Tante herkent mij niet meer

Een tijdje heb ik niet meer geblogd. Er gebeurde niet veel bij tante, gelukkig zou ik haast zeggen, en dan verval je toch in herhalingen. We hebben haar verjaardag gevierd(87), ze heeft nieuwe pantoffels en nieuwe kleding gekregen, ze is naar de kapper geweest en zo stroomt het leven van tante rustig voorbij. Op de afdeling is ook niet veel spannends gebeurd. Kitty is even op vakantie geweest, dat veroorzaakt bij tante dan wel weer wat onrust en tante's vriendin is al een week ziek. Dat is een bewoonster die nog zo "goed" is, dat ze zich om tante kan  bekommeren en tante is zeer op haar gesteld. Ze maken samen wandelingetjes door de gangen en tante vertelt daar dan tegen mij over. Mijn moeder bezoekt, mede op mijn advies, tante niet meer. Ze is zelf steeds niet goed en zag er altijd enorm tegenop om helemaal naar zuid te reizen. Tante was een paar dagen na haar bezoek vaak wat verdrietig, omdat er toch herinneringen boven komen van vroeger. Mijn moeder gaat nu alleen als ze zich echt optimaal voelt en dat komt niet veel meer voor helaas.
Zondag zat ik in een smerige trein op weg naar tante. Mijn slippers plakten aan de grond en de prullenbakken puilden uit. Tante gaf geen blijk van herkenning toen ik de afdeling opliep en me naar haar overboog. Ze praatte gewoon verder, een enorme onverstaanbare woordenstroom, waar regelmatig het woord pietjes in voorkwam.(ja en dan die pietjes die pietjepietjes die enzenz) Ik kwam er bijna niet doorheen. Ik kondigde aan dat we gingen wandelen, het was schitterend weer. Nou daar ging tante niet aan beginnen, want dat kon ze niet meer, enfin het hele verhaal maar nu ook met een bang gezicht erbij. Ik twijfelde of ik wel zou gaan. De zoon en de man van de zieke bewoonster schoten me echter te hulp en met z'n drieën kregen we tante in de rolstoel.Al sputterend liepen we naar de lift, waar tante altijd een aha-erlebnis heeft, maar tante herkende echt niks meer. Mij ook niet en wat sneu was: ze zei "u" tegen me.De hele wandeling lang bleef ze mij niet herkennen, ook niet toen ik een paar keer zei wie ik was en dat ik een dochter was van haar tweelingzus.  Ze hield mij voor een vrijwilliger, die haar ook af en toe mee naar buiten nemen.
Toen we langs een school liepen, begon tante te vertellen over haar zus en dat ze samen dingen deden, maar helaas begreep ik er deze keer niets van. Vaak haal ik er nog wat uit, maar dat lukte nu niet. Toen we HD weer in zicht kregen sprak tante opgelucht: we zijn er! Op het terras namen we een frisse versnapering waar tante voor wilde betalen, waarbij ze in haar rok begon te graven. "Nee, dat hoeft niet ", riep ik geschrokken. Tante kleedt zich regelmatig uit en dat leek me op het terras geen goed idee. Nadat ze een geel servetje in haar rok had gestopt bracht ik haar weer naar boven waar ze mij direct vergat en reisde met een nóg smerigere trein weer naar huis.