HD= Hanny Dekhuijzen, het verpleeghuis waar tante woontSFG=Sint Franciscus Gasthuis
Vanmorgen om half acht, toen ik net met hond thuiskwam, ging de telefoon: mijn zus. Ze was gebeld door HD met de mededeling dat tante in haar kamer was gevallen en nu naast het bed op de grond lag. De verpleeghuisarts dacht dat haar heup gebroken was.Wij moesten zeggen naar welk ziekenhuis tante gebracht moest worden. Ik belde snel naar het 06 nummer dat ik op een blaadje had gekrabbeld en zei dat ik graag wilde, dat tante naar het SFG werd gebracht. Dat is voor ons dichterbij dan het Ikazia ziekenhuis in Rotterdam-zuid.De ambulance kwam en omdat er een opname-stop was in het Ikazia, werd tante naar het SFG gebracht. Mijn zus zou er snel naar toe fietsen en tante daar begeleiden. Ik moest met hond naar de dierenarts. Na veel heen -en -weer gebel (afspraken afzeggen, moeder bellen, man bellen, HD bellen etc), ging ik naar HD om tante's nachtponnetjes, ondergoed, koelzalf en toiletgerei op te halen.
In HD zaten ze net aan de warme maaltijd en ik kreeg te horen dat ze tante bij het ontbijt hadden gemist. "Zuster, wat heeft u een mooie tas" riep een van de bewoners.Ik liet haar mijn gebloemde rugzak bewonderen en haalde daarna de netjes ingepakte tas voor tante op uit haar kamer.
Ach ach die arme stakker, hoe zou dat gaan in het ziekenhuis? Ze had veel pijn gehad en de ambulancebroeders hadden haar, na een morfine injectie van de dokter, nog wat extra's tegen de pijn gegeven. Mijn jongste zoon was inmiddels gearriveerd en bracht mij met de auto naar het SFG. Wel heel fijn dat hij meeging! Tante lag totaal ontredderd op de afdeling orthopedie, op een kamer alleen. Al mompelend en gebarend lag ze met grote angstogen in bed, met een been onder de dekens vandaan en een verband om haar arm om het infuus op z'n plaats te houden. Het was steenkoud op het kamertje en ik vroeg zoon, of hij iets aan de airco wilde doen. Ondertussen ging ik tante geruststellen en vertelde dat ze in het ziekenhuis lag omdat ze was gevallen, maar dat ze gauw werd geholpen en dan mocht ze weer naar huis. Ik aaide haar over haar wangen en over haar haar en daar kalmeerde ze zienderogen van. "De tante-fluisteraar" zei zoon.Het verplegend personeel rende af en aan en vroegen mij van alles, omdat tante niets meer zelf kan vertellen. Ik moest ook nog een geriatrisch verpleegkundige te woord staan en toen kwamen ze tante wassen, want ze zou meteen geopereerd worden. Na nog een knuffel(wat ben je lief, zei tante en ik kreeg 3 dikke kussen)werd tante weggereden en zoon bracht mij naar de trein, die ik na een sprintje nét haalde.
In de hoosregen liep ik naar huis, waar al vrij snel mijn zus belde: tante lag op de verkoever, de operatie was goed verlopen. Laat in de middag werd ze naar de afdeling gebracht en ik hoorde van de verpleging dat ze erg onrustig was. Dat snap ik helemaal. Alles is vreemd, ze heeft pijn, geen bekende gezichten, echt zielig. Na het eten belde ik naar het SFG om te horen wanneer ze weer naar HD gebracht zou worden, maar daar kon de verpleegkundige die ik aan de telefoon had nog niets over zeggen(haar stopwoord: effe kijken hoor, de computer is zo langzaam, effe kijken hoor etc)
Morgen maar weer bellen.
Hond loopt met een pak aan vanwege de operatie, het staat haar goed "ze kan het hebben" zou dochter zeggen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten