de rechtbank

Woensdag 11 september, een beladen datum, moest ik op het kantongerecht verschijnen.
Ik zou dan mentor én bewindvoerder van tante worden. Ik had een en ander al met de juridisch medewerker van de notaris op het dorp doorgenomen en voorbereid, dus het leek een fluitje van een cent.
Ik loop naar binnen én weer vrolijk naar buiten, dacht ik.
Niets bleek minder waar. Allereerst was ik van te voren al flink zenuwachtig: zou ik wel op tijd komen-het openbaar vervoer liet het geregeld afweten-, zou ik het wel kunnen vinden, wist ik wel de goede antwoorden te geven op eventuele vragen, etc..
In eerste instantie zou mijn zus meegaan, maar die was lelijk ziek geworden en knapte maar langzaam op. Mijn dochter bood aan om mee te gaan. Nou graag, zweette ik, alleen gaan lijkt me echt vreselijk.Mijn dochter vond het allemaal reuze interessant, zij had nog nooit een rechtbank van binnen gezien. Ik ook niet, trouwens.
Het begon al bij de ingang.Twee potige portiers hielden de wacht naast detectiepoortjes die aan het vliegveld deden denken. De controle was net zo streng. Tas in een bakje, door het poortje-ik piepte niet, dochter wel- dochter moest gescand. Het horloge was de boosdoener. Tassen werden doorzocht, wij moesten onze levensgevaarlijke paraplu's inleveren.Toen naar boven en daar begon het wachten. Lang leve de smartphone!
Het stonk in de wachtruimte naar zweet en er liepen de vreemdste personen voorbij. De rechter was uitgelopen, maar een half uur na onze afspraak mochten we naar binnen.
Tot mijn schrik zaten de rechter en zijn assistent in vol ornaat achter de tafel, robe, bef, alles.De rechter bladerde afwezig door de papieren en vuurde vervolgens allerlei vragen op me af, waaruit bleek dat hij het zaakje niet helemaal vertrouwde en ook, dat hij de papieren niet grondig had gelezen.Waarom er geen verklaring bijzat waaruit bleek dat mijn broer en zus het er ook mee eens waren dat ik mentor en bewindvoerder werd, sprak hij streng.Hij stuurde ons weg met de opdracht dat eens snel te regelen en daar gingen we weer met lege handen.Balen!
We troostten onszelf door heerlijk te gaan lunchen en daarna een filmpje te pakken.De trein begaf het deze keer wel en volkomen uit mijn humeur kwam ik thuis. 
Ik vertelde het verhaal aan mijn echtgenoot, toen me ineens te binnenschoot dat de portier het zakmes in het voorvak van mijn rugzak niet had gezien.Ik heb altijd een Opinel mes bij me met een lila heft, voor het geval ik eens een appeltje wil schillen.Nou jaaaaa!

emoties

Toen ik vanmorgen onopvallend de woonkamer in Coolhaven Kajuit binnenkwam, zag ik tante op haar bankje zitten, in de weer met alles en niets. Haar schoenen stonden onderop het tafeltje.Ik pakte een lekker kopje koffie en observeerde het geheel eens op m'n gemak.Tante had een lange broek aan, iets wat ze haar hele leven heeft geweigerd. Aan tafel zaten 2 gezellige dames, die ik eens vriendelijk toelachte. Een van de verzorgenden kwam naar mij toe en vertelde dat tante erg emotioneel was geworden vanmorgen(wanneer is dat woord toch ons taalgebruik binnengeslopen?) en er geen zin meer in had. Ze wist niet meer waar ze was en wat ze moest doen.Ik vroeg om een rolstoel, want een goede remedie tegen neerslachtigheid is naar buiten, de zon in. Het zou 30 graden worden..Tante's schoenen werden aangetrokken, m'n koffie was op en ik ging in tantes blikveld staan.Ze keek 1 keer, 2 keer en toen zei ze: Kijk eens wie we dáár hebben! O, wat ben ik daar blij mee(huilen)
Ik nam voor alle zekerheid haar jas mee, want vaak klaagt ze onderweg over kou. Tante rook een beetje onaangenaam en ik vroeg benauwd of ze niet eerst naar de wc moest. Welnee riep ze, kom, we gaan.
Na een worsteling om tante niet achterstevoren in haar rolstoel te laten belanden, pakten we de lift naar de begane grond.Tante zwaaide eens naar haar spiegelbeeld en vervolgens naar iedereen in de gang en daar gingen we.
Tante legde uit, dat ze er geen zin meer in had gehad vanmorgen, want ze ouwehoerden maar allemaal, enfin, ze zat erg te mopperen.Tussen het gemopper door wilde ze ook af en toe m'n hand pakken (die nágels) om me te bedanken en te laten weten hoe fijn enzenz.
We reden de Carnissetuin in, een soort wijktuin met bloemen en groentes. Ik liet tante de meloenen zien en de boontjes, de dahlia's en de lathyris.Het was er bloedheet.
Met een omweg reden we terug naar het terras van Hanny Dekhuijzen, waar we lekker in de schaduw een versnapering namen.Ik snapte heel goed waarom tante het zo moeilijk had vandaag: Kitty is met vakantie. Dat was in het oude huis ook zo, als één van de verzorgenden er niet was, raakte tante totaal van streek. Maar ja, ze kan het echt niet meer uitleggen. En daarom doe ik dat nu.
Na een dikke kleffe kus slofte ik naar de metro.pfff, wat een hitte!

Genieten

Het was de zoveelste prachtige zomerdag.Omdat ik bijna niet kon geloven dat het alweer lekker weer werd, had ik een dik vest aan getrokken toen ik op weg ging naar tante.Het was echter warm, ook in de trein en de metro.Tante wilde toch haar dikke jas aan toen we naar buiten gingen, terwijl ze heel veel kleren aan had.
Ik had wat brood mee genomen om de herten en eenden te voeren, zodat tante ze van dichtbij kon zien.
Op de afdeling was een nieuw gezicht verschenen, het kleine mevrouwtje dat tante met een vork had bedreigd was helaas overleden. Nou, je kan wel zien dat jullie familie zijn, zei de nieuwe bewoonster. Ja, dat is mijn meisje, zei tante opgewekt.Straks gaat ze het allemaal vertellen, maar je kan er geen touw aan vast knopen, zei de nieuwe.En dat geloof ik graag, want tante gaat steeds slechter praten. Af en toe komt er nog weleens een verstaanbare zin tussendoor, maar niet vaak meer.
We gingen naar het hertenkampje. Het wemelde er van de kraaiende hanen en kakelende kippen. Nou, hoor nou toch eens straalde tante, die beessies toch.Ik gaf haar een stukje brood om te voeren en dat vond ze mooi. Hè kind wat zit ik te genieten zei ze.En zoals gewoonlijk bleef ze tijdens de wandeling maar vertellen dat ze zo zat te genieten van die gróóóte....(bomen, tante)en kijk dat nou(een fontein, mooi hè?) en ach die beessies allemaal(merels, duiven, eenden) Ja jij weet dat allemaal nog zei tante, ik niet hoor.
Na een chocomel en een gevulde koek op het terras(wat is dat lekker, zei tante) gingen we nog even naar het herinneringsmuseum op de begane grond van Hanny Dekhuijzen.Het was dicht, maar we mochten toch rondkijken. Tante was ondersteboven van een grote babypop met plastic haar, die in een vitrine zat. Ik haastte me om uit te leggen dat dat een pop was en geen kindje, want tante begon te roepen ach kindje toch, met dat koppie!
Deze keer liet tante zich rustig terugbrengen en liep mee tot de deur.Verder niet hoor, zei ze.

het incontinentie probleem

Na 2 weken vakantie in Denemarken ging ik donderdag op weg naar Rotterdam-zuid om tante op te zoeken.Ze zat een beetje te dommelen op haar bankje, maar herkende me meteen toen ik me over haar heen boog. Haaaa, riep ze, daar ben je! Nou, wat leuk zeg.
Ik babbelde wat over de vakantie en het mooie weer, maar besloot al gauw tante mee naar buiten te nemen. Er werd heerlijk gekookt in de woonkamer en mijn maag rammelde. Jas aan, tante naar de wc en hup in de rolstoel.Heerlijk wandelen als vanouds, met als toetje chocomel in het restaurant.
Tante naar de wc, dat klinkt normaal. Maar voor tante is de wc een no go area geworden, waar ze echt niks meer van snapt. Tante doet haar behoefte meestal overal, behalve daar.En ik kreeg zelfs een mailtje van de verzorging, dat tante haar hele slaapkamer plus linnenkast had ondergesmeerd.
Ik heb met haar te doen, maar nog meer met de verzorging! Die bedenken allerlei oplossingen om te voorkomen dat tante haar "inco materiaal" overal uittrekt en neergooit en haar slaapkamer, woonkamer en de kamers van de andere bewoners bevuilt.Deze keer was de oplossing een legging.Dat gaat als volgt: ondergoed met inco, legging, hanssoppak met lange pijpen, kleding.
Ja, je moet wat nietwaar? Alles gaat altijd in goed overleg, dat is zo fijn. Ik word overal bij betrokken en er is altijd tijd om te praten. Super!
Ik had tante tijdens het gesprekje met Kitty in de woonkamer geparkeerd, maar daar hoorde ik haar aan komen lopen door de gang. Snikkend, want ik was kwijt. Ach, die ziel, ik had helemaal niet gezegd dat ik zo terug zou zijn..We liepen met z'n drieën terug en tante werd aan tafel gezet: etenstijd.Maar tante had andere plannen, die wilde met mij mee naar huis.Gelukkig leidde Kitty haar slim af en ik verdween laf door de klapdeuren. Ach, na 5 minuten is ze alles weer vergeten, dat troostte mij dan weer.

Hoogzomer

Op een snikhete ochtend reisden mijn zus en ik weer eens af naar tante. Ik was al 2 weken niet geweest, omdat mijn moeder en broer op bezoek waren gegaan.Ik had mijn wekelijkse bezoekje stiekem wel een beetje gemist.
Wel volg ik al tantes verrichtingen via de pc, waar haar 'avonturen' netjes worden gerapporteerd door de verzorgenden. Het incontinentieprobleem begint drakonische vormen aan te nemen en de dokter had als oplossing bedacht dat het handig zou zijn om tante 's nachts een hanssop pak aan te trekken. Ik was erg benieuwd hoe dat er uit zag.
In de hal van Hannie Dekhuijzen was het een gezellige drukte, mensen liepen met rolstoelen en een groepje zat iets aan tafel te bespreken. Alle deuren stonden open, zodat het vergeleken met buiten fris aanvoelde.
in de gang liepen we Kitty tegen het lijf, tante's eerst verantwoordelijke. Ze vroeg of ze een aantal hanssoppakken mocht kopen, dat was prima, maar wel van katoen en met korte mouwen en pijpjes. Want bij tante op bed lag een vrij dik pak van badstof met lange mouwen en pijpen. Dat leek ons een beetje warm voor de zomer.
Tante zat op haar bankje iets onduidelijks met haar schoenen te doen; ze trekt ze de laatste tijd steeds uit, net als eerst, toen ze nog thuis woonde. Toen ze ons zag barstte ze in snikken uit, zó blij was ze ons te zien.
We namen haar mee voor een wandeling en onderweg zat ze zich te verkneukelen wat de andere bewoners wel zouden zeggen nu ze weg was.Ik bespeurde zelfs wat leedvermaak: zij zitten lekker binnen!
Tante zei een groep bierdrinkende rare kerels uitgebreid gedag, nou, dat had gevolgen! Ze werd tot aan de bocht van het pad nagewuifd en toegeroepen.
Na nog een paar kleine huilbuitjes van vreugde kwamen we op het terras en mijn zus haalde koffie en chocomel. Nadat tante ons voor de zoveelste keer verzekerde dat we haar een enorm plezier hadden gedaan, brachten we haar naar boven, waar de warme maaltijd al geserveerd werd. Het rook zó lekker, dat mijn zus en ik spoorslags naar de stad gingen om eens flink te gaan lunchen!

een wandeling door het park

Het was een echte Hollandse zomerdag, een beetje winderig, een zonnetje, een wolkje, graadje of 20.
Ik ging tante bezoeken.Tot mijn schrik was de deur van de woonkamer op slot, de dames keken mij een beetje angstig aan toen ik aan de klink rammelde. Dat had ik tot nu toe nog niet mee gemaakt. Hadden ze straf? Ik moest door het cijferslot en zag meteen tante zitten op "haar" bankje, waar ze met gesloten ogen naar de muziek luisterde. Onder het tafeltje vóór haar lag een stapel verscheurde tijdschriften, een van haar laatste hobby's.
Als vanouds klaarde ze helemaal op toen ze me zag.Ik vond de sfeer op de woonkamer niet gezellig, twee helpenden waren met vakantie, mevrouw S zat alles na te brauwen wat we zeiden, kortom: ik wilde met tante naar buiten.Jas aan, tante in de rolstoel en wegwezen.Tante was helemaal opgetogen en genoot al bij voorbaat van het uitstapje.
In het park gekomen werd tante euforisch over wat er allemaal te zien was: Bómen, éenden, mérels, méerkoeten alles werd aangewezen en uitgebreid bewonderd. Zelfs takjes, bladeren en hondendrollen werden als kleinoden aangewezen:ach, kijk nou toch, die kleintjes, riep tante.Ik merkte wel dat het park niet echt rolstoel vriendelijk was, de toegangen tot de bruggetjes waren vaak traptreden.Tante genoot en zei dat ook steeds:hè, wat geniet ik hiervan!
Toen we terug waren, gingen we op het terras van Hanny Dekhuijzen nog even nagenieten en toen was het alweer etenstijd.
Na een slopende reis met kapotte bovenleidingen en grote omwegen was ik om half vier eindelijk thuis..

MDO

Na 4 dagen ontspannen wandelen in de Eiffel, had ik er weer zin in. Ik had gemerkt, dat al het geregel en georganiseer van tantes zaken mijn energie behoorlijk hadden opgeslokt. Maar na 4 dagen een hotelletje, wandelen en lezen was ik weer helemaal de oude.Dinsdag ging ik samen met mijn zus op weg naar Hanny Dekhuijzen voor een zgn MDO bespreking. Tot mijn schande weet ik nog niet wat die afkorting betekent.Dankzij de spoorwegen en het dwaalgedrag van mijn zuster op het Zuidplein kwamen we iets te laat, maar het werd ons niet kwalijk genomen, we kregen koffie en de vergadering begon.
Aanwezig waren de eerst verantwoordelijke van tante en de specialist ouderengeneeskunde (verpleeghuisarts)De bespreking betrof het zorgplan voor tante en een voor een werden de aspecten doorgenomen: het toiletgedrag van tante(dat echt héél rommelig is),de activiteiten voor tante, haar motoriek en haar lichamelijk welzijn.De arts zei,dat ze vermoedde dat tante in het verleden al een hersenbeschadiging had opgelopen, omdat haar spraak heel erg achteruit is gegaan in de loop der jaren en haar motoriek niet. Dat past niet bij elkaar, legde ze uit. We bespraken de mogelijkheid van een scan.
Tante zat, onwetend van dit alles, aan de warme maaltijd. Boontjes, aardappeltjes en een gehaktballetje.Toen we binnenkwamen en tante mij zag en later ook nog mijn zus, was ze helemaal in de gloria. We namen haar mee naar het zitje op het dakterras, want het was lekker zonnig. Tante babbelde honderduit en wees op de wolkjes, de bomen en begroette de aanwezige dames met lunchpauze keer op keer weer met "hallo meisjes".
We eindigden ons "uitstapje" met een bezoek aan de Birckenstock winkel en dat vond ik nou héél toepasselijk.