik geen goede hulp, ik moest erg lachen. Foei!
Langzamerhand bedaarde tante en begon te genieten van haar omgeving. Een echtpaar stond de eenden te voeren, altijd leuk natuurlijk, er waren honden en vogels en af en toe wees tante mij een hoge boom aan.Ik genoot ook van de wandeling, alhoewel ik wel moest oppassen om niet verstrikt te raken in de grote takken die op het pad lagen.
We wandelden een flink rondje en toen bracht ik tante weer terug naar huis.In de gang bewonderden we Boeddha nog even (wie is dat ook alweer? vroeg tante. Boeddha, zei ik . Aaaaaach jaaa, zuchtte tante) en toen gingen we met de lift naar de afdeling. Ik vermoed dat tante niet meer weet wie ze in de spiegel ziet, Ria zei dat Alzheimer patienten vaak niet weten dat ze al zo oud zijn.
Terug op de afdeling kregen we het omgekeerde probleem: tante moest uit de rolstoel en haar jas uit. Dat ging ook met de nodige moeite gepaard. Gelukkig was mevrouw H. een ommetje maken, anders was er vast ruzie van gekomen. Ik vroeg hoe mijn tante nou toch aan die blauwe plek op haar hoofd kwam. Ria zei dat ze het had gerapporteerd, maar verder wist ze het niet. Ze vermoedde, dat tante in slaap was gesukkeld aan tafel en toen op haar voorhoofd was gevallen. Dat leek me niet denkbeeldig, want ik trof haar ook knikkebollend aan toen ik binnenkwam.Nadat Ria nog even wat over het uitstapje naar Blijdorp had verteld, stond ik op om naar huis te gaan. Ik gaf tante een knuffel en zei uitgebreid mevrouw H. gedag, die weer gekalmeerd was. Tot volgende keer, zei ik tegen haar. Nou, laten we het hopen, zei ze vrolijk.En na me van top tot teen bekeken te hebben: Je ziet er lekker uit! Met een big smile verliet ik de afdeling.

tante geniet van haar gevulde koek