Gisteren een uur met de zorgbemiddelaar gesproken en ben heel veel te weten gekomen over het huis, de werkwijze, dementie en hoe hiermee om te gaan.Dhr Wiering gaf mij als advies altijd open en eerlijk op de vragen van tante in te gaan, dus geen smoesjes en uitvluchten gebruiken, of dingen zeggen als: u moet hier even blijven, over een poosje mag u weer weg.Dat in mijn oren geknoopt ging ik naar de verdieping waar tante woont.Ze was niet in de huiskamer, waar mijn :"Goedemiddag" op rare toon werd nagepraat door één van de bewoners. Maar ik weet nu dat dat spiegelgedrag is en trek me er niets van aan.Tante was in haar kamer, waar ze werd geholpen door 2 verzorgenden, omdat ze zich helemaal had uitgekleed, bed afgehaald, kousen uitgetrokken.Ze was enorm blij me te zien en ik vreesde voor wat er komen zou.
Maar tot mijn grote verbazing (ik vertaal) zei ze dat ze het fijn vond waar ze nu was, het eten was lekker en het was er gezellig. Ze snapte goed dat ze niet meer naar huis kon. ("dat gáát gewoon niet meer")
Ik was enorm blij en opgelucht, we hebben lekker samen gezeten, tante durfde niet naar buiten, jammer, want het was voor het eerst in weken mooi weer. Later realiseerde ik me, dat ik had moeten zeggen: zullen we op het balkon gaan zitten?
Thuisgekomen lag er een brief van Humanitas, met code, waarmee ik in het zorgdossier van tante kan kijken.Erg interessant om allemaal te lezen, maar o,o, wat maakt ze er weer een janboel van.In de kamer plassen, washandjes in de wc, het bekende verhaal. Maar een geluk bij een ongeluk: dat doen ze daar allemaal!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten