Pantoffels deel 2

Gewapend met 3 paar nieuwe pantoffels die ik via internet had besteld voor tante reisde ik tussen de stortbuien door naar Charlois.Toen ik over de Carnissedreef wandelde, brak er een flauw zonnetje door. Misschien straks met tante naar buiten, dacht ik, terwijl ik over de plassen heen stapte.Tante zat met Carola aan tafel, ze veegde fanatiek over haar broek, die onder de vlekken zat. Nadat ik haar begroet had, hielp ik de vlekken weg te poetsen met een nat servetje. Een onafgebroken woordenstroom spoelde over mij heen, tante babbelde en babbelde, zelfs als ik even met een andere bewoner praatte, ging  tante gewoon verder met haar verhaal.
Eerst een bakje koffie, daarna paste ik de pantoffels wel bij tante. Ik had roze koeken meegenomen, maar tante had net een tompouce op, vertelde Ria. Hè jammer, dat had ik ook lekker gevonden. Maar ja, ik was een beetje laat en de bewoners waren al klaar met koffiedrinken. Mevrouw H was niet in haar hum, ze deed lelijk en gaf af toe een harde gil.
Tante gaf aan een droge mond te hebben-niet zo gek als je zoveel praat-en na haar een glas drinken gegeven te hebben, ging ik de pantoffels passen.

De pantersloffen zaten als gegoten, ook de winter bootties met klittenband pasten prima. Alleen de blauwe fleece slofjes waren een beetje krap, die nam ik maar weer mee naar huis. Als ik ze zelf uitliep, kon tante ze makkelijker aan krijgen en zo had ze nog een reserve-paar.
Ik probeerde het verhaal van tante te volgen, maar er was geen touw aan vast te knopen. Uit haar kamer pakte ik het boekje "Pim en Pom", een stripverhaal dat vroeger in de krant stond. Ik las hier en daar een regel voor en toonde de plaatjes ook aan Carola en mevrouw H, die er ondeugende opmerkingen over maakte.

Tante's gezondheid lijkt nog wel goed, maar ik weet uit de verslaggeving dat ze 7 kilo is afgevallen sinds vorig jaar juli. Haar bloeddruk is aan de lage kant, dus in overleg met de arts is de medicatie gehalveerd. Al die pillen in dat magere lijfje. Als je haar arm pakt, voel je alleen botjes...
Ik weet ook, dat ze veel eetlust heeft en goed eet. Het is de Alzheimer die voor het gewichtsverlies zorgt, samen met de aftakeling van de spieren na de heupfractuur.
Na een dikke kus(aaach, wat ben je lief, lachte tante) en veel zwaaien ging ik door het cijferslot (weer een code onthouden) naar de metro.
Tot volgende week!

Pantoffels

Op de foto mijn moeder en tante als kleuters in de tuin in hun geboortehuis in Schiedam.




Vrijdag werd ik net na mijn werk gebeld door HD, altijd even schrikken. Uw tante is weer gevallen, kreeg ik te horen, gelukkig is ze niet gewond. Tante valt de laatste tijd met grote regelmaat, ze gaat soms naast haar stoel zitten en af en toe weet ze niet meer hoe ze moet lopen, dan laat ze zich gewoon vallen. Dat gebeurt dan voornamelijk als ze naar de wc wordt geholpen. Of ik maar nieuwe pantoffels wilde gaan kopen, want van die oude waren de ritsjes kapot en daardoor werd  het valgevaar vergroot. Wel pvd dacht ik, ik had net in mei nieuwe lamswollen pantoffels voor haar gekocht. Thuisgekomen de bon opgezocht en diect even teruggebeld naar HD. Nee, die lagen niet in haar kast, er lagen alleen witte schoenen zonder veters.
Vandaag zelf maar even langsgegaan, met een pak sappige cakejes. Het was ronduit herfstig buiten en de omgeving van HD op de vroege zondagmorgen oogde niet bepaald aantrekkelijk. Maar binnen was het een gezellig drukte, bezoek liep af en aan en in de huiskamer stond de radio aan en het rook er naar appeltaart. Samen met Kitty inspecteerde ik de kast. Een paar nieuwe schoenen met klittenband, twee paar oude zonder veters en het paar nieuwe pantoffels. Iemand had ze in de wasmachine en droger gedaan, zodat ze niet alleen keihard, maar ook gekrompen waren. Wie gooit er nou lamswol in de wasmachine? vroeg ik mij hardop af. Ja, de dader ligt natuurlijk op het kerkhof, zuchtte Kitty.
In de woonkamer pakte ik koffie voor mij en tante en ging ik rond met de cake. Tante had een wondje op haar neus, want ze was in slaap gevallen aan tafel en toen voorover gezakt. Haar haar was keurig geknipt en ze ging direct honderduit babbelen.Samen bekeken we het reis door de tijd boek en toen was het alweer tijd om te gaan.
Met de belofte terug te komen met veters en pantoffels nam ik afscheid van tante en de andere dames, waarbij mevrouw H in 't voorbijgaan nog fluisterde: wat een práchtige tas..

Regen en tranen

 

Er viel een mals zomerbuitje toen ik afreisde naar Rotterdam-zuid. ik had besloten met de auto en de metro te gaan, zodat ik me niet hoefde te haasten voor de trein. In de lift veroorzaakte ik een plasje met mijn druipende paraplu. Op de afdeling was het rustig. Tante zat met 2 andere bewoners aan tafel, Carola was gelukkig ook weer van de partij, ze was genezen van haar longontsteking. Ria was bij een bewoner krulspelden aan 't inzetten.' Kijk eens wie daar is Fem", riep haar man, die aan tafel zat met de krant. "Ja, ja" zei tante, terwijl ze me vriendelijk-maar zonder blijk van herkenning- aankeek. Ik ging koffie inschenken voor iedereen en deelde koekjes rond. Tante, die al jaren geen koffie meer dronk, genoot zichtbaar van haar bakje. Omdat tante niet zo spraakzaam leek, haalde ik een boekje en twee fotoalbums uit haar kamer. Het boekje over puppy's had ik voor haar gekocht toen ze nog in haar flat woonde, ze herkende het. Terwijl ik door het boekje bladerde en af toe wat voorlas, begon tante op heftige toon een verhaal, waar ik helaas niets van begreep. Er kwam veel gefrons en wijzen met het vingertje aan te pas, maar ik snapte er echt niets van. Wel viel me op, dat ze een enorme blauwe plek op haar voorhoofd had. Wat ze toch allemaal uitspookt?
De enige man op de afdeling ging de kopjes opruimen, waardoor een bewoner op verontwaardigde toon uitriep: "waarom wordt dat allemaal weggehaald?"De vrouw van deze meneer kwam woedend op haar af en er ontstond zowaar een pittige ruzie. Omdat er geen verzorgende aanwezig was besloot ik de ruzie te sussen, waarna de boze bewoners nog nasputterend aan hun eigen tafel gingen zitten.
Tante en ik gingen foto's kijken en daar barstte ze weer in snikken uit bij het zien van de foto van haarzelf en m'n moeder. "Dat zijn wij" snikte ze. In haar slaapkamer staat een lijstje met een foto van mijn oom er in, dat haalde ik op en verwisselde de foto's. Bingo! Tante heel blij, tranen weg en gelukkig kwam daar de afleiding in de vorm van de fysiotherapeut. Ik liep nog even met tante mee naar de fysioruimte en na een dikke knuffel en veel zwaaien was ik weer weg. De regen in.

Vandaag snapte tante ineens weer....

hoe ze in haar rolstoel moest gaan zitten

met heel veel aandacht lukt dat

Stroopwafels

Omdat ik tante wilde opvrolijken en zij een enorme zoetekauw is, kocht ik bij de Hema een pak stroopwafels en een zakje bananenschuimpjes. Bloemen zeggen haar niet zoveel, toen ze nog thuis woonde, gooide ze de gekregen boeketten de volgende dag meestal in de vuilnisbak, vaak met vaas en al...
Tante zat te lachen toen ik de woonkamer binnenliep, dat deed me enorm veel plezier. "Goedemorgen jongedame!" riep de enige mannelijke bewoner me toe.
Tante herkende me niet toen ik haar gedag zei, maar ja, dat is de laatste tijd nu eenmaal zo. Ik pakte een kopje koffie en ging stroopwafels uitdelen. Alleen tante en ik hadden er trek in. In de woonkamer stond alweer een bed, nu lag Carola er in, een bewoner met een héél grote bril die altijd in een rolstoel zit. "Ze heeft longontsteking" deelde een andere bewoner me op sombere toon mee. Ai, dat klonk niet goed, de arme stakker!
Tante zag er beter uit dan de vorige week, maar ik durfde het nog niet aan met de rolstoel naar buiten te gaan. Ik had in de verslaggeving gelezen, dat ze nog steeds zeer angstig is met opstaan en weer gaan zitten, ook de fysiotherapeut maakte daar een opmerking over. Ze kan het wel, maar ze dúrft het niet. Bij de fysio fietst ze ook en dat schijnt wel goed te gaan. Mooi!
Tante kletste als vanouds honderduit en ik besloot het gesprek een beetje richting te geven door een fotoalbum uit haar kamer te halen. Bij de eerste foto(m'n moeder en tante op haar balkon) schoot ze gelijk vol. Ik schrok daar niet van, want dat gebeurt nogal eens. Tante ging er op haar gemak een heel verhaal bij vertellen, waar ik uit opmaakte, dat mijn moeder vroeger flink de lakens uitdeelde. Maar voor hetzelfde geld ging het over mijn oma, die ook nogal een baasje was. Gek dat dat in mijn geval een generatie heeft overgeslagen.....
Omdat ik van plan ben elke week even bij tante langs te piepen, besloot ik na 3 kwartier dat ik weer wegging. Na een opmerking over de verschrikkelijke nagels van tante (we gaan er vanmiddag wat aan doen, zei Ria) vertrok ik met gezwinde spoed naar het centraal station. En haalde de trein......net!

Tante ligt in bed

Dat was schrikken toen ik de woonkamer van Hanny Dekhuijzen binnenliep: wat zag tante er uitgeput uit! Ze zat voorovergebogen aan de tafel, frunnikte met het tafelkleed en keek mij met holle ogen aan. Ik gaf haar een dikke knuffel en ging even naast haar zitten. Ze kon haar ogen haast niet openhouden en kon ook nauwelijks overeind blijven. Ik keek om naar Kitty, die hard aan het werk was achter de computer. Een van de bewoners vond dat ik een mooi kleurig shirt aanhad en vroeg of de tas er ook bij hoorde. Ik zei "nee, de tas hoort bij de schoenen, kijk maar" en hield de bruine tas naast mijn bruine schoenen.
Kitty leek even een gaatje te hebben en ik vroeg of tante misschien naar bed wilde, zo moe zag ze er uit ."Ja", zei ze, "na het ontbijt stort ze weer helemaal in, maar of het lukt haar te laten opstaan is een tweede". Inderdaad was het een hels karwei om tante uit de stoel in het bed te krijgen, dat inmiddels in de woonkamer was gerold.Ze wilde gewoon niet op haar benen gaan staan en riep met grote angstogen :"ooo, oo, neee, nee". Uiteindelijk werd de stoel met achterlaten van een vies zwart sleepspoor naar het bed getrokken en tante werd aan haar pak op het bed getild. Daar lag ze, ik stopte haar in en trok een stoel bij om naast haar te gaan zitten. Ik probeerde haar gerust te stellen en antwoordde op haar vraag hoe het nou toch allemaal kwam: "U bent gevallen en toen moest u naar het ziekenhuis". "Ach nee toch, kindje" zei tante vol medeleven. Weer dacht ze dat ik het over mezelf had. Ik bleef nog een kwartiertje zitten en praatte even met Kitty over tante's gezondheid. Lichamelijk is ze goed, maar ze is achteruit gegaan door wat er is gebeurd, was de strekking van het verhaal. Of tante ooit weer durfde op te staan of zelfstandig te lopen vroegen wij ons allebei af. Wat jammer dat tante zó is achteruit gegaan, het ging net zo lekker. Een van de bewoners vertelde dat tante veel huilde en steeds maar zei "ik ga weg". Zeker nog de schrik van het ziekenhuis..
Bedrukt verliet ik Hanny Dekhuijzen en haalde, ondanks de nieuwe schoenen, de trein.

Tante is weer thuis

Wat een goed nieuws! Tante is weer thuis in haar eigen vertrouwde omgeving. Eigenlijk zou ze vanmorgen naar HD gebracht worden, maar er was geen ambulance beschikbaar, dus het werd 's middags, tussen 3 en 4 uur. Of er iemand van de familie mee kon vroeg het SFG, want tante was zo angstig. Dat ging helaas niet, want mijn zus moest de hele dag werken en ik de halve dag. Onze caravan moest worden ingepakt voor een korte vakantie en ik had heel veel te doen. Het voelde niet goed aan, maar het kon helaas niet anders: tante moest alleen.
Laat in de middag belde ik naar HD en ja hoor, tante was er weer. Ze hadden haar bed in de woonkamer gezet, zó lief vond ik dat en ze hadden haar lekker laten drinken, want tante was een beetje uitgedroogd. Ze had ook nauwelijks gegeten in het ziekenhuis, die stakker. Tante had bij binnenkomst de schilderijtjes in de woonkamer herkend vertelde een van de verzorgenden. Omdat tante altijd overal aan zit te plukken, deze keer aan haar dekbed, had ze tante 2 theedoeken gegeven en die was ze aan 't opvouwen. Ik zat te glimlachen aan de telefoon, ik was zó blij dat ze weer thuis was. Ik weet zeker dat ze tante er weer bovenop krijgen; er is in HD genoeg tijd en aandacht voor de bewoners, er is een fysiotherapeut, een ruimte om oefeningen te doen en de verpleeghuisarts is vaak aanwezig en kan tante goed begeleiden tijdens haar genezingsproces. Hoe anders is het in het ziekenhuis!
Nu maar hopen dat tante zoet in bed blijft liggen 's nachts, anders moet toch de bewegingsmelder weer in haar kamer worden geplaatst. Die was in overleg weggehaald, omdat hij steeds piepte als tante uit bed kwam en dat vond ze dan weer eng.
We gaan even relaxen op de camping, maar daarna ga ik snel bij tante kijken. Hopen dat ze goed eet en drinkt, want ze had wel een jasje uitgedaan met al die ellende. (Wat me daarnet te binnenschoot: gisteren riep tante in het ziekenhuis ineens: Ik heb geen geld bij me! Zomaar, tussen al het onverstaanbare gepraat, komt dat dan naar boven)

tante in het ziekenhuis

                                                                                                       Ach ach die arme tante. Mijn zus was gisteren bij haar langs geweest, maar ze was nog steeds behoorlijk ontredderd.Vanmorgen reed ik naar het SFG. Het was heel rustig in de hal van het ziekenhuis, alle winkeltjes waren nog dicht, dus mijn plannetje om koffie te halen en iets lekkers voor tante viel in het water. Een vriendelijke bewaker gaf mij een kopje koffie uit het personeelsapparaat. Echt lief. Tante lag bij binnenkomst plat in bed en deed pogingen de papegaai boven haar bed te pakken, wat niet lukte. Ze praatte maar en praatte maar, met grote angstogen. Ik schatte in dat ze overeind wou zitten, dus nadat ik haar gedag had gezegd en even had geknuffeld, riep ik een verpleegster te hulp om tante overeind te hijsen. "Pakt u dat maar vast met 2 handen" zei het meisje tegen tante en ze wees op de papegaai.. Tante begreep er geen snars van en praatte maar door, helaas volkomen onverstaanbaar. Ik adviseerde om tante gewoon even onder de oksels te pakken en met 2 kussens in de rug overeind te laten zitten en dat lukte. Ik ging eens rustig bij haar zitten en gaf haar drinken uit een tuitbekertje, want ze had een hele droge mond. Ik legde uit dat ze was gevallen (aach, zei ze) en dat ze haar heup had gebroken(aach, nee toch, zei ze bezorgd) Ze had geen idee dat ik het over haar had. Er stond nog een aangebroken bakje yoghurt en dat ging ze lekker opeten. Ondertussen vertelde ik, dat ze morgen weer naar huis mocht, waar alle bekenden waren, Kitty, Ria. Het kwam niet echt aan. Tante's rechterheup zat dik in het verband en ik zag dat ze ook een katheter had.
Het was een grote rotzooi op de kamer. Op tafel lag een stapel vuil goed naast tante's ontbijt en de prullenbak puilde uit. Mijn zus vertelde, dat ook de schoonmakers in het ziekenhuis staakten/ rustig aan deden. Nou ja zeg!!
 Ik merkte aan tante dat ze moe werd, dus ik liet het bed zakken en aaide wat over haar haar en wangen, waardoor ze meteen in slaap viel. Ik deed pogingen om een verpleegster te spreken, maar dat lukte helaas niet. Wel werd beloofd, dat ze poffertjes zou krijgen. Daar zal ze wel van smullen! Ik liet tante tevreden snurkend achter en ging in het restaurant, dat inmiddels wel open was, een dubbele espresso scoren.