Tante is gevallen

HD= Hanny Dekhuijzen, het verpleeghuis waar tante woont
SFG=Sint Franciscus Gasthuis
                                  Vanmorgen om half acht, toen ik net met hond  thuiskwam, ging de telefoon: mijn zus. Ze was gebeld door HD met de mededeling dat tante in haar kamer was gevallen en nu naast het bed op de grond lag. De verpleeghuisarts dacht dat haar heup gebroken was.Wij moesten zeggen naar welk ziekenhuis tante gebracht moest worden. Ik belde snel naar het 06 nummer dat ik op een blaadje had gekrabbeld en zei dat ik graag wilde, dat tante naar het SFG werd gebracht. Dat is voor ons dichterbij dan het Ikazia ziekenhuis in Rotterdam-zuid.De ambulance kwam en omdat er een opname-stop was in het Ikazia, werd tante naar het SFG gebracht. Mijn zus zou er snel naar toe fietsen en tante daar begeleiden. Ik moest met hond naar de dierenarts. Na veel heen -en -weer gebel (afspraken afzeggen, moeder bellen, man bellen, HD bellen etc), ging ik naar HD om tante's nachtponnetjes, ondergoed, koelzalf en toiletgerei op te halen.
In HD zaten ze net aan de warme maaltijd en ik kreeg te horen dat ze tante bij het ontbijt hadden gemist. "Zuster, wat heeft u een mooie tas" riep een van de bewoners.Ik liet haar mijn gebloemde rugzak bewonderen en haalde daarna de netjes ingepakte tas voor tante op uit haar kamer.
Ach ach die arme stakker, hoe zou dat gaan in het ziekenhuis? Ze had veel pijn gehad en de ambulancebroeders hadden haar, na een morfine injectie van de dokter, nog wat extra's tegen de pijn gegeven. Mijn jongste zoon was inmiddels gearriveerd en bracht mij met de auto naar het SFG. Wel heel fijn dat hij meeging! Tante lag totaal ontredderd op de afdeling orthopedie, op een kamer alleen. Al mompelend en gebarend lag ze met grote angstogen in bed, met een been onder de dekens vandaan en een verband om haar arm om het infuus op z'n plaats te houden. Het was steenkoud op het kamertje en ik vroeg zoon, of hij iets aan de airco wilde doen. Ondertussen ging ik tante geruststellen en vertelde dat ze in het ziekenhuis lag omdat ze was gevallen, maar dat ze gauw werd geholpen en dan mocht ze weer naar huis. Ik aaide haar over haar wangen en over haar haar en daar kalmeerde ze zienderogen van. "De tante-fluisteraar" zei zoon.Het verplegend personeel rende af en aan en vroegen mij van alles, omdat tante niets meer zelf kan vertellen. Ik moest ook nog een geriatrisch verpleegkundige te woord staan en toen kwamen ze tante wassen, want ze zou meteen geopereerd worden. Na nog een knuffel(wat ben je lief, zei tante en ik kreeg 3 dikke kussen)werd tante weggereden en zoon bracht mij naar de trein, die ik na een sprintje nét haalde.
In de hoosregen liep ik naar huis, waar al vrij snel mijn zus belde: tante lag op de verkoever, de operatie was goed verlopen. Laat in de middag werd ze naar de afdeling gebracht en ik hoorde van de verpleging dat ze erg onrustig was. Dat snap ik helemaal. Alles is vreemd, ze heeft pijn, geen bekende gezichten, echt zielig. Na het eten belde ik naar het SFG om te horen wanneer ze weer naar HD gebracht zou worden, maar daar kon de verpleegkundige die ik aan de telefoon had nog niets over zeggen(haar stopwoord: effe kijken hoor, de computer is zo langzaam, effe kijken hoor etc)
Morgen maar weer bellen.
Hond loopt met een pak aan vanwege de operatie, het staat haar goed "ze kan het hebben" zou dochter zeggen!

Tante herkent mij niet meer

Een tijdje heb ik niet meer geblogd. Er gebeurde niet veel bij tante, gelukkig zou ik haast zeggen, en dan verval je toch in herhalingen. We hebben haar verjaardag gevierd(87), ze heeft nieuwe pantoffels en nieuwe kleding gekregen, ze is naar de kapper geweest en zo stroomt het leven van tante rustig voorbij. Op de afdeling is ook niet veel spannends gebeurd. Kitty is even op vakantie geweest, dat veroorzaakt bij tante dan wel weer wat onrust en tante's vriendin is al een week ziek. Dat is een bewoonster die nog zo "goed" is, dat ze zich om tante kan  bekommeren en tante is zeer op haar gesteld. Ze maken samen wandelingetjes door de gangen en tante vertelt daar dan tegen mij over. Mijn moeder bezoekt, mede op mijn advies, tante niet meer. Ze is zelf steeds niet goed en zag er altijd enorm tegenop om helemaal naar zuid te reizen. Tante was een paar dagen na haar bezoek vaak wat verdrietig, omdat er toch herinneringen boven komen van vroeger. Mijn moeder gaat nu alleen als ze zich echt optimaal voelt en dat komt niet veel meer voor helaas.
Zondag zat ik in een smerige trein op weg naar tante. Mijn slippers plakten aan de grond en de prullenbakken puilden uit. Tante gaf geen blijk van herkenning toen ik de afdeling opliep en me naar haar overboog. Ze praatte gewoon verder, een enorme onverstaanbare woordenstroom, waar regelmatig het woord pietjes in voorkwam.(ja en dan die pietjes die pietjepietjes die enzenz) Ik kwam er bijna niet doorheen. Ik kondigde aan dat we gingen wandelen, het was schitterend weer. Nou daar ging tante niet aan beginnen, want dat kon ze niet meer, enfin het hele verhaal maar nu ook met een bang gezicht erbij. Ik twijfelde of ik wel zou gaan. De zoon en de man van de zieke bewoonster schoten me echter te hulp en met z'n drieën kregen we tante in de rolstoel.Al sputterend liepen we naar de lift, waar tante altijd een aha-erlebnis heeft, maar tante herkende echt niks meer. Mij ook niet en wat sneu was: ze zei "u" tegen me.De hele wandeling lang bleef ze mij niet herkennen, ook niet toen ik een paar keer zei wie ik was en dat ik een dochter was van haar tweelingzus.  Ze hield mij voor een vrijwilliger, die haar ook af en toe mee naar buiten nemen.
Toen we langs een school liepen, begon tante te vertellen over haar zus en dat ze samen dingen deden, maar helaas begreep ik er deze keer niets van. Vaak haal ik er nog wat uit, maar dat lukte nu niet. Toen we HD weer in zicht kregen sprak tante opgelucht: we zijn er! Op het terras namen we een frisse versnapering waar tante voor wilde betalen, waarbij ze in haar rok begon te graven. "Nee, dat hoeft niet ", riep ik geschrokken. Tante kleedt zich regelmatig uit en dat leek me op het terras geen goed idee. Nadat ze een geel servetje in haar rok had gestopt bracht ik haar weer naar boven waar ze mij direct vergat en reisde met een nóg smerigere trein weer naar huis.

Roodkapje

 

Drie weken was ik niet bij tante geweest! Ik had allerlei pechdingen waardoor ik steeds niet kon, een lelijk virus, oogproblemen waardoor ik naar het ziekenhuis moest, etc. Maar vandaag kon het weer gelukkig. Het was droog en licht zonnig toen ik met de trein naar de stad reisde. Ik kocht een grote zak mooie chocolaatjes voor tante, voorjaarsbloemen stond er op. Nou, met véél fantasie...
Het rook enorm naar urine op de gangen van Hanny Dekhuijzen, dat is me voorheen nog nooit opgevallen. Ook in de kamer van tante rook het echt heel erg onfris, terwijl het raam openstond. Tante scharrelde door de woonkamer, met in elke mondhoek chocola, die ik eerst maar even verwijderde voordat ik een knuffel ging geven. Ik legde uit dat ik eerst koffie ging drinken en dat we daarna naar buiten gingen. Tante ging vertellen dat ze dat echt niet kon, waarbij ze op haar knieën wees. Nee, u mag lekker in de rolstoel, dan ga ik u duwen, legde ik uit.O, meid das goed, zei tante luchtig. Ik borg m'n tas op in een kast die op slot kon en parkeerde met hulp van een aardige verzorgende tante in de rolstoel. Sjaal en plaid bewaarde ik voor buiten. In de lift herkende tante het ritueel weer, o ja, dat ken ik zei ze. Beneden gingen we de Boeddha even bewonderen en toen naar buiten.
O, wat is het koúd bibberde tante. Ik legde uit dat het winter was en stopte haar handen onder de plaid en trok de sjaal over haar hoofd.O, ik geef er niks om hoor, rilde tante.Ik ben zo blij dat ik dit nog kan doen!We maakten een wandeling door het park, tante vond het maar een rotzooitje met al dat afgevallen blad. Ook het geel geworden riet vond ze heel lelijk: das toch geen gezicht, mopperde ze, maar ze moest er ook wel een beetje om lachen.
Toen we er bijna waren reed ik met de voorwieltjes tegen een opstaand stuk stoep, waardoor de rolstoel abrupt stilstond en ik lelijk m'n enkel stootte. Ik ben er nog hoor, riep tante, terwijl ik inwendig vloekend over m'n enkel wreef. Tante vond 't maar wat zielig dat ik me zo lelijk had gestoten.
In de woonkamer gingen we nog even gezellig aan tafel zitten met sap, koffie en chocolaatjes en daar haalde ik de troefkaart uit m'n tas: Het Gouden Boekje van Roodkapje. Tante zat bij de omslag al helemaal te zwijmelen en de schattige plaatjes in het boekje vond ze geweldig. Om het verhaal moest ze pas lachen toen de wolf eerst oma en toen Roodkapje opat. Néé toch, riep ze schaterend.
Met een dikke knuffel nam ik afscheid en zocht thuisgekomen de knallers Wim is Weg en Meneer de Hond op in de boekenkast.Mooi dat ik die volgende keer ga voorlezen.

Jingle Bells

Een tijdje geleden had ik mij opgegeven om kerstliedjes te gaan zingen in HD en vanmorgen was het zover. Ik moest me haasten, want het begon om 10 uur. Ik had net op het nippertje een sprinter met vertraging en daardoor tijd genoeg om wat voor tante te kopen. Een bos bloemen met kerstversiering en bij Dudok een zakje met prachtige chocolade kerstfiguurtjes. Sneeuwpoppen, kerstbomen van alles. Als tante nu maar doorhad dat je ze kon opeten. Maar de verzorging zou daar wel raad mee weten dacht ik. In Hannie Dekhuijzen was alles gezellig versierd en op de woonkamers stonden fraaie kerstbomen. Tante zat op het bankje met een stapeltje folders en zag niet direct dat ik het was noch dat ze bloemen had gekregen, noch de chocolaatjes. Ze keek me vriendelijk lachend aan en pas toen ik uitlegde dat het snoep was, klaarde ze helemaal op.Ik had een beetje haast en zei dat ik een vaas ging halen, ze zag straks wel dat ik kwam zingen.
Het koor zat op de eerste verdieping en we kregen een mapje met de liedjes. Tot mijn opluchting waren het allemaal bekende deuntjes en gelukkig hadden we begeleiding van Truus, met de accordeon. Een geoefend koor zakt al enorm tijdens het zingen laat staan een groepje- gezellige- ongeoefende zangers.Fijn dat ze er bij was!We kregen een kerstmuts op, enkelen hadden een tamboerijn en wat belletjes en na de koffie gingen we van start. We begonnen op de begane grond en liepen al zingend "ik wens je een prettig kerstfeest" de woonkamer binnen.Je kon zien dat de bewoners genoten van de bekende liedjes en er werd hier en daar ook meegezongen. Na een glaasje water gingen we naar de eerste verdieping. Ik was wel teleurgesteld dat ik tante niet zou zien, want 's middags gingen ze pas naar de tweede en ik moest echt nog wat boodschappen halen.Maar de lieve meiden van de activiteitencommissie zijn niet voor één gat te vangen en daar werd tante gehaald en gezellig in de woonkamer erbij gezet.Ik stond tegenover haar en zag dat ze alle liedjes probeerde mee te zingen. Na afloop bracht ik haar zelf naar boven en daar zei een ongeruste bewoner: je was "even "een vaas halen, je tante ging je lopen zoeken.Oeps, helemaal niet meer aan de vaas gedacht. Maar de bloemen stonden op tafel en tante gaf mij een dikke knuffel en zei : wat ben je toch lief.
De zangers werden in het restaurant op een heerlijke lunch getrakteerd en ik besloot meteen volgend jaar de hele dag te blijven. Want het was heel erg leuk!

Het gaat niet zo goed met tante

Na het surprise diner van vorige week las ik in de verslagen van de verzorging, dat tante had genoten van het bezoek van sint in de huiskamer en op haar wekelijkse zangclubje was ze ontroerd geraakt door de kerstliedjes. Maar ik las ook over sombere buien en een klein beetje onrust. Misschien wel veroorzaakt door al die ongewone dingen.Dementerenden houden van regelmaat, elke dag hetzelfde, dat is hun houvast.
Vanmorgen kwam ik de huiskamer van Coolhaven kajuit binnen en zag tante aan tafel zitten. Hallo tante, riep ik vrolijk, gaat u lekker mee wandelen? Ja kind, das goed, ga maar, zei tante zonder me te herkennen.Nee, samen bedoel ik, zei ik, terwijl ik me over haar heen boog. O ja, ik vind alles best, zei tante.De aanwezige verzorgenden hesen tante in haar jas en ik haalde haar warme sjaal, handschoenen en plaid.Toen tante in de rolstoel zat, begon er toch wat bij haar te dagen. En toen we eenmaal buiten waren, waar het een klein beetje begon te regenen, was ze weer helemaal terug en alert.Na een paar minuutjes brak er een waterig zonnetje door en het grote genieten kon weer beginnen.Van vlakbij bekeken we een reiger, er waren waterhoentjes, duifjes en ik zag zelfs een groene specht. O ja, ik zie hem, zei tante terwijl ze de andere kant op keek.Een aantal malen benadrukte ze wat een bofferd ze toch was dat ze nooit wat mankeerde en zo lekker buiten kon genieten.Nadat ik door een pond hondenpoep was gereden, keerden we weer huiswaarts.Het wiel reed ik schoon in een paar plasjes en binnen zag je er niks meer van. Ik liet de chocomel in de magnetron zetten( niet te heet hoor, zei ik nog) en kreeg hem terug toen hij minstens 90 graden was geworden. Ik goot de chocomel in een wijde soepkom en waarschuwde tante dat het heet was. Ja lekker, zei ze.Ze genoot van de warme drank en kwam langzamerhand weer op temperatuur. Het was helemaal niet koud buiten, maar zij is mager en daarbij zit ze stil natuurlijk.Toen ik haar weer naar boven wilde brengen keek ze met geschrokken aan. Ik ga mee hoor, we gaan samen, zei ik huichelachtig. O samen, das goed, zei ze. Helaas herkende ze haar afdeling niet meer (ik weet dit allemaal niet hoor, zei ze), pas toen we in de huiskamer waren, zag je dat ze opgelucht was.
Met een bezorgd gevoel haalde ik én de bus én de metro én de trein.

daar wordt aan de deur geklopt....helaas zonder foto's

Het surprise diner

Vandaag alleen een fotoverslag van een geslaagd, edoch vermoeiend sinterklaasdiner in het 
restaurant van Hanny Dekhuijzen.

 tante genoot met volle teugen

                Het restaurant was feestelijk versierd

tante vroeg me af en toe waar ze nou toch wás

                                      De hele zaal was bezet

de zwarte pieten stalen de show!

                                                                         




                                                                              strooigoed!!

                                                            tante bewoog mee met de muziek

 behoorlijk fanatiek

 Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht/medewerker

 dit vond tante het állermooiste (het tafelkleedje)

                              dit echtpaar zat naast ons, hij woonde net in HD,83 jaar oud...

op zondag naar tante

Deze foto is gemaakt toen mijn moeder en tante 85 werden, tante woonde toen nog "zelfstandig", bijna niet te geloven.Vandaag ging ik tante een bezoek brengen op een voor mij ongewone dag: zondag. Het was gezellig druk in Hanny Dekhuijzen; er waren familieleden van bewoners die in het restaurant zaten met koffie en op de afdelingen heerste er een bedrijvigheid, omdat er een "snertmiddag" werd georganiseerd door de activiteitencommissie.Ik kreeg in de woonkamer een heerlijk kopje koffie omdat ik "van ver kwam" en zag dat er een nieuwe bewoonster was.
Ik nam tante mee naar buiten, het was zacht en er piepte een klein zonnetje door de wolken.Voor alle zekerheid nam ik een sjaal en handschoenen mee, tante zou het onderweg vast koud krijgen. Tante werd in de rolstoel gezet, waar ze gelijk haar jas weer losmaakte, want ze had het zóó warm. Ik probeerde uit te leggen dat het buiten kouder was, maar het kwam niet lekker aan. Dan maar gewoon op stap, tante merkte vanzelf wel dat de jas dicht moest als we buiten liepen. Op weg naar de uitgang was het  het feest der herkenning: o ja, de spiegel in de lift, o ja, de boeddha in de hal, o ja, de schuifdeuren, tante wist het ineens weer allemaal.We wandelden een heerlijk rondje door het park, waar tante eerst haar sjaal om wilde en daarna haar handschoenen aan.Dat valt niet mee, een dementerende handschoenen aantrekken. Ik vond mezelf stom, dat ik niet gewoon wanten had gekocht.Tante was behoorlijk helder en kletste honderd uit.Af en toe greep ze m'n hand en benadrukte dat ze zo blij was met het uitstapje. Terug in HD zag ik dat er op 24 december koorleden werden gevraagd om kerstliedjes te zingen voor de bewoners. Het is 's morgens van 10 tot 12 en alle bekende kerstliedjes passeren de revue, vertelde een van de activiteiten begeleidsters. Dat leek me leuk om te doen!
Ik bracht tante terug naar de afdeling, waar flink in de snert werd geroerd en met rammelende maag reisde ik weer af naar huis. Ik moest mezelf enorm beheersen om geen broodje worst bij de Hema te kopen, maar omdat ik weet hoe zwaar dat op de maag ligt, nam ik genoegen met een dropje en een pepermuntje.