Jingle Bells

Een tijdje geleden had ik mij opgegeven om kerstliedjes te gaan zingen in HD en vanmorgen was het zover. Ik moest me haasten, want het begon om 10 uur. Ik had net op het nippertje een sprinter met vertraging en daardoor tijd genoeg om wat voor tante te kopen. Een bos bloemen met kerstversiering en bij Dudok een zakje met prachtige chocolade kerstfiguurtjes. Sneeuwpoppen, kerstbomen van alles. Als tante nu maar doorhad dat je ze kon opeten. Maar de verzorging zou daar wel raad mee weten dacht ik. In Hannie Dekhuijzen was alles gezellig versierd en op de woonkamers stonden fraaie kerstbomen. Tante zat op het bankje met een stapeltje folders en zag niet direct dat ik het was noch dat ze bloemen had gekregen, noch de chocolaatjes. Ze keek me vriendelijk lachend aan en pas toen ik uitlegde dat het snoep was, klaarde ze helemaal op.Ik had een beetje haast en zei dat ik een vaas ging halen, ze zag straks wel dat ik kwam zingen.
Het koor zat op de eerste verdieping en we kregen een mapje met de liedjes. Tot mijn opluchting waren het allemaal bekende deuntjes en gelukkig hadden we begeleiding van Truus, met de accordeon. Een geoefend koor zakt al enorm tijdens het zingen laat staan een groepje- gezellige- ongeoefende zangers.Fijn dat ze er bij was!We kregen een kerstmuts op, enkelen hadden een tamboerijn en wat belletjes en na de koffie gingen we van start. We begonnen op de begane grond en liepen al zingend "ik wens je een prettig kerstfeest" de woonkamer binnen.Je kon zien dat de bewoners genoten van de bekende liedjes en er werd hier en daar ook meegezongen. Na een glaasje water gingen we naar de eerste verdieping. Ik was wel teleurgesteld dat ik tante niet zou zien, want 's middags gingen ze pas naar de tweede en ik moest echt nog wat boodschappen halen.Maar de lieve meiden van de activiteitencommissie zijn niet voor één gat te vangen en daar werd tante gehaald en gezellig in de woonkamer erbij gezet.Ik stond tegenover haar en zag dat ze alle liedjes probeerde mee te zingen. Na afloop bracht ik haar zelf naar boven en daar zei een ongeruste bewoner: je was "even "een vaas halen, je tante ging je lopen zoeken.Oeps, helemaal niet meer aan de vaas gedacht. Maar de bloemen stonden op tafel en tante gaf mij een dikke knuffel en zei : wat ben je toch lief.
De zangers werden in het restaurant op een heerlijke lunch getrakteerd en ik besloot meteen volgend jaar de hele dag te blijven. Want het was heel erg leuk!

Het gaat niet zo goed met tante

Na het surprise diner van vorige week las ik in de verslagen van de verzorging, dat tante had genoten van het bezoek van sint in de huiskamer en op haar wekelijkse zangclubje was ze ontroerd geraakt door de kerstliedjes. Maar ik las ook over sombere buien en een klein beetje onrust. Misschien wel veroorzaakt door al die ongewone dingen.Dementerenden houden van regelmaat, elke dag hetzelfde, dat is hun houvast.
Vanmorgen kwam ik de huiskamer van Coolhaven kajuit binnen en zag tante aan tafel zitten. Hallo tante, riep ik vrolijk, gaat u lekker mee wandelen? Ja kind, das goed, ga maar, zei tante zonder me te herkennen.Nee, samen bedoel ik, zei ik, terwijl ik me over haar heen boog. O ja, ik vind alles best, zei tante.De aanwezige verzorgenden hesen tante in haar jas en ik haalde haar warme sjaal, handschoenen en plaid.Toen tante in de rolstoel zat, begon er toch wat bij haar te dagen. En toen we eenmaal buiten waren, waar het een klein beetje begon te regenen, was ze weer helemaal terug en alert.Na een paar minuutjes brak er een waterig zonnetje door en het grote genieten kon weer beginnen.Van vlakbij bekeken we een reiger, er waren waterhoentjes, duifjes en ik zag zelfs een groene specht. O ja, ik zie hem, zei tante terwijl ze de andere kant op keek.Een aantal malen benadrukte ze wat een bofferd ze toch was dat ze nooit wat mankeerde en zo lekker buiten kon genieten.Nadat ik door een pond hondenpoep was gereden, keerden we weer huiswaarts.Het wiel reed ik schoon in een paar plasjes en binnen zag je er niks meer van. Ik liet de chocomel in de magnetron zetten( niet te heet hoor, zei ik nog) en kreeg hem terug toen hij minstens 90 graden was geworden. Ik goot de chocomel in een wijde soepkom en waarschuwde tante dat het heet was. Ja lekker, zei ze.Ze genoot van de warme drank en kwam langzamerhand weer op temperatuur. Het was helemaal niet koud buiten, maar zij is mager en daarbij zit ze stil natuurlijk.Toen ik haar weer naar boven wilde brengen keek ze met geschrokken aan. Ik ga mee hoor, we gaan samen, zei ik huichelachtig. O samen, das goed, zei ze. Helaas herkende ze haar afdeling niet meer (ik weet dit allemaal niet hoor, zei ze), pas toen we in de huiskamer waren, zag je dat ze opgelucht was.
Met een bezorgd gevoel haalde ik én de bus én de metro én de trein.

daar wordt aan de deur geklopt....helaas zonder foto's

Het surprise diner

Vandaag alleen een fotoverslag van een geslaagd, edoch vermoeiend sinterklaasdiner in het 
restaurant van Hanny Dekhuijzen.

 tante genoot met volle teugen

                Het restaurant was feestelijk versierd

tante vroeg me af en toe waar ze nou toch wás

                                      De hele zaal was bezet

de zwarte pieten stalen de show!

                                                                         




                                                                              strooigoed!!

                                                            tante bewoog mee met de muziek

 behoorlijk fanatiek

 Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht/medewerker

 dit vond tante het állermooiste (het tafelkleedje)

                              dit echtpaar zat naast ons, hij woonde net in HD,83 jaar oud...

op zondag naar tante

Deze foto is gemaakt toen mijn moeder en tante 85 werden, tante woonde toen nog "zelfstandig", bijna niet te geloven.Vandaag ging ik tante een bezoek brengen op een voor mij ongewone dag: zondag. Het was gezellig druk in Hanny Dekhuijzen; er waren familieleden van bewoners die in het restaurant zaten met koffie en op de afdelingen heerste er een bedrijvigheid, omdat er een "snertmiddag" werd georganiseerd door de activiteitencommissie.Ik kreeg in de woonkamer een heerlijk kopje koffie omdat ik "van ver kwam" en zag dat er een nieuwe bewoonster was.
Ik nam tante mee naar buiten, het was zacht en er piepte een klein zonnetje door de wolken.Voor alle zekerheid nam ik een sjaal en handschoenen mee, tante zou het onderweg vast koud krijgen. Tante werd in de rolstoel gezet, waar ze gelijk haar jas weer losmaakte, want ze had het zóó warm. Ik probeerde uit te leggen dat het buiten kouder was, maar het kwam niet lekker aan. Dan maar gewoon op stap, tante merkte vanzelf wel dat de jas dicht moest als we buiten liepen. Op weg naar de uitgang was het  het feest der herkenning: o ja, de spiegel in de lift, o ja, de boeddha in de hal, o ja, de schuifdeuren, tante wist het ineens weer allemaal.We wandelden een heerlijk rondje door het park, waar tante eerst haar sjaal om wilde en daarna haar handschoenen aan.Dat valt niet mee, een dementerende handschoenen aantrekken. Ik vond mezelf stom, dat ik niet gewoon wanten had gekocht.Tante was behoorlijk helder en kletste honderd uit.Af en toe greep ze m'n hand en benadrukte dat ze zo blij was met het uitstapje. Terug in HD zag ik dat er op 24 december koorleden werden gevraagd om kerstliedjes te zingen voor de bewoners. Het is 's morgens van 10 tot 12 en alle bekende kerstliedjes passeren de revue, vertelde een van de activiteiten begeleidsters. Dat leek me leuk om te doen!
Ik bracht tante terug naar de afdeling, waar flink in de snert werd geroerd en met rammelende maag reisde ik weer af naar huis. Ik moest mezelf enorm beheersen om geen broodje worst bij de Hema te kopen, maar omdat ik weet hoe zwaar dat op de maag ligt, nam ik genoegen met een dropje en een pepermuntje. 

op zaterdag naar tante

Vanwege de komst van een nieuw huisgenootje genaamd Carmen, kon ik niet op donderdag naar tante. Zo'n klein pupje kan nog niet alleen blijven, dus ik besloot dan maar op zaterdag te gaan, zodat mijn man op het hondje kon passen.
Het was een prachtige herfstdag, een prima dag om een wandeling in het park te maken met tante.Kon ze meteen haar mooie nieuwe jas uitproberen.Lichtelijk vermoeid door het vroege opstaan om het hondje uit te laten spoorde ik naar Rotterdam.Een lekkere dubbele espresso zou de slaap wel verjagen.In de woonkamer van Coolhaven Kajuit heerste een gezellige sfeer. Er stond meezing muziek aan en de zon scheen vrolijk naar binnen Drie dames zaten aan tafel, waaronder tante.Ik vond dat ze er niet zo goed uit zag en ze had een vlek op haar trui.Ik pleegde even overleg met Kitty, die tante aankleedde om naar buiten te gaan.Toen ze in de rolstoel zat, ging ik voor haar staan en zei: Goedemorgen, gaat u mee lekker naar buiten? Tante raakte hierdoor totaal in verwarring, wilde uit haar stoel en haar jas weer uit, omdat ze niet snapte, dat ík met haar ging wandelen.Na veel 5en en 6en liepen we naar de lift, maar de rolstoel wilde niet verder, het voorwieltje blokkeerde.Weer terug, andere stoel, het zweet stond alweer op m'n rug. Want tante is wel heel bereidwillig, maar ze snapt niet als je zegt: ga maar staan, ga maar zitten, doe u voeten op de steuntjes etc Ze houdt zich overal aan vast en haar benen en armen houdt ze helemaal stijf, terwijl ze allerlei dingen zegt die niemand begrijpt.Tante is behoorlijk sterk, net als mijn oma trouwens.Kitty en haar collega waren heel geduldig en uiteindelijk belandden we in het park, het was heel mooi en tante genoot van de herfstkleuren, de blauwe lucht en de honden die we tegenkwamen.Als altijd knapte tante buiten weer wat op en begon steeds begrijpelijker te praten.Doordat ik haar elke week zie, snap ik beter wat ze bedoelt en kan daar dan op inhaken. Daardoor ontspant ze, dat merk je. Ze lacht meer en geniet echt.Ons uitstapje eindigde in het restaurant, waar ik op hete kolen zat, omdat ik bang was mijn trein te missen. En die miste ik dus ook.Ik was precies 1 minuut te laat.

nieuwe kleren

Nog wat bibberig op de benen na een fikse voedselinfectie die mijn man en mij trof in het weekend, ging ik met mijn zus nieuwe winterkleding kopen voor tante. We hadden in de Hema afgesproken, waar we eerst een kopje koffie dronken. Mij smaakte het nog niet zo. Ik had een lijstje gemaakt, zodat we geen artikelen zouden vergeten. Er stond heel wat op, alles wat tante had was oud en versleten. Ze had zelf al heel lang niet meer gewinkeld, dus er was heel wat nodig. Door het raam van de Hema keek je Peek en Cloppenburg in en dat zag er aantrekkelijk uit.We werden geholpen door een heel aardig meisje, die ons wees waar we naar zochten: bloesjes, vestjes, hooggesloten truitjes, lange broeken en huisjasjes.Na wat heen en weer lopen, waarbij het zweet me uitbrak, waren we aardig op weg met de kleding. Nog even CenA in voor een jas-mijn vader noemde dat vroeger altijd Cor en Arie, zo heetten zijn broer en hij- en daar slaagden we ook al prima mee. Handschoenen, een lekkere wikkelshawl en rap naar la Place voor de lunch.O, wat smaakte die tomatensoep eigenaardig. De bananensmoothie echter ging prima naar binnen en verder gingen we weer, want we moesten nog pantoffels en schoenen.Bij van Haren slaagden we met een paar hooggesloten pantoffel booties, met een vachtje er in. Met de schoenen wilde het niet lukken, dus dat moest maar een andere keer. Versleten sjokte ik naar de metro en haalde nog net m'n trein.
Vanmorgen ging ik de kleding  brengen, ik had alles in m'n boodschappentrolley gepropt, alleen één pantoffel moest in de rugzak, die paste er niet meer in.Samen met Kitty zocht ik de kleding uit en zij bracht de nieuwe kleren weg om ze te laten merken voor de wasserij(die heet Edelweiss..)Tante kreeg haar nieuwe pantoffels aan en daar was ze zéér mee in haar nopjes.Ik nam haar mee naar het restaurant, omdat het te hard waaide om te gaan wandelen.Toevallig was er een muzikaal intermezzo en tante zat lekker mee te zingen en met haar armen mee te bewegen.Echt gezellig vond ze het.We zitten altijd aan een tafeltje vlakbij Boeddha, die tante heel mooi vindt en ook altijd meteen ziet.Met een trolley vol oude kleding en schoenen vertrok ik weer. Dag schat, riep een van de bewoners me na. Lief!

da BOM

HD=Hanny Dekhuijzen
Op donderdag 3 oktober was er een voorlichtingsavond in HD over de BreinOmgevingsMethodiek, afgekort: de BOM. Ik kwam net iets te laat binnen hijgen, maar kreeg toch een lekker kopje koffie . De avond werd gehouden in het museum van HD, een sfeervolle ruimte, met allerlei voorwerpen uit de 50er en 60er jaren. De introductie werd verzorgd door de manager, die een kort praatje hield en toen het woord gaf aan Marga van Oort die ons rondleidde in "de Wondere Wereld van Dementie". Het was een heel interessante voordracht, die de aandacht goed vasthield.Alles wat er ter sprake kwam werd ook nog eens schematisch op een scherm afgebeeld; heel goed te volgen dus.Na de pauze was er gelegenheid om vragen te stellen en ja daar had je het al: de aanwezigen gingen over hun familieleden praten. Begrijpelijk, maar daar kwam ik niet voor.Om half tien ging ik mijn jas eens aandoen en toen was het zo afgelopen. Ik heb iets geleerd over hoe de hersens (of wat er van over is) van Alzheimerpatiënten werken, wat ze allemaal kwijtraken en hoe je het beste met ze kunt omgaan.Het personeel van HD krijgt hier ook een training in en er wordt veel geobserveerd.Prima allemaal.

Met de opgedane kennis ging ik vandaag op bezoek bij tante. Het was een prachtige herfstdag en mijn plan was koffie en dan een fikse wandeling.Zoals ik geleerd had stormde ik niet meteen naar binnen, maar nam de zijdeur en legde mijn jas en tas in tante's kamer.Ik begroette de bewoners en daarna tante, die met haar rug naar me toe zat.Niet achter de mensen gaan staan praten, adviseerde de BOM. Dus ik ging naast haar staan en gaf haar een knuffel.
Tante maakte tijdens het koffiedrinken met oog- en hoofdgebaren duidelijk dat ze zich aan een mede- bewoner zat te ergeren en zei wel 5 keer "ga je mee?"

Het was zelfs warm buiten en toen we een andere route namen dan anders, kwamen we in een schitterend deel van het park terecht. We genoten allebei met volle teugen.Tegen 12en bracht ik tante weer naar boven, waar ik haar met de hulp van een medebewoner uit de rolstoel hees en aan tafel parkeerde.Deze mevrouw is nog heel goed en adviseerde me, om pantoffels voor tante te kopen, liefst met anti-slipzool. "Want ze trekt constant haar schoenen uit en als ze op haar kousen loopt, kan ze vallen" sprak ze praktisch. "De vloer is hier glad hè". Soms begrijp je niet dat iemand die nog zo verstandig overkomt toch is opgenomen.Ondanks een onzachte aanvaring met een poortje dat maar voor de helft openging op Rotterdam cs haalde ik m'n trein.Volgende week kleren en schoenen voor tante kopen! En ik zie nu op de foto dat ze hoognodig naar de kapper moet.