Doordat ik me had aangemeld voor de Cliëntenraad, moest ik twee weken achterelkaar op dinsdag vergaderen in HD. Daardoor kwam tante's bezoek een beetje in het gedrang, maar gisteren ging ik weer eens naar haar toe. Het was vies glad bij ons in de polder, maar in Rotterdam viel dat gelukkig nogal mee. Het miezerde licht, maar het was niet zo koud meer als de afgelopen dagen.
Op de vergadering had ik gehoord dat er in het restaurant gebak van Koekela werd verkocht, dus ik ging een lekker stuk worteltaart voor tante uitzoeken.
De woonkamer van Coolhaven Kajuit was gezellig vol, tante zat aan tafel te babbelen naast mevr. H. Ik zei gedag en vroeg of tante naast me kwam zitten. Ik vroeg het nog 7 keer, maar er gebeurde niks. Samen met de zoon van mevr. H. zette ik koffie en deelde de Malthezers rond die ik ook had gekocht. De taart zette ik in stukjes voor tante neer. Ze smulde er van. Ik had een stoel bij gezet en knoopte een gesprek aan met tante. Opeens zei ze, volkomen helder: "Ik ben maar een doodgewoon mens", met dezelfde intomatie die ze vroeger altijd gebruikte. Meestal volgde er dan een heel verhaal, maar nu kwam alleen de opmerking van mevr. H. erachteraan: ja, wat moet je anders zijn...
Ik pakte nog even de pop, waar tante helemaal van smolt. Ze zette de pop op tafel en ging er voorover gebogen uitgebreid tegen staan praten.Helaas lag m'n telefoon thuis, dus ik kon geen foto maken.
Na een wandeling door de gang (ik ga niet naar buiten, veel te koud, zei tante ) was tante zichtbaar moe. Het was ook best druk: er kwam nog meer familie binnen, de muziek stond aan en ik zat dwars door tantes verhalen heen te praten met de zoon van mevr.H. Ik gaf tante een knuffel en reisde weer af naar huis.
Volgende keer meer over administratieve klussen en de cliëntenraad.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten