mijn tante heeft Alzheimer

donderdag 19 februari 2015

O no....Noro. (geen vrolijke blog)

Na eindelijk hersteld te zijn van een hardnekkig virus reisde ik naar Charlois. Er stond een snijdend koude wind, het leek nog niets op lente. Ik wilde in het restaurant iets lekkers meenemen voor bij de koffie, maar dat was dicht en ging pas om elf uur open. Een tegenvaller.
Toen ik de deur van Coolhaven open wilde doen zag ik dat er een briefje op was geplakt.
"Vermoeden van Norovirus".
Ik schrok er van; ik heb een keer het norovirus gehad, mijn moeder lag na een heupoperatie in het verpleeghuis en daar was een uitbraak. Ondanks de beschermende kleding en mondkapjes kreeg ik het toch te pakken. Ik heb daar héél slechte herinneringen aan.
Ik aarzelde voor de deur. Zou ik het erop wagen? Om onverrichter zake terug te gaan leek me ook niks, ik had nog een paar vraagjes aan Kitty of Ria over de kleding van tante. Ik opende de deur en keek tegen een vrolijke mevrouw H. aan. Geen mondkapjes, geen handschoenen, iedereen was normaal gekleed. Op de woonkamer was een mij onbekende mevrouw aan het werk en tante zat er, met Carola als gezelschap. Mevrouw v.d. V. liep 'ja, ja, ja," mompelend rond, zoals altijd met een glimlach.
Tante had een lichte, veel te lange rok aan, die helemaal onder de vlekken zat. In haar mondhoeken kleefde chocoladepasta. In een onbewaakt moment had ze de boterhammen van Carola opgegeten! De verzorgende vertelde mij, dat Kitty, Ria en Irma ziek waren en dat er een heleboel bewoners ook ziek waren. Ik besloot acuut tante niet aan te raken en de hele tijd m'n handen te wassen.
"Dat is toch niet de rok van mijn tante", toeterde ik over de afdeling," ik ga haar een andere rok aandoen ".Ik zocht in haar kast en vond nog één rok, een zwarte, die schoon was. ik nam tante mee en trok haar de rok aan. Ze probeerde wel mee te helpen, maar veel had ik er niet aan. Terug in de woonkamer was de koffie doorgelopen. De verzorgende ging zelf koffiedrinken, nu was er geen personeel meer in de woonkamer. Carola was aan het huilen, volgens mij was ze niet lekker.
Ik schonk koffie in met een mergpijpje erbij en haalde mevrouw H. op uit de gang. "Dank u wel zuster" zei ze beleefd.
Ik liep naar tante's kamer om een fotoalbum te pakken, maar ik kreeg het laatje van haar kastje niet open. Er bleek een blikje met kerstchocolaatjes klem tussen te zitten. Omdat ik zo aan het prutsen was, viel mij de enorme hoeveelheid stof op, die op de foto's, beeldjes en het Persje van tante lag. Ik pakte een natte handdoek en maakte het schoon, het Persje klopte ik uit.
Omdat ik steeds humeuriger werd van het tegenvallende bezoek, besloot ik weg te gaan. Tante knikkebolde aan tafel.. Ik sprak nog even met een andere verzorgende over de kleding, maar het leverde niets op.

Natuurlijk miste ik de trein! Zo'n dag was het! Ik kocht lunch bij de Broodzaak en ging zitten lezen. En nu aub géén Norovirus!!!!

maandag 9 februari 2015

70 jaar getrouwd...

Het was alweer 14 dagen geleden dat ik tante had bezocht. Ik was flink verkouden geworden en wilde haar niet aansteken. Thuis was ik volop met tante's administratie bezig: De rechter wil elk jaar een volledig financieel verslag zien en daarbij kwam ook nog het invullen van tante's belastingformulier. Daarvoor moest ik weer een code aanvragen bij DIGID anders kom ik niet in haar belastingaccount. Al met al nogal wat werk, maar geen vervelend werk.
Verder heb ik mij aangemeld als lid van de cliëntenraad van Coolhaven, er was een vacature ontstaan. Ik heb twee interessante vergaderingen bezocht, waarbij mij duidelijk werd hoe belangrijk het werk van de cliëntenraad is. Vooral nu er zoveel gaat veranderen in de zorg en die veranderingen gaan ook niet aan HD voorbij.

Toen ik de afdeling opwandelde met een flinke bak chocolaatjes van Dudok was Ria samen met Joke (een bewoner) ballonnen aan het opblazen en aan het ophangen. Overal stonden bloemen, want...er was een cliënt 70 jaar getrouwd. Goeie genade, dat is een hele tijd. Alleen jammer dat mevrouw in HD woont en meneer niet. Mevrouw begreep overduidelijk niet wat er aan de hand was, maar ik ging haar toch even feliciteren. Zij is altijd heel vriendelijk en ze knikte me dan ook glimlachend toe.

Tante was nergens te bekennen, maar die bleek een wandeling door de gang te maken. Ik schonk koffie en sap in en ging rond met de chocola. Voor tante legde ik een aantal bonbonnetjes op een schoteltje, waar ze lekker van ging smullen. Op een gegeven moment stond tante op en ging in een hoekje bij de bank staan huilen. Joke vertelde dat ze dat regelmatig deed, maar dat het ook zo weer over is.
Ria ging haar troosten. Ik ging naast tante zitten op een krukje en liet haar vertellen. Na een heel relaas stelde ik voor even te gaan wandelen door de gang en daar klaarde tante wel van op. Hopelijk wordt het binnenkort weer wat warmer zodat we samen naar het park kunnen. Al met al was de tijd voorbij gevlogen en ik haastte me om de trein te halen. Die kapot ging. Waardoor we een kwartier later vertrokken. Maar ja, tegenwoordig ben je al blij dat hij dan überhaupt nog rijdt...

maandag 26 januari 2015

Ik ben maar een doodgewoon mens

Ach kijk ze toch eens fijn zitten de tweelingzussen. Wat was tante nog fris en fruitig, keurig gekleed en vrolijk. Wat konden die twee vroeger lachen, tot tranen toe!

Doordat ik me had aangemeld voor de Cliëntenraad, moest ik twee weken achterelkaar op dinsdag vergaderen in HD. Daardoor kwam tante's bezoek een beetje in het gedrang, maar gisteren ging ik weer eens naar haar toe. Het was vies glad bij ons in de polder, maar in Rotterdam viel dat gelukkig nogal mee. Het miezerde licht, maar het was niet zo koud meer als de afgelopen dagen.
Op de vergadering had ik gehoord dat er in het restaurant gebak van Koekela werd verkocht, dus ik ging een lekker stuk worteltaart voor tante uitzoeken.
De woonkamer van Coolhaven Kajuit was gezellig vol, tante zat aan tafel te babbelen naast mevr. H. Ik zei gedag en vroeg of tante naast me kwam zitten. Ik vroeg het nog 7 keer, maar er gebeurde niks. Samen met de zoon van mevr. H. zette ik koffie en deelde de Malthezers rond die ik ook had gekocht. De taart zette ik in stukjes voor tante neer. Ze smulde er van. Ik had een stoel bij gezet en knoopte een gesprek aan met tante. Opeens zei ze, volkomen helder: "Ik ben maar een doodgewoon mens", met dezelfde intomatie die ze vroeger altijd gebruikte. Meestal volgde er dan een heel verhaal, maar nu kwam alleen de opmerking van mevr. H. erachteraan: ja, wat moet je anders zijn...
Ik pakte nog even de pop, waar tante helemaal van smolt. Ze zette de pop op tafel en ging er voorover gebogen uitgebreid tegen staan praten.Helaas lag m'n telefoon thuis, dus ik kon geen foto maken.
Na een wandeling door de gang (ik ga niet naar buiten, veel te koud, zei tante ) was tante zichtbaar moe. Het was ook best druk: er kwam nog meer familie binnen, de muziek stond aan en ik zat dwars door tantes verhalen heen te praten met de zoon van mevr.H. Ik gaf tante een knuffel en reisde weer af naar huis.

Volgende keer meer over administratieve klussen en de cliëntenraad.

maandag 12 januari 2015

Storm

Het stormde behoorlijk toen ik gewapend met één pantoffel en een panettone naar Rotterdam-zuid afreisde. De pantoffel had tante kapot gemaakt door de rits zeer hardhandig open te trekken, tante is heel sterk. Het kostte 10€ om te laten repareren.. Maar het waren haar lievelings pantoffels met pantermotief, dus dat doe je dan. De panettone zat in het kerstpakket van mijn echtgenoot en wij vonden hem wel heel groot voor samen. Dat was wel wat voor Coolhaven Kajuit, leek mij.
Het was erg onaangenaam buiten, dus ik zou niet met tante kunnen wandelen. Zelf was ik ook blij toen ik de warmte van HD binnenstapte. Op de woonkamer was het gezellig druk. Bijna alle bewoners waren aanwezig en hadden net koffie op. Gelukkig zat er nog een beetje voor mij in de pot.

Tot mijn grote verbazing reageerde tante heel enthousiast op mijn aanwezigheid. Hallo, wat leuk dat je er bent, wat ben je koud zei tante, waarbij ze mij bezorgd aankeek. Ik denk niet dat ze weet wie ik ben, maar omdat ik nu regelmatig kom, herkent ze mijn gezicht. Ik verdeelde de panettone, die héél lekker was, onder de aanwezigen en ging even met tante kletsen. Nou ja, zij kletst en ik probeer het te volgen. Er wandelde een onthutst kijkende mevrouw binnen, die een zakdoekje in haar hand frommelde. Jullie hebben niet genoeg kleren, sprak ze verdrietig. Ik stelde haar gerust en ze vertrok. Even later wandelde ze weer binnen en half huilend zei ze, terwijl ze naar haar zakdoekje keek: waar moet ik dat nou láten? Ik adviseerde om het in haar zak of in haar mouw te doen. Dat deed ze en daar ging ze weer. Ik vond het zielig, maar mevrouw H., die tegenover me zat, uitte een paar flinke onaardigheden. Haar zoon was er ook en toen hij zei: Weet je nog wie ik ben? Ik ben je zoon! zei ze: O, mag ik dan "je" zeggen?
Ik ging met tante over de gang wandelen, zij met rollator die ze eerst aan mij wou geven. Ik speelde op de totaal ontstemde piano "klein klein kleutertje" en hup daar kwamen de traantjes weer. Tante zong op haar manier mee (een soort playbacken). O, wat mooi, zuchtte ze.
Terug op de woonkamer kreeg ik een formulier te ondertekenen voor tante's vakantie. Mevrouw H. zou ook meegaan en verder de bekende verzorgenden. Het lijkt me héél leuk voor tante, maar je weet maar nooit.
Toen ik met jas en sjaal aan afscheid nam van tante, zei ze nog: ach wat ben je toch een lieve schat. Vertederd reisde ik naar huis, waar de storm enigszins was gaan liggen.

maandag 22 december 2014

Hannie's kerstkoor

Vorig jaar had ik mezelf voorgenomen de hele dag mee te zingen in Hannie's kerstkoor en vandaag was het zover. Ik was extra vroeg opgestaan om op tijd te zijn en om kwart voor tien zat ik op de eerste verdieping van HD in de gemeenschapsruimte aan de koffie. Het koor was dit jaar bijzonder uitgebreid, er waren zeker 30 mensen, waaronder een aantal kinderen, vrijwilligers, familieleden en medewerkers van HD. Mieke heette ons welkom en samen met accordeonist Truus namen we de liedjes door.
In optocht liepen we de woonkamers in, al zingend "ik wens je een prettig kerstfeest" en daarna volgden krakers als stille nacht, de herdertjes, midden in de winternacht etc. De sfeer was vrolijk te noemen, de bewoners zongen zachtjes mee, of zaten de maat te slaan, al naar gelang het uitkwam. Een meneer riep af en toe keihard "na de koffie" als er een nieuw nummer werd aangekondigd en een mevrouw zette na Stille nacht "en datteme toffe jonges zijn" in. Wat het koor natuurlijk mee ging zingen!
Tante zat stilletjes mee te zingen, af en toe zat ze er een beetje naast kwa tekst zag ik aan haar mimiek. Er werden traantjes geplengd, maar ook geklapt en gezwaaid als we weer weggingen. Tussen de optredens door was er ruimschoots gelegenheid eens bij te praten met de aanwezigen over hún ervaringen in HD en met hun familieleden. Aan het eind van de ochtend werd er gevraagd om een klein groepje zangers voor "de Brug", een afdeling voor somatische cliënten, die terminaal zijn. Ik wilde dat graag doen en zo gaven we een privé concertje in een huiskamer. Daarna ging een echt klein groepje bij een bewoner zingen die 2 poezen op haar bed had liggen. Zij mocht zelf kiezen wat ze wilde horen en tot slot zongen we a capella "er is een kindeke". Ik vond het indrukwekkend.
Tussen de middag kregen we een lekkere lunch in het restaurant beneden, waarbij heel wat werd bijgepraat. Na nog twee optredens op de 2e en 3e verdieping en een dankwoord van Mieke ging ik gesloopt, maar tevreden naar huis.

Ik wens mijn bloglezers een gezellig kerstfeest en een goed, gezond en gelukkig 2015!

maandag 15 december 2014

Pop en pak

Het regende pijpenstelen toen ik vanmorgen de deur uit ging. Ik had m'n boodschappen trolley meegenomen, omdat ik veel spullen voor tante had aangeschaft. Een hele stapel ondergoed in de vorm van "body's", die helpen tegen plukken en smeren volgens de website. Je hebt echt niet veel fantasie nodig om je voor te stellen wat dat inhoudt, plukken en smeren... Verder had ik éindelijk wanten gekocht en een mooie pop, speciaal voor mensen met Alzheimer. Ik vond de pop zelf heel erg leuk (de hond ook), ze had een schattig gezichtje met wat uitdrukking, zachte haartjes en ze voelde zwaar en zacht aan. Echt lekker om vast te houden.
Door de plensregen liep ik met paraplu naar de trein. Een gedoe met de trolley op de trap, maar ja, echt zwaar was het niet.De metro had een andere dienstregeling: wachten.Eenmaal in zuid was het gelukkig droog. Ik was heel benieuwd naar de reactie van tante op het zien van de pop. Eerst bekeken Kitty en ik de pakken voor tante. Ze leken groot, maar die krompen natuurlijk nog bij de wasserij, het was 100% katoen. Toen de pop uit de tas. O, o wat vond tante dat mooi.
Allereerst probeerde ze of ze de voetjes op kon eten, ze stak tenminste de teentjes in haar mond.

Nou leken ze ook wel wat op marsepein van het varken...Daarna volgde er een heel verhaal, maar ik zag wel dat tante de pop héél mooi vond. Ik ging naast haar zitten met koffie en liet de armpjes van de pop heen en weer bewegen op de muziek. "Wat doe je nou" schreeuwde tante geschrokken, "dat moet je niet doen hoor!" Ik kreeg een preek, zo behandel je een klein kindje niet, begreep ik er uit. Tante nam de pop op van de tafel en zette haar ver weg, op de grond tussen twee stoelen in.Zo, die was veilig. Tante ging er gebogen overheen staan en maar praten. Ik haalde een wandelwagentje uit de gang en zette daar de pop in, maar dat vond tante maar zozo. Ok dan, terwijl ik bijna de kerstboom omgooide zette ik pop in een stoel neer. Ik wilde haar nog oppakken, maar néé, zei tante streng, afblijven. Ze pakte me bij m'n arm en ging uitleggen hoe je nou met zo'n klein kindje om moest gaan, tenminste, daar leek het op. Het echtpaar was inmiddels gearriveerd met hun zoon. De pop werd bewonderd en weer snel teruggezet, want tante waakte erover. Ik vroeg Irma, die héérlijke luchten produceerde in de keuken(gebakken ui, hmmm) of ze de pop weg wilde zetten als het teveel werd voor tante. Kitty ging pauze houden en ik ging weg om de trein te halen van 12.25. Tante had geen tijd om gedag te zeggen, zo druk stond ze bij de tafel te praten. Tot maandag, riep ik naar Irma, want zij doet ook mee met het kerstzingen.