tante in het ziekenhuis

                                                                                                       Ach ach die arme tante. Mijn zus was gisteren bij haar langs geweest, maar ze was nog steeds behoorlijk ontredderd.Vanmorgen reed ik naar het SFG. Het was heel rustig in de hal van het ziekenhuis, alle winkeltjes waren nog dicht, dus mijn plannetje om koffie te halen en iets lekkers voor tante viel in het water. Een vriendelijke bewaker gaf mij een kopje koffie uit het personeelsapparaat. Echt lief. Tante lag bij binnenkomst plat in bed en deed pogingen de papegaai boven haar bed te pakken, wat niet lukte. Ze praatte maar en praatte maar, met grote angstogen. Ik schatte in dat ze overeind wou zitten, dus nadat ik haar gedag had gezegd en even had geknuffeld, riep ik een verpleegster te hulp om tante overeind te hijsen. "Pakt u dat maar vast met 2 handen" zei het meisje tegen tante en ze wees op de papegaai.. Tante begreep er geen snars van en praatte maar door, helaas volkomen onverstaanbaar. Ik adviseerde om tante gewoon even onder de oksels te pakken en met 2 kussens in de rug overeind te laten zitten en dat lukte. Ik ging eens rustig bij haar zitten en gaf haar drinken uit een tuitbekertje, want ze had een hele droge mond. Ik legde uit dat ze was gevallen (aach, zei ze) en dat ze haar heup had gebroken(aach, nee toch, zei ze bezorgd) Ze had geen idee dat ik het over haar had. Er stond nog een aangebroken bakje yoghurt en dat ging ze lekker opeten. Ondertussen vertelde ik, dat ze morgen weer naar huis mocht, waar alle bekenden waren, Kitty, Ria. Het kwam niet echt aan. Tante's rechterheup zat dik in het verband en ik zag dat ze ook een katheter had.
Het was een grote rotzooi op de kamer. Op tafel lag een stapel vuil goed naast tante's ontbijt en de prullenbak puilde uit. Mijn zus vertelde, dat ook de schoonmakers in het ziekenhuis staakten/ rustig aan deden. Nou ja zeg!!
 Ik merkte aan tante dat ze moe werd, dus ik liet het bed zakken en aaide wat over haar haar en wangen, waardoor ze meteen in slaap viel. Ik deed pogingen om een verpleegster te spreken, maar dat lukte helaas niet. Wel werd beloofd, dat ze poffertjes zou krijgen. Daar zal ze wel van smullen! Ik liet tante tevreden snurkend achter en ging in het restaurant, dat inmiddels wel open was, een dubbele espresso scoren.