Storm

 Het stormde behoorlijk toen ik gewapend met één pantoffel en een panettone naar Rotterdam-zuid afreisde. De pantoffel had tante kapot gemaakt door de rits zeer hardhandig open te trekken, tante is heel sterk. Het kostte 10€ om te laten repareren.. Maar het waren haar lievelings pantoffels met pantermotief, dus dat doe je dan. De panettone zat in het kerstpakket van mijn echtgenoot en wij vonden hem wel heel groot voor samen. Dat was wel wat voor Coolhaven Kajuit, leek mij.
Het was erg onaangenaam buiten, dus ik zou niet met tante kunnen wandelen. Zelf was ik ook blij toen ik de warmte van HD binnenstapte. Op de woonkamer was het gezellig druk. Bijna alle bewoners waren aanwezig en hadden net koffie op. Gelukkig zat er nog een beetje voor mij in de pot.
Tot mijn grote verbazing reageerde tante heel enthousiast op mijn aanwezigheid. Hallo, wat leuk dat je er bent, wat ben je koud zei tante, waarbij ze mij bezorgd aankeek. Ik denk niet dat ze weet wie ik ben, maar omdat ik nu regelmatig kom, herkent ze mijn gezicht. Ik verdeelde de panettone, die héél lekker was, onder de aanwezigen en ging even met tante kletsen. Nou ja, zij kletst en ik probeer het te volgen. Er wandelde een onthutst kijkende mevrouw binnen, die een zakdoekje in haar hand frommelde. Jullie hebben niet genoeg kleren, sprak ze verdrietig. Ik stelde haar gerust en ze vertrok. Even later wandelde ze weer binnen en half huilend zei ze, terwijl ze naar haar zakdoekje keek: waar moet ik dat nou láten? Ik adviseerde om het in haar zak of in haar mouw te doen. Dat deed ze en daar ging ze weer. Ik vond het zielig, maar mevrouw H., die tegenover me zat, uitte een paar flinke onaardigheden. Haar zoon was er ook en toen hij zei: Weet je nog wie ik ben? Ik ben je zoon! zei ze: O, mag ik dan "je" zeggen?
Ik ging met tante over de gang wandelen, zij met rollator die  ze eerst aan mij wou geven. Ik speelde op de totaal ontstemde piano "klein klein kleutertje" en hup daar kwamen de traantjes weer. Tante zong op haar manier mee (een soort playbacken). O, wat mooi, zuchtte ze.
Terug op de woonkamer kreeg ik een formulier te ondertekenen voor tante's vakantie. Mevrouw H. zou ook meegaan en verder de bekende verzorgenden. Het lijkt me héél leuk voor tante, maar je weet maar nooit.
Toen ik met jas en sjaal aan afscheid nam van tante, zei ze nog:  ach wat ben je toch een lieve schat. Vertederd reisde ik naar huis, waar de storm enigszins was gaan liggen.

Hannie's kerstkoor

Vorig jaar had ik mezelf voorgenomen de hele dag mee te zingen in Hannie's kerstkoor en vandaag was het zover. Ik was extra vroeg opgestaan om op tijd te zijn en om kwart voor tien zat ik op de eerste verdieping van HD in de gemeenschapsruimte aan de koffie. Het koor was dit jaar bijzonder uitgebreid, er waren zeker 30 mensen, waaronder een aantal kinderen, vrijwilligers, familieleden en medewerkers van HD. Mieke heette ons welkom en samen met accordeonist Truus namen we de liedjes door.
In optocht liepen we de woonkamers in, al zingend "ik wens je een prettig kerstfeest" en daarna volgden krakers als stille nacht, de herdertjes, midden in de winternacht etc. De sfeer was vrolijk te noemen, de bewoners zongen zachtjes mee, of zaten de maat te slaan, al naar gelang het uitkwam. Een meneer riep af en toe keihard "na de koffie" als er een nieuw nummer werd aangekondigd en een mevrouw zette na Stille nacht "en datteme toffe jonges zijn" in. Wat het koor natuurlijk mee ging zingen!
Tante zat stilletjes mee te zingen, af en toe zat ze er een beetje naast kwa tekst zag ik aan haar mimiek. Er werden traantjes geplengd, maar ook geklapt en gezwaaid als we weer weggingen. Tussen de optredens door was er ruimschoots gelegenheid eens bij te praten met de aanwezigen over hún ervaringen in HD en met hun familieleden. Aan het eind van de ochtend werd er gevraagd om een klein groepje zangers voor "de Brug", een afdeling voor somatische cliënten, die terminaal zijn. Ik wilde dat graag doen en zo gaven we een privé concertje in een huiskamer. Daarna ging een echt klein groepje bij een bewoner zingen die 2 poezen op haar bed had liggen. Zij mocht zelf kiezen wat ze wilde horen en tot slot zongen we a capella "er is een kindeke". Ik vond het indrukwekkend.
Tussen de middag kregen we een lekkere lunch in het restaurant beneden, waarbij heel wat werd bijgepraat. Na nog twee optredens op de 2e en 3e verdieping en een dankwoord van Mieke ging ik gesloopt, maar tevreden naar huis.

 Ik wens mijn bloglezers een gezellig kerstfeest en een goed, gezond en gelukkig 2015!
                                   

Pop en pak

 Het regende pijpenstelen toen ik vanmorgen de deur uit ging. Ik had m'n boodschappen trolley meegenomen, omdat ik veel spullen voor tante had aangeschaft. Een hele stapel ondergoed in de vorm van "body's", die helpen tegen plukken en smeren volgens de website. Je hebt echt niet veel fantasie nodig om je voor te stellen wat dat inhoudt, plukken en smeren... Verder had ik éindelijk wanten gekocht en een mooie pop, speciaal voor mensen met Alzheimer. Ik vond de pop zelf heel erg leuk (de hond ook), ze had een schattig gezichtje met wat uitdrukking, zachte haartjes en ze voelde zwaar en zacht aan. Echt lekker om vast te houden.
Door de plensregen liep ik met paraplu naar de trein. Een gedoe met de trolley op de trap, maar ja, echt zwaar was het niet.De metro had een andere dienstregeling: wachten.Eenmaal in zuid was het gelukkig droog. Ik was heel benieuwd naar de reactie van tante op het zien van de pop. Eerst bekeken Kitty en ik de pakken voor tante. Ze leken groot, maar die krompen natuurlijk nog bij de wasserij, het was 100% katoen. Toen de pop uit de tas. O, o wat vond tante dat mooi.
Allereerst probeerde ze of ze de voetjes op kon eten, ze stak tenminste de teentjes in haar mond.

Nou leken ze ook wel wat op marsepein van het varken...Daarna volgde er een heel verhaal, maar ik zag wel dat tante de pop héél mooi vond. Ik ging naast haar zitten met koffie en liet de armpjes van de pop heen en weer bewegen op de muziek. "Wat doe je nou" schreeuwde tante geschrokken, "dat moet je niet doen hoor!" Ik kreeg een preek, zo behandel je een klein kindje niet, begreep ik er uit. Tante nam de pop op van de tafel en zette haar ver weg, op de grond tussen twee stoelen in.Zo, die was veilig. Tante ging er gebogen overheen staan en maar praten. Ik haalde een wandelwagentje uit de gang en zette daar de pop in, maar dat vond tante maar zozo. Ok dan, terwijl ik bijna de kerstboom omgooide zette ik pop in een stoel neer. Ik wilde haar nog oppakken, maar néé, zei tante streng, afblijven. Ze pakte me bij m'n arm en ging uitleggen hoe je nou met zo'n klein kindje om moest gaan, tenminste, daar leek het op. Het echtpaar was inmiddels gearriveerd met hun zoon. De pop werd bewonderd en weer snel teruggezet, want tante waakte erover. Ik vroeg Irma, die héérlijke luchten produceerde in de keuken(gebakken ui, hmmm) of ze de pop weg wilde zetten als het teveel werd voor tante. Kitty ging pauze houden en ik ging weg om de trein te halen van 12.25. Tante had geen tijd om gedag te zeggen, zo druk stond ze bij de tafel te praten. Tot maandag, riep ik naar Irma, want zij doet ook mee met het kerstzingen.

http://webwinkel.eelkeverschuur.nl/  Hier kunnen de poppen besteld worden.

Sinterklaas bezoekt Coolhaven Kajuit

wachten duurt lang...

sinterklaasje kom maar binnen met je.....medewerker

tante wilde zwarte piet iets uitleggen

tante vond de baard van de sint prachtig!

 Ik heb genoten!

grapjes!

een onderonsje met de goedheiligman

en met zwarte piet

schitterend!!

wat een prachtige krullen!

waar ken ik die man toch van (hij werkt ook op Coolhaven)

Mammie

 Het blijft toch moeilijk om de andere bewoners niet op de foto te krijgen. Ik hoop dat de familie van Carola mij niet kwalijk neemt dat zij er wéér op staat. 

Ik had alweer een nieuwe trui voor tante gekocht, groen met pareltjes en gewapend met een pak roze koeken, de trui en een spannend boek reisde ik door de eerste winterkou naar HD. In de woonkamer was het snoeiheet, het verbaasde mij niks dat tante regelmatig in slaap viel. Ik gaf tante - die middenin een lange monoloog was verwikkeld- een kus en meteen keek ze om: aaa, fijn, dank je wel, zei ze.Ik ging voor mezelf en mevrouw H. koffie inschenken, tante likte net de laatste suiker uit haar kopje en Carola schudde nee. Die kregen van mij een glaasje sap. Alleen tante en mevrouw H. namen een roze koek aan, voor tante in stukjes. Ach wat heerlijk zuster, zei mevrouw H. dankbaar. Is die echt voor mij? Zij is een echte lekkerbek en smult altijd van de koekjes en snoepjes die ik meeneem.
Het echtpaar was allebei ziek geweest en zat voor het eerst weer in de woonkamer. Je tante zal wel groos zijn met die trui, daar houdt ze van, van die parels, zei meneer. Kijk eens Fem, wat een mooie trui je nicht heeft meegebracht? Jaa, zei tante, mooi en zo warm. Nou dat was daar echt niet nodig, volgens mij was het 23 graden in de woonkamer.
Tante ging omstandig een verhaal tegen me vertellen, waarin ze beschreef hoe mammie vroeger toch altijd zus en zo deed en mammie die dit en dat zei en toen ging tante met haar zus.......Het vreemde is, dat tante haar moeder vroeger helemaal geen mammie noemde, maar moeder of moe geloof ik. Mijn oma was geen "mammie". Na het lange verhaal ging het over haar kleding, ze deed haar rok en onderrok een beetje omhoog en tot mijn verbazing zag ik, dat ze een servet in het pijpje van haar incontinentiepak had gestopt. O, o die tante!
Ik pakte m'n telefoon, omdat ik een whatsappje kreeg en tante viel meteen stil. Ik liet haar via de camera haarzelf zien en daar schoot ze toch van vol. Ach zei ze, terwijl ze over het scherm aaide. En toen, verschrikt tegen mij: dat ben jij toch niet? Ik moest hard lachen en tante ook gelukkig. Ik besloot even op m'n gemak met tante door de gang te gaan wandelen en alle leuke uitdagende dingetjes te bekijken die overal staan en hangen. Ik pingelde wat op de piano, die énorm vals was. Prachtig, zuchtte tante. Ja, ik kan dat allemaal niet. Na een omzwerving over de afdeling wilde tante wel weer naar huis. Ach, ze was een beetje verdrietig toen ik wegging, dat gebeurt niet vaak. Ik zwaaide enthousiast voor de dubbele deuren, maar de aandacht was alweer weg.
Tot donderdag! riep ik, dan kom ik sinterklaas vieren!
Zin in...

Met dochter naar tante 2

Dochter wilde ook graag weer eens mee naar tante. Op deze grijze novemberochtend vertrokken we, gewapend met cappuchino en espresso met de metro naar zuid. Dochter liet in de metro haar koffie op de grond vallen, wat haar op een opmerking kwam te staan van een gekleurde medemens, die eerst al zijn fiets tegen m'n benen had geramd. Hou je bek man! voegde dochter hem vriendelijk toe en daarna: mamá heb je een doekje? Alsof ik altijd een stapel gele lapjes bij me heb.. De medemens keek ons vuil na, toen we lachend de metro uitstapten. Dochter zat onder de koffievlekken, maar ik stelde haar gerust: dat valt niet op tussen de bewoners. Tante zit tenminste regelmatig onder de vlekken. Het was zéér warm in HD. Tante zat te dommelen aan tafel en een andere bewoner was in haar stoel in slaap gevallen.
Kom, we gaan naar buiten, besloten we. Tante keek me benauwd aan en wilde eerst naar de wc. Ze rende bijna de gang in en ik rende de andere kant uit om Ria te halen. Na de gedane boodschap en het vele coachen van Ria bij het aankleden, reden we weg. Dat was makkelijk met z'n tweeën, nu hoefde ik niet achterwaarts door de deur. O, wat is het koud, bibberde tante als vanouds. We pakten haar goed in en reden het park in. Tante genoot van de mooie verkleurde bomen en de hondjes die we onderweg tegenkwamen.
Ze was vandaag welbespraakter dan anders, we verstonden regelmatig wat ze zei.
Dochter wees de eendjes aan en tante moest erg lachen, toen ze dacht dat de dode blaadjes in de boom vogeltjes waren. Ze klaagde wel steeds over de kou en trok op een gegeven moment haar hele sjaal over haar hoofd, waar ze weer hard om moest lachen. Toch snel eens wanten kopen! Al met al was het heerlijk eens samen met tante te wandelen.
Bij terugkomst kreeg dochter allemaal complimentjes van de bewoners en van tante. Wat een leuke koppies, riep een bewoner ons na.
Samen liepen we naar de metro en ik haalde gelukkig deze keer zonder rennen de sprinter. De hal van het station was al helemaal in kerstsfeer, echt gezellig.

tante gaat op vakantie

Na een vertraagde, rare reis - er werd omgeroepen dat diverse treinen niet reden in verband met koperdiefstal en dat een trein niet reed vanwege "gladde sporen" - kwam ik aan in een zonovergoten Rotterdam-zuid. De bewoners zaten net aan de koffie en ik kreeg van Irma ook een bakje. Ik ging rond met de mini Dikmans die ik had meegenomen en die iedereen erg lekker vond. Tante keek mij onderzoekend aan toen ik binnenkwam en uit wat ze zei, maakte ik op dat ze mij herkende! En dat we op elkaar leken... Ach, wat was tante goed vandaag! Ze had wel veel geslapen zei Ria, na het ontbijt wilde ze weer naar bed. Misschien dat ze daardoor zo helder was?
Ik hoorde haar tijdens haar gebabbel ineens "mijn zus Bep" zeggen. Ik was verbaasd en blij, dat zei ze toch maar even. Even later dacht ik zelfs dat ze mij bij m'n naam noemde, maar dat kan ook wishful thinking geweest zijn.
Ria kwam bij me zitten en maakte me er op attent, dat ik wel toestemming moest vragen als ik foto's van medewerkers of bewoners op m'n blog zette. Ik dacht dat ik dat kwa medewerkers wel had gedaan en de bewoners komen er per ongeluk weleens op. Ik zei dat ik er op zou letten.
Toen verbaasde ze me met de vraag of tante mee mocht op vakantie. Ik begon te aarzelen en vroeg me af of dat wel leuk was voor tante.  Alle bekenden gaan mee, zei Ria, dus geen vreemde gezichten en de verzorging is één op één. Naar Brabant ging de reis en het was in april. Nou, als jullie het zien zitten ben ik akkoord, sprak ik enthousiast.
Tante op vakantie, wow, dat is lang geleden!!
Tante had de hele tijd dat ik met Ria praatte, gewoon doorgerateld, maar nu nam ik even tijd om naar haar te luisteren. Volgens mij wist ze ineens weer dat ik nog een broer en een zus had. Die heb zó lang niet gezien, zei tante sip. Ria en ik kleedden tante samen warm aan, de rolstoel werd voorgereden en daar gingen we naar buiten. In de lift zwaaide tante uitgebreid naar "mammie" in de spiegel; ach, die is toch zó lief riep ze lachend uit.
Tante genoot van de wandeling en de bomen, hondjes en kindjes die we tegenkwamen. Ze praatte de hele weg onafgebroken. Ik vond het wel gezellig, maar ik bracht haar tegen elven weer terug, want ik wilde de sprinter van 11.55 halen. Nadat ik alle bewoners en verzorgenden had gedag gezegd en naar tante had gezwaaid liep ik naar de bus.De metro kwam vlot, maar ik had op CS nog maar 2 minuten  om de sprinter te halen. Na een voor mij bijna fatale sprint zeeg ik hoestend en hijgend neer in de trein, die meteen vertrok. Kan toch wel merken dat ik ook een jaartje ouder word ;)