knabbelen en babbelen

 Toen ik vanmorgen de woonkamer van Coolhaven Kajuit binnenwandelde, zat tante al volop te babbelen. Ze zat met haar rok opgetrokken over haar pantoffels te vertellen tegen Carola, die daar niet van onder de indruk was. Ik schoof een stoel bij, gaf haar een knuffel en ging met een kopje koffie naast haar zitten. Ik vroeg of ze een eierkoek wilde, maar ze zei pertinent 'nee, nee, dat hoeft niet hoor.'

Ik pakte een schoteltje, brak de koek in stukjes en dat at tante achter elkaar op. Wat was ze weer druk aan het praten. De woorden moedertje en kindje kwamen veelvuldig in haar betoog voor. Wat me een beetje zorgen baarde, waren de serieuze, droevige en gelaten uitdrukkingen die afwisselend op haar gezicht verschenen. Het verhaal ging blijkbaar over een herinnering die niet zo leuk was. Tante pakte veelvuldig mijn hand of arm in een stevige greep en keek mij doordringend aan, waarbij ze een stroom woorden over me uitstortte. Om haar af te leiden haalde ik een glaasje drinken -ik pakte een plastic beker, maar Kitty zei dat een glas beter was, omdat ze dan het sap goed kon zien- en pakte Roodkapje uit haar kamer. Tante vond het deze keer niet zo boeiend, 'o ja, dat ken ik ' zei ze geringschattend.
Ook de fotoalbums hadden niet haar aandacht. Toen ik een foto van oom Joop , haar overleden echtgenoot, liet zien zei ze, terwijl ze me indringend aankeek: 'Dat is een man. Dat is héél eigenaardig.' 'Dat is het ook' zei ik schijnheilig om haar niet af te vallen.
Ik werd ondertussen wel een beetje moe van het constante,af en toe zeer luide gepraat, dus ik vroeg of tante met me mee wilde lopen naar de deur. Nou, echt niet. 'Zwaai me dan maar uit' zei ik en zowel Carola als tante zwaaiden me vrolijk na. In een heerlijk herfstzonnetje kuierde ik naar de metro, waar ik me weer in m'n zéér spannende boek verdiepte.

Wereld Alzheimerdag

Omdat ik een operatie aan m'n oog had moeten ondergaan, was ik 3 weken niet bij tante geweest. Vandaag voelde ik me weer fit en met een pak reuzen mergpijpen in m'n tas vertrok ik naar Rotterdam.
Ik had tante eerlijk gezegd wel gemist en vond het ook sneu dat ze zo lang geen bezoek had gehad. Vandaag was een bijzondere dag: Wereld Alzheimerdag.
Ik stapte in de lift en keek in de spiegel of m'n haar nog een beetje zat(nee) en daardoor lette ik niet goed op de verdiepingen.
Toen ik uitstapte dacht ik hé, een nieuw deurknopje. Ik was gewend aan een soort belknopje waar je de deur mee kon openen, dit was een lichtknopje. Op de afdeling dacht ik hé, allemaal andere platen aan de muur, nou ja, dat kan. Bij kajuit aangekomen, de woonkamer, zag ik een compleet ander interieur en volkomen onbekende mensen. Nu kon ik me ineens voorstellen hoe een alzheimer patiënt zich voelt. Maar ík kon nog denken: één verdieping te vroeg uitgestapt, o jee, snel weg hier. De deur ging ook niet open, omdat er een andere code op zat en zo stuntelde ik de afdeling af, geholpen door een aardige meneer.
Hè, wat zag het er gezellig en vrolijk uit in de woonkamer van tante. Er was veel bezoek en de zon piepte naar binnen. Tante had een kaart gekregen van haar tweelingzus, die stond voor haar op tafel. Mijn moeder had er een foto van haarzelf op geplakt, maar tante had er niet zoveel aandacht voor.

De merpijpen waren interessanter en daarbij kwam, dat tante heel veel moest uitleggen, over haar nieuwe pantoffels, over mensen die op hoge toon tegen haar gepraat hadden ooit, in een ver verleden. Tante praatte en praatte, ik was de draad allang kwijt, maar probeerde toch een beetje met haar mee te lachen en goed te luisteren. Helaas gebeurt het dan, dat je met het andere bezoek gaat praten, eerst kletste tante er dwars doorheen, maar op een gegeven moment viel ze stil. Dat vond ik weer sneu, dus ik maakte haar chocolade handen schoon en pakte iets te drinken uit de koelkast. Tante had geen idee wat je daar mee moest, ze hield haar hand al op om het sap er op te gooien...Néé blerde ik keihard, tante schrok er van en ik deed gauw voor hoe het dan wel moest.
Om half twaalf vond ik het wel mooi geweest en vertrok met een dikke knuffel. Van Wereld Alzheimerdag heb ik niets gemerkt in Hannie Dekhuijzen.

Pantoffels deel 2

Gewapend met 3 paar nieuwe pantoffels die ik via internet had besteld voor tante reisde ik tussen de stortbuien door naar Charlois.Toen ik over de Carnissedreef wandelde, brak er een flauw zonnetje door. Misschien straks met tante naar buiten, dacht ik, terwijl ik over de plassen heen stapte.Tante zat met Carola aan tafel, ze veegde fanatiek over haar broek, die onder de vlekken zat. Nadat ik haar begroet had, hielp ik de vlekken weg te poetsen met een nat servetje. Een onafgebroken woordenstroom spoelde over mij heen, tante babbelde en babbelde, zelfs als ik even met een andere bewoner praatte, ging  tante gewoon verder met haar verhaal.
Eerst een bakje koffie, daarna paste ik de pantoffels wel bij tante. Ik had roze koeken meegenomen, maar tante had net een tompouce op, vertelde Ria. Hè jammer, dat had ik ook lekker gevonden. Maar ja, ik was een beetje laat en de bewoners waren al klaar met koffiedrinken. Mevrouw H was niet in haar hum, ze deed lelijk en gaf af toe een harde gil.
Tante gaf aan een droge mond te hebben-niet zo gek als je zoveel praat-en na haar een glas drinken gegeven te hebben, ging ik de pantoffels passen.

De pantersloffen zaten als gegoten, ook de winter bootties met klittenband pasten prima. Alleen de blauwe fleece slofjes waren een beetje krap, die nam ik maar weer mee naar huis. Als ik ze zelf uitliep, kon tante ze makkelijker aan krijgen en zo had ze nog een reserve-paar.
Ik probeerde het verhaal van tante te volgen, maar er was geen touw aan vast te knopen. Uit haar kamer pakte ik het boekje "Pim en Pom", een stripverhaal dat vroeger in de krant stond. Ik las hier en daar een regel voor en toonde de plaatjes ook aan Carola en mevrouw H, die er ondeugende opmerkingen over maakte.

Tante's gezondheid lijkt nog wel goed, maar ik weet uit de verslaggeving dat ze 7 kilo is afgevallen sinds vorig jaar juli. Haar bloeddruk is aan de lage kant, dus in overleg met de arts is de medicatie gehalveerd. Al die pillen in dat magere lijfje. Als je haar arm pakt, voel je alleen botjes...
Ik weet ook, dat ze veel eetlust heeft en goed eet. Het is de Alzheimer die voor het gewichtsverlies zorgt, samen met de aftakeling van de spieren na de heupfractuur.
Na een dikke kus(aaach, wat ben je lief, lachte tante) en veel zwaaien ging ik door het cijferslot (weer een code onthouden) naar de metro.
Tot volgende week!

Pantoffels

Op de foto mijn moeder en tante als kleuters in de tuin in hun geboortehuis in Schiedam.




Vrijdag werd ik net na mijn werk gebeld door HD, altijd even schrikken. Uw tante is weer gevallen, kreeg ik te horen, gelukkig is ze niet gewond. Tante valt de laatste tijd met grote regelmaat, ze gaat soms naast haar stoel zitten en af en toe weet ze niet meer hoe ze moet lopen, dan laat ze zich gewoon vallen. Dat gebeurt dan voornamelijk als ze naar de wc wordt geholpen. Of ik maar nieuwe pantoffels wilde gaan kopen, want van die oude waren de ritsjes kapot en daardoor werd  het valgevaar vergroot. Wel pvd dacht ik, ik had net in mei nieuwe lamswollen pantoffels voor haar gekocht. Thuisgekomen de bon opgezocht en diect even teruggebeld naar HD. Nee, die lagen niet in haar kast, er lagen alleen witte schoenen zonder veters.
Vandaag zelf maar even langsgegaan, met een pak sappige cakejes. Het was ronduit herfstig buiten en de omgeving van HD op de vroege zondagmorgen oogde niet bepaald aantrekkelijk. Maar binnen was het een gezellig drukte, bezoek liep af en aan en in de huiskamer stond de radio aan en het rook er naar appeltaart. Samen met Kitty inspecteerde ik de kast. Een paar nieuwe schoenen met klittenband, twee paar oude zonder veters en het paar nieuwe pantoffels. Iemand had ze in de wasmachine en droger gedaan, zodat ze niet alleen keihard, maar ook gekrompen waren. Wie gooit er nou lamswol in de wasmachine? vroeg ik mij hardop af. Ja, de dader ligt natuurlijk op het kerkhof, zuchtte Kitty.
In de woonkamer pakte ik koffie voor mij en tante en ging ik rond met de cake. Tante had een wondje op haar neus, want ze was in slaap gevallen aan tafel en toen voorover gezakt. Haar haar was keurig geknipt en ze ging direct honderduit babbelen.Samen bekeken we het reis door de tijd boek en toen was het alweer tijd om te gaan.
Met de belofte terug te komen met veters en pantoffels nam ik afscheid van tante en de andere dames, waarbij mevrouw H in 't voorbijgaan nog fluisterde: wat een práchtige tas..

Regen en tranen

 

Er viel een mals zomerbuitje toen ik afreisde naar Rotterdam-zuid. ik had besloten met de auto en de metro te gaan, zodat ik me niet hoefde te haasten voor de trein. In de lift veroorzaakte ik een plasje met mijn druipende paraplu. Op de afdeling was het rustig. Tante zat met 2 andere bewoners aan tafel, Carola was gelukkig ook weer van de partij, ze was genezen van haar longontsteking. Ria was bij een bewoner krulspelden aan 't inzetten.' Kijk eens wie daar is Fem", riep haar man, die aan tafel zat met de krant. "Ja, ja" zei tante, terwijl ze me vriendelijk-maar zonder blijk van herkenning- aankeek. Ik ging koffie inschenken voor iedereen en deelde koekjes rond. Tante, die al jaren geen koffie meer dronk, genoot zichtbaar van haar bakje. Omdat tante niet zo spraakzaam leek, haalde ik een boekje en twee fotoalbums uit haar kamer. Het boekje over puppy's had ik voor haar gekocht toen ze nog in haar flat woonde, ze herkende het. Terwijl ik door het boekje bladerde en af toe wat voorlas, begon tante op heftige toon een verhaal, waar ik helaas niets van begreep. Er kwam veel gefrons en wijzen met het vingertje aan te pas, maar ik snapte er echt niets van. Wel viel me op, dat ze een enorme blauwe plek op haar voorhoofd had. Wat ze toch allemaal uitspookt?
De enige man op de afdeling ging de kopjes opruimen, waardoor een bewoner op verontwaardigde toon uitriep: "waarom wordt dat allemaal weggehaald?"De vrouw van deze meneer kwam woedend op haar af en er ontstond zowaar een pittige ruzie. Omdat er geen verzorgende aanwezig was besloot ik de ruzie te sussen, waarna de boze bewoners nog nasputterend aan hun eigen tafel gingen zitten.
Tante en ik gingen foto's kijken en daar barstte ze weer in snikken uit bij het zien van de foto van haarzelf en m'n moeder. "Dat zijn wij" snikte ze. In haar slaapkamer staat een lijstje met een foto van mijn oom er in, dat haalde ik op en verwisselde de foto's. Bingo! Tante heel blij, tranen weg en gelukkig kwam daar de afleiding in de vorm van de fysiotherapeut. Ik liep nog even met tante mee naar de fysioruimte en na een dikke knuffel en veel zwaaien was ik weer weg. De regen in.

Vandaag snapte tante ineens weer....

hoe ze in haar rolstoel moest gaan zitten

met heel veel aandacht lukt dat

Stroopwafels

Omdat ik tante wilde opvrolijken en zij een enorme zoetekauw is, kocht ik bij de Hema een pak stroopwafels en een zakje bananenschuimpjes. Bloemen zeggen haar niet zoveel, toen ze nog thuis woonde, gooide ze de gekregen boeketten de volgende dag meestal in de vuilnisbak, vaak met vaas en al...
Tante zat te lachen toen ik de woonkamer binnenliep, dat deed me enorm veel plezier. "Goedemorgen jongedame!" riep de enige mannelijke bewoner me toe.
Tante herkende me niet toen ik haar gedag zei, maar ja, dat is de laatste tijd nu eenmaal zo. Ik pakte een kopje koffie en ging stroopwafels uitdelen. Alleen tante en ik hadden er trek in. In de woonkamer stond alweer een bed, nu lag Carola er in, een bewoner met een héél grote bril die altijd in een rolstoel zit. "Ze heeft longontsteking" deelde een andere bewoner me op sombere toon mee. Ai, dat klonk niet goed, de arme stakker!
Tante zag er beter uit dan de vorige week, maar ik durfde het nog niet aan met de rolstoel naar buiten te gaan. Ik had in de verslaggeving gelezen, dat ze nog steeds zeer angstig is met opstaan en weer gaan zitten, ook de fysiotherapeut maakte daar een opmerking over. Ze kan het wel, maar ze dúrft het niet. Bij de fysio fietst ze ook en dat schijnt wel goed te gaan. Mooi!
Tante kletste als vanouds honderduit en ik besloot het gesprek een beetje richting te geven door een fotoalbum uit haar kamer te halen. Bij de eerste foto(m'n moeder en tante op haar balkon) schoot ze gelijk vol. Ik schrok daar niet van, want dat gebeurt nogal eens. Tante ging er op haar gemak een heel verhaal bij vertellen, waar ik uit opmaakte, dat mijn moeder vroeger flink de lakens uitdeelde. Maar voor hetzelfde geld ging het over mijn oma, die ook nogal een baasje was. Gek dat dat in mijn geval een generatie heeft overgeslagen.....
Omdat ik van plan ben elke week even bij tante langs te piepen, besloot ik na 3 kwartier dat ik weer wegging. Na een opmerking over de verschrikkelijke nagels van tante (we gaan er vanmiddag wat aan doen, zei Ria) vertrok ik met gezwinde spoed naar het centraal station. En haalde de trein......net!

Tante ligt in bed

Dat was schrikken toen ik de woonkamer van Hanny Dekhuijzen binnenliep: wat zag tante er uitgeput uit! Ze zat voorovergebogen aan de tafel, frunnikte met het tafelkleed en keek mij met holle ogen aan. Ik gaf haar een dikke knuffel en ging even naast haar zitten. Ze kon haar ogen haast niet openhouden en kon ook nauwelijks overeind blijven. Ik keek om naar Kitty, die hard aan het werk was achter de computer. Een van de bewoners vond dat ik een mooi kleurig shirt aanhad en vroeg of de tas er ook bij hoorde. Ik zei "nee, de tas hoort bij de schoenen, kijk maar" en hield de bruine tas naast mijn bruine schoenen.
Kitty leek even een gaatje te hebben en ik vroeg of tante misschien naar bed wilde, zo moe zag ze er uit ."Ja", zei ze, "na het ontbijt stort ze weer helemaal in, maar of het lukt haar te laten opstaan is een tweede". Inderdaad was het een hels karwei om tante uit de stoel in het bed te krijgen, dat inmiddels in de woonkamer was gerold.Ze wilde gewoon niet op haar benen gaan staan en riep met grote angstogen :"ooo, oo, neee, nee". Uiteindelijk werd de stoel met achterlaten van een vies zwart sleepspoor naar het bed getrokken en tante werd aan haar pak op het bed getild. Daar lag ze, ik stopte haar in en trok een stoel bij om naast haar te gaan zitten. Ik probeerde haar gerust te stellen en antwoordde op haar vraag hoe het nou toch allemaal kwam: "U bent gevallen en toen moest u naar het ziekenhuis". "Ach nee toch, kindje" zei tante vol medeleven. Weer dacht ze dat ik het over mezelf had. Ik bleef nog een kwartiertje zitten en praatte even met Kitty over tante's gezondheid. Lichamelijk is ze goed, maar ze is achteruit gegaan door wat er is gebeurd, was de strekking van het verhaal. Of tante ooit weer durfde op te staan of zelfstandig te lopen vroegen wij ons allebei af. Wat jammer dat tante zó is achteruit gegaan, het ging net zo lekker. Een van de bewoners vertelde dat tante veel huilde en steeds maar zei "ik ga weg". Zeker nog de schrik van het ziekenhuis..
Bedrukt verliet ik Hanny Dekhuijzen en haalde, ondanks de nieuwe schoenen, de trein.