Alzheimer is geen pretje

Als ik mijn blog doorlees, lijkt het net of het allemaal wel meevalt met Alzheimer. Maar niets is minder waar. Er zijn op de tv docu's over Alzheimer, waar je het verdriet bij de partners ziet en het verdriet bij de patiënten zelf, als ze beseffen hoe weinig ze nog kunnen.Het is een rot ziekte, die mensen aftakelt en terugbrengt naar een stadium van grote baby's. En geen schattige baby's.Een mevrouw zei gisteren op tv: mijn man is een kind geworden, maar ik wil geen kinderen meer. Ik wil mijn man terug. 

Maandag heb ik de huisarts gebeld om te vragen of je Alzheimer kunt voorkómen. En ook, of er tests bestaan om te zien of het je later ook treft. Dat laatste is niet mogelijk, maar hij adviseerde gezond eten, weinig cholestorol en veel sporten.En multivitamines.

Hieronder een erg persoonlijk verslag van de verzorging. Ik kan dit elke dag op de pc meelezen en er ook op reageren. Ik heb de namen weggelaten, maar wat doen de dames hun best en wat zijn ze lief en geduldig met de bewoners.

ps bij nader inzien heb ik de toilet gedragingen van tante er uit gehaald.

— 24 september 2013, 21:41

mw heeft goed gegeten en gedronken. mw zei om 19.30 erg moe te zijn, mw toen naar bed gebracht. mw is mee naar buiten geweest, mw genoot hier ontzettend van. er kwam een klein hondje en de eigenaar had deze even bij mw op schoot gezet. mw vond dit heel leuk en knuffelde veel.

Mw is mee geweest om te jeu de boule-en in de tuin. Mw genoot van het zonnetje en deed goed mee met het spel. Was niet onrustig.

— 23 september 2013, 14:25

Mevr. had gekrabbeld aan haar benen, wat een beetje bloedde. Mevr. heeft haar hand gestoten (rechts) aan de slaapkamerdeur. Mevr. werd na middag eten naar toilet gebracht, ging vanmiddag naar buiten met de activiteiten begeleiding voor een activiteit.

mevr kan ineens emotioneel reageren, is ook weer snel over. mevr is verder rustig aanwezig.

CH uitzendkracht — 22 september 2013, 07:01

Mw. heeft goed geslapen werd om 06:20 wakker

— 21 september 2013, 20:34

mevr was veel met de schoenen bezig, trok ze een paar keer uit.

— 21 september 2013, 20:34

mevr was aan het krabben aan de scheenbenen,

— 20 september 2013, 19:37

mw had na het eten van haar bankje een bedje gecreëerd met haar schoenen als hoofdkussen mw werd daarom maar naar haar eigen kamer gebracht, vond haar bed heerlijk

— 20 september 2013, 16:19

Mw was bij de zangclub, maar werd onrustig en ging telkens staan. Mw om 3 uur terug gebracht.

— 20 september 2013, 14:34

Mevr. is vanmiddag naar de zangclub toe. Mevr. was veel met haar veters bezig, haalde eruit, en deed de veters er weer terug erin.

— 20 september 2013, 14:32

arts is nog niet langsgeweest .mw zat veel met de boekjes aan tafeltje te verscheuren, was daar drukdoende en serieus mee bezig ,mw werd ingesmeerd op de plekjes

— 18 september 2013, 13:11

mw werd verzorgd en ingesmeerd volgens afspraak. mw heeft goed gegeten en gedronken. mw zat op haar praatstoel en zat van alles te vertelen ,over de kinderen van haar zus en was trots op haar manier daarover .mw heeft nog even gedanst op de muziek, mw had erg veel schik

— 18 september 2013, 06:03

Mw ging naar het toilet. Werd daana weer terug naar bed begeleid.

— 17 september 2013, 13:34

mw was al vroeg wakker mw kreeg zorg. mw heeft goed gegeten zowel van het ontbijt als van het warme eten. mw zit op het moment met medebewoners de troonrede te kijken; mw is een beetje in slaap gedommeld

Mw was vanmiddag verdrietig, mw had het over haar zus. Mw heeft vanavond 3 boterhammen gegeten en dronk al het aangebodene. Mw is ingesmeerd met voorgeschreven zalf.

— 15 september 2013, 19:59

mw stond vanavond voor het raam naar buiten te kijken keerde terug naar stoel en werd emotioneel. mw zei ja daar woont mijn zus. maakte zich een beetje zorgen om haar. mw gerust proberen te stellen, dit lukte met een praatje

— 15 september 2013, 13:13

 mw heeft goed gegeten en gedronken. mw is op het plein geweest en heeft daar gezongen met medebewoners.

— 14 september 2013, 20:04

mw heeft 3 boterhammen gegeten en een gekookt eitje mw heeft vanmiddag genoten van live gespeelde muziek op het plein mw zei regelmatig mooi he

Voor het ontbijt voelde mw zich niet goed. Mw had wegrakingen en reageerde niet op personeel. Mw barstte in huilbuien uit en kon zelf geen beker vasthouden. Mw haar bloeddruk en tensie zijn gemeten om 9.00 uur. Mw kwam na ongeveer een half uurtje weer bij. Om 10.00 uur weigerde mw haar bloeddruk te laten meten. Later op de dag reageerde mw weer op alles en heeft genoten van de lunch.

Ik ben zo donker

Toen ik vandaag de woonkamer van Coolhaven Kajuit binnenliep, zaten een aantal dames gezellig te ganzeborden.Tante werd het spel uitgelegd en ze wilde graag meedoen zei ze. Mij had ze nog niet gezien en ik maakte van de gelegenheid gebruik om een foto te maken. De gansjes liepen vrolijk over het bord, tante had groen. Carola, een bewoonster met een grote bril met jampotglazen, had een gelukkige hand van gooien en lag al gauw op kop. Een van de andere deelnemers liep midden in het spel weg, ik heb al genoeg last van m'n buik, zei ze. Ik nam haar plaats in en toen zag tante me ineens(huilen) Alle hindernissen op het bord werden gewoon overgeslagen, Alzheimerpatiënten zitten van zichzelf al genoeg in de put! Ik speelde het spel mee tot er iemand onder luid applaus won.Na de koffie haalde ik de dikke jas van tante, want was het de vorige keer 30 graden, nu was het een beetje kil en herfstig buiten.Ik had 2 plaids gekocht om over tante's benen te leggen.De rode ging mee.Na weer een heel drama om tante niet ondersteboven in de rolstoel te laten belanden gingen we aan de wandel.

 Ik besloot halverwege een andere route te nemen, zodat we ook eens wat mensen tegenkwamen, liefst met kindertjes en hondjes.Tante begroette ze allemaal met dag ventje, ook als het meisjes waren en de honden werden uitgebreid bewonderd en geknuffeld.Onderweg vertelde tante dat ze zo blij was dat ik met haar ging wandelen, want ja, ze was al zo donker. Ik moest even nadenken en toen begreep ik dat ze oud bedoelde. Vaak probeert ze een passend woord te vinden als ze iets kwijt is en soms is het treffend gevonden.Tot mijn verbazing wist ze nog wel alle nummerbordjes onderweg goed voor te lezen, 100! riep ze triomfantelijk.We gingen in het restaurant zitten met een versnapering, die tante zich best liet smaken.Na een flinke file bij de liftdeuren leverde ik haar weer boven af. Dankzij de NS reisde ik wederom op een bizarre manier naar huis, namelijk aan de verkeerde kant van het spoor.
Gelukkig zat ik helemaal achterin de trein!

de rechtbank

Woensdag 11 september, een beladen datum, moest ik op het kantongerecht verschijnen.
Ik zou dan mentor én bewindvoerder van tante worden. Ik had een en ander al met de juridisch medewerker van de notaris op het dorp doorgenomen en voorbereid, dus het leek een fluitje van een cent.
Ik loop naar binnen én weer vrolijk naar buiten, dacht ik.
Niets bleek minder waar. Allereerst was ik van te voren al flink zenuwachtig: zou ik wel op tijd komen-het openbaar vervoer liet het geregeld afweten-, zou ik het wel kunnen vinden, wist ik wel de goede antwoorden te geven op eventuele vragen, etc..
In eerste instantie zou mijn zus meegaan, maar die was lelijk ziek geworden en knapte maar langzaam op. Mijn dochter bood aan om mee te gaan. Nou graag, zweette ik, alleen gaan lijkt me echt vreselijk.Mijn dochter vond het allemaal reuze interessant, zij had nog nooit een rechtbank van binnen gezien. Ik ook niet, trouwens.
Het begon al bij de ingang.Twee potige portiers hielden de wacht naast detectiepoortjes die aan het vliegveld deden denken. De controle was net zo streng. Tas in een bakje, door het poortje-ik piepte niet, dochter wel- dochter moest gescand. Het horloge was de boosdoener. Tassen werden doorzocht, wij moesten onze levensgevaarlijke paraplu's inleveren.Toen naar boven en daar begon het wachten. Lang leve de smartphone!
Het stonk in de wachtruimte naar zweet en er liepen de vreemdste personen voorbij. De rechter was uitgelopen, maar een half uur na onze afspraak mochten we naar binnen.
Tot mijn schrik zaten de rechter en zijn assistent in vol ornaat achter de tafel, robe, bef, alles.De rechter bladerde afwezig door de papieren en vuurde vervolgens allerlei vragen op me af, waaruit bleek dat hij het zaakje niet helemaal vertrouwde en ook, dat hij de papieren niet grondig had gelezen.Waarom er geen verklaring bijzat waaruit bleek dat mijn broer en zus het er ook mee eens waren dat ik mentor en bewindvoerder werd, sprak hij streng.Hij stuurde ons weg met de opdracht dat eens snel te regelen en daar gingen we weer met lege handen.Balen!
We troostten onszelf door heerlijk te gaan lunchen en daarna een filmpje te pakken.De trein begaf het deze keer wel en volkomen uit mijn humeur kwam ik thuis. 
Ik vertelde het verhaal aan mijn echtgenoot, toen me ineens te binnenschoot dat de portier het zakmes in het voorvak van mijn rugzak niet had gezien.Ik heb altijd een Opinel mes bij me met een lila heft, voor het geval ik eens een appeltje wil schillen.Nou jaaaaa!

emoties

Toen ik vanmorgen onopvallend de woonkamer in Coolhaven Kajuit binnenkwam, zag ik tante op haar bankje zitten, in de weer met alles en niets. Haar schoenen stonden onderop het tafeltje.Ik pakte een lekker kopje koffie en observeerde het geheel eens op m'n gemak.Tante had een lange broek aan, iets wat ze haar hele leven heeft geweigerd. Aan tafel zaten 2 gezellige dames, die ik eens vriendelijk toelachte. Een van de verzorgenden kwam naar mij toe en vertelde dat tante erg emotioneel was geworden vanmorgen(wanneer is dat woord toch ons taalgebruik binnengeslopen?) en er geen zin meer in had. Ze wist niet meer waar ze was en wat ze moest doen.Ik vroeg om een rolstoel, want een goede remedie tegen neerslachtigheid is naar buiten, de zon in. Het zou 30 graden worden..Tante's schoenen werden aangetrokken, m'n koffie was op en ik ging in tantes blikveld staan.Ze keek 1 keer, 2 keer en toen zei ze: Kijk eens wie we dáár hebben! O, wat ben ik daar blij mee(huilen)
Ik nam voor alle zekerheid haar jas mee, want vaak klaagt ze onderweg over kou. Tante rook een beetje onaangenaam en ik vroeg benauwd of ze niet eerst naar de wc moest. Welnee riep ze, kom, we gaan.
Na een worsteling om tante niet achterstevoren in haar rolstoel te laten belanden, pakten we de lift naar de begane grond.Tante zwaaide eens naar haar spiegelbeeld en vervolgens naar iedereen in de gang en daar gingen we.
Tante legde uit, dat ze er geen zin meer in had gehad vanmorgen, want ze ouwehoerden maar allemaal, enfin, ze zat erg te mopperen.Tussen het gemopper door wilde ze ook af en toe m'n hand pakken (die nágels) om me te bedanken en te laten weten hoe fijn enzenz.
We reden de Carnissetuin in, een soort wijktuin met bloemen en groentes. Ik liet tante de meloenen zien en de boontjes, de dahlia's en de lathyris.Het was er bloedheet.
Met een omweg reden we terug naar het terras van Hanny Dekhuijzen, waar we lekker in de schaduw een versnapering namen.Ik snapte heel goed waarom tante het zo moeilijk had vandaag: Kitty is met vakantie. Dat was in het oude huis ook zo, als één van de verzorgenden er niet was, raakte tante totaal van streek. Maar ja, ze kan het echt niet meer uitleggen. En daarom doe ik dat nu.
Na een dikke kleffe kus slofte ik naar de metro.pfff, wat een hitte!

Genieten

Het was de zoveelste prachtige zomerdag.Omdat ik bijna niet kon geloven dat het alweer lekker weer werd, had ik een dik vest aan getrokken toen ik op weg ging naar tante.Het was echter warm, ook in de trein en de metro.Tante wilde toch haar dikke jas aan toen we naar buiten gingen, terwijl ze heel veel kleren aan had.
Ik had wat brood mee genomen om de herten en eenden te voeren, zodat tante ze van dichtbij kon zien.
Op de afdeling was een nieuw gezicht verschenen, het kleine mevrouwtje dat tante met een vork had bedreigd was helaas overleden. Nou, je kan wel zien dat jullie familie zijn, zei de nieuwe bewoonster. Ja, dat is mijn meisje, zei tante opgewekt.Straks gaat ze het allemaal vertellen, maar je kan er geen touw aan vast knopen, zei de nieuwe.En dat geloof ik graag, want tante gaat steeds slechter praten. Af en toe komt er nog weleens een verstaanbare zin tussendoor, maar niet vaak meer.
We gingen naar het hertenkampje. Het wemelde er van de kraaiende hanen en kakelende kippen. Nou, hoor nou toch eens straalde tante, die beessies toch.Ik gaf haar een stukje brood om te voeren en dat vond ze mooi. Hè kind wat zit ik te genieten zei ze.En zoals gewoonlijk bleef ze tijdens de wandeling maar vertellen dat ze zo zat te genieten van die gróóóte....(bomen, tante)en kijk dat nou(een fontein, mooi hè?) en ach die beessies allemaal(merels, duiven, eenden) Ja jij weet dat allemaal nog zei tante, ik niet hoor.
Na een chocomel en een gevulde koek op het terras(wat is dat lekker, zei tante) gingen we nog even naar het herinneringsmuseum op de begane grond van Hanny Dekhuijzen.Het was dicht, maar we mochten toch rondkijken. Tante was ondersteboven van een grote babypop met plastic haar, die in een vitrine zat. Ik haastte me om uit te leggen dat dat een pop was en geen kindje, want tante begon te roepen ach kindje toch, met dat koppie!
Deze keer liet tante zich rustig terugbrengen en liep mee tot de deur.Verder niet hoor, zei ze.

het incontinentie probleem

Na 2 weken vakantie in Denemarken ging ik donderdag op weg naar Rotterdam-zuid om tante op te zoeken.Ze zat een beetje te dommelen op haar bankje, maar herkende me meteen toen ik me over haar heen boog. Haaaa, riep ze, daar ben je! Nou, wat leuk zeg.
Ik babbelde wat over de vakantie en het mooie weer, maar besloot al gauw tante mee naar buiten te nemen. Er werd heerlijk gekookt in de woonkamer en mijn maag rammelde. Jas aan, tante naar de wc en hup in de rolstoel.Heerlijk wandelen als vanouds, met als toetje chocomel in het restaurant.
Tante naar de wc, dat klinkt normaal. Maar voor tante is de wc een no go area geworden, waar ze echt niks meer van snapt. Tante doet haar behoefte meestal overal, behalve daar.En ik kreeg zelfs een mailtje van de verzorging, dat tante haar hele slaapkamer plus linnenkast had ondergesmeerd.
Ik heb met haar te doen, maar nog meer met de verzorging! Die bedenken allerlei oplossingen om te voorkomen dat tante haar "inco materiaal" overal uittrekt en neergooit en haar slaapkamer, woonkamer en de kamers van de andere bewoners bevuilt.Deze keer was de oplossing een legging.Dat gaat als volgt: ondergoed met inco, legging, hanssoppak met lange pijpen, kleding.
Ja, je moet wat nietwaar? Alles gaat altijd in goed overleg, dat is zo fijn. Ik word overal bij betrokken en er is altijd tijd om te praten. Super!
Ik had tante tijdens het gesprekje met Kitty in de woonkamer geparkeerd, maar daar hoorde ik haar aan komen lopen door de gang. Snikkend, want ik was kwijt. Ach, die ziel, ik had helemaal niet gezegd dat ik zo terug zou zijn..We liepen met z'n drieën terug en tante werd aan tafel gezet: etenstijd.Maar tante had andere plannen, die wilde met mij mee naar huis.Gelukkig leidde Kitty haar slim af en ik verdween laf door de klapdeuren. Ach, na 5 minuten is ze alles weer vergeten, dat troostte mij dan weer.

Hoogzomer

Op een snikhete ochtend reisden mijn zus en ik weer eens af naar tante. Ik was al 2 weken niet geweest, omdat mijn moeder en broer op bezoek waren gegaan.Ik had mijn wekelijkse bezoekje stiekem wel een beetje gemist.
Wel volg ik al tantes verrichtingen via de pc, waar haar 'avonturen' netjes worden gerapporteerd door de verzorgenden. Het incontinentieprobleem begint drakonische vormen aan te nemen en de dokter had als oplossing bedacht dat het handig zou zijn om tante 's nachts een hanssop pak aan te trekken. Ik was erg benieuwd hoe dat er uit zag.
In de hal van Hannie Dekhuijzen was het een gezellige drukte, mensen liepen met rolstoelen en een groepje zat iets aan tafel te bespreken. Alle deuren stonden open, zodat het vergeleken met buiten fris aanvoelde.
in de gang liepen we Kitty tegen het lijf, tante's eerst verantwoordelijke. Ze vroeg of ze een aantal hanssoppakken mocht kopen, dat was prima, maar wel van katoen en met korte mouwen en pijpjes. Want bij tante op bed lag een vrij dik pak van badstof met lange mouwen en pijpen. Dat leek ons een beetje warm voor de zomer.
Tante zat op haar bankje iets onduidelijks met haar schoenen te doen; ze trekt ze de laatste tijd steeds uit, net als eerst, toen ze nog thuis woonde. Toen ze ons zag barstte ze in snikken uit, zó blij was ze ons te zien.
We namen haar mee voor een wandeling en onderweg zat ze zich te verkneukelen wat de andere bewoners wel zouden zeggen nu ze weg was.Ik bespeurde zelfs wat leedvermaak: zij zitten lekker binnen!
Tante zei een groep bierdrinkende rare kerels uitgebreid gedag, nou, dat had gevolgen! Ze werd tot aan de bocht van het pad nagewuifd en toegeroepen.
Na nog een paar kleine huilbuitjes van vreugde kwamen we op het terras en mijn zus haalde koffie en chocomel. Nadat tante ons voor de zoveelste keer verzekerde dat we haar een enorm plezier hadden gedaan, brachten we haar naar boven, waar de warme maaltijd al geserveerd werd. Het rook zó lekker, dat mijn zus en ik spoorslags naar de stad gingen om eens flink te gaan lunchen!