crisis

Op tweede Pinksterdag was het huis van mijn tante veranderd in een crisiscentrum. Er werd gebeld, getroost, gezucht, gepraat, koffie gezet en weer gebeld. Tante liep mompelend door het huis, over het natte tapijt en kreeg langzamerhand drijfnatte slippers.
Eindelijk bracht Willemijn het verlossende nieuws: er was plaats in Hannie Dekhuijzen in Charlois.Een crisisplaats.Weer bellen, koffer pakken, toilettas inpakken, tante voorbereiden op het voor háár slechte nieuws: u moet het huis uit. Tante gaf duidelijk aan dat ze echt niet kon logeren en daarbij kneep ze behoorlijk stevig in mijn arm.
Gelukkig was er een verzorgende(een man!) die ze nog kende van "vroeger" bereid om haar te begeleiden en dat lukte wonderwel.Tante in de taxi, op een handdoek-je weet maar nooit- door de plensregen naar zuid.
Ondertussen hadden mijn zus en ik nog steeds niet gegeten en moest tante hoognodig naar bed.
We werden ontvangen door een hoogzwangere verzorgende en een stagiere, heel aardig en rustig. Tante kreeg drinken en chocola en wij koffie.
De intake duurde behoorlijk lang, maar eindelijk lag tante om half elf in bed. Nog een kus, slaap lekker en weg waren we.