Genieten

Het was de zoveelste prachtige zomerdag.Omdat ik bijna niet kon geloven dat het alweer lekker weer werd, had ik een dik vest aan getrokken toen ik op weg ging naar tante.Het was echter warm, ook in de trein en de metro.Tante wilde toch haar dikke jas aan toen we naar buiten gingen, terwijl ze heel veel kleren aan had.
Ik had wat brood mee genomen om de herten en eenden te voeren, zodat tante ze van dichtbij kon zien.
Op de afdeling was een nieuw gezicht verschenen, het kleine mevrouwtje dat tante met een vork had bedreigd was helaas overleden. Nou, je kan wel zien dat jullie familie zijn, zei de nieuwe bewoonster. Ja, dat is mijn meisje, zei tante opgewekt.Straks gaat ze het allemaal vertellen, maar je kan er geen touw aan vast knopen, zei de nieuwe.En dat geloof ik graag, want tante gaat steeds slechter praten. Af en toe komt er nog weleens een verstaanbare zin tussendoor, maar niet vaak meer.
We gingen naar het hertenkampje. Het wemelde er van de kraaiende hanen en kakelende kippen. Nou, hoor nou toch eens straalde tante, die beessies toch.Ik gaf haar een stukje brood om te voeren en dat vond ze mooi. Hè kind wat zit ik te genieten zei ze.En zoals gewoonlijk bleef ze tijdens de wandeling maar vertellen dat ze zo zat te genieten van die gróóóte....(bomen, tante)en kijk dat nou(een fontein, mooi hè?) en ach die beessies allemaal(merels, duiven, eenden) Ja jij weet dat allemaal nog zei tante, ik niet hoor.
Na een chocomel en een gevulde koek op het terras(wat is dat lekker, zei tante) gingen we nog even naar het herinneringsmuseum op de begane grond van Hanny Dekhuijzen.Het was dicht, maar we mochten toch rondkijken. Tante was ondersteboven van een grote babypop met plastic haar, die in een vitrine zat. Ik haastte me om uit te leggen dat dat een pop was en geen kindje, want tante begon te roepen ach kindje toch, met dat koppie!
Deze keer liet tante zich rustig terugbrengen en liep mee tot de deur.Verder niet hoor, zei ze.

het incontinentie probleem

Na 2 weken vakantie in Denemarken ging ik donderdag op weg naar Rotterdam-zuid om tante op te zoeken.Ze zat een beetje te dommelen op haar bankje, maar herkende me meteen toen ik me over haar heen boog. Haaaa, riep ze, daar ben je! Nou, wat leuk zeg.
Ik babbelde wat over de vakantie en het mooie weer, maar besloot al gauw tante mee naar buiten te nemen. Er werd heerlijk gekookt in de woonkamer en mijn maag rammelde. Jas aan, tante naar de wc en hup in de rolstoel.Heerlijk wandelen als vanouds, met als toetje chocomel in het restaurant.
Tante naar de wc, dat klinkt normaal. Maar voor tante is de wc een no go area geworden, waar ze echt niks meer van snapt. Tante doet haar behoefte meestal overal, behalve daar.En ik kreeg zelfs een mailtje van de verzorging, dat tante haar hele slaapkamer plus linnenkast had ondergesmeerd.
Ik heb met haar te doen, maar nog meer met de verzorging! Die bedenken allerlei oplossingen om te voorkomen dat tante haar "inco materiaal" overal uittrekt en neergooit en haar slaapkamer, woonkamer en de kamers van de andere bewoners bevuilt.Deze keer was de oplossing een legging.Dat gaat als volgt: ondergoed met inco, legging, hanssoppak met lange pijpen, kleding.
Ja, je moet wat nietwaar? Alles gaat altijd in goed overleg, dat is zo fijn. Ik word overal bij betrokken en er is altijd tijd om te praten. Super!
Ik had tante tijdens het gesprekje met Kitty in de woonkamer geparkeerd, maar daar hoorde ik haar aan komen lopen door de gang. Snikkend, want ik was kwijt. Ach, die ziel, ik had helemaal niet gezegd dat ik zo terug zou zijn..We liepen met z'n drieën terug en tante werd aan tafel gezet: etenstijd.Maar tante had andere plannen, die wilde met mij mee naar huis.Gelukkig leidde Kitty haar slim af en ik verdween laf door de klapdeuren. Ach, na 5 minuten is ze alles weer vergeten, dat troostte mij dan weer.

Hoogzomer

Op een snikhete ochtend reisden mijn zus en ik weer eens af naar tante. Ik was al 2 weken niet geweest, omdat mijn moeder en broer op bezoek waren gegaan.Ik had mijn wekelijkse bezoekje stiekem wel een beetje gemist.
Wel volg ik al tantes verrichtingen via de pc, waar haar 'avonturen' netjes worden gerapporteerd door de verzorgenden. Het incontinentieprobleem begint drakonische vormen aan te nemen en de dokter had als oplossing bedacht dat het handig zou zijn om tante 's nachts een hanssop pak aan te trekken. Ik was erg benieuwd hoe dat er uit zag.
In de hal van Hannie Dekhuijzen was het een gezellige drukte, mensen liepen met rolstoelen en een groepje zat iets aan tafel te bespreken. Alle deuren stonden open, zodat het vergeleken met buiten fris aanvoelde.
in de gang liepen we Kitty tegen het lijf, tante's eerst verantwoordelijke. Ze vroeg of ze een aantal hanssoppakken mocht kopen, dat was prima, maar wel van katoen en met korte mouwen en pijpjes. Want bij tante op bed lag een vrij dik pak van badstof met lange mouwen en pijpen. Dat leek ons een beetje warm voor de zomer.
Tante zat op haar bankje iets onduidelijks met haar schoenen te doen; ze trekt ze de laatste tijd steeds uit, net als eerst, toen ze nog thuis woonde. Toen ze ons zag barstte ze in snikken uit, zó blij was ze ons te zien.
We namen haar mee voor een wandeling en onderweg zat ze zich te verkneukelen wat de andere bewoners wel zouden zeggen nu ze weg was.Ik bespeurde zelfs wat leedvermaak: zij zitten lekker binnen!
Tante zei een groep bierdrinkende rare kerels uitgebreid gedag, nou, dat had gevolgen! Ze werd tot aan de bocht van het pad nagewuifd en toegeroepen.
Na nog een paar kleine huilbuitjes van vreugde kwamen we op het terras en mijn zus haalde koffie en chocomel. Nadat tante ons voor de zoveelste keer verzekerde dat we haar een enorm plezier hadden gedaan, brachten we haar naar boven, waar de warme maaltijd al geserveerd werd. Het rook zó lekker, dat mijn zus en ik spoorslags naar de stad gingen om eens flink te gaan lunchen!

een wandeling door het park

Het was een echte Hollandse zomerdag, een beetje winderig, een zonnetje, een wolkje, graadje of 20.
Ik ging tante bezoeken.Tot mijn schrik was de deur van de woonkamer op slot, de dames keken mij een beetje angstig aan toen ik aan de klink rammelde. Dat had ik tot nu toe nog niet mee gemaakt. Hadden ze straf? Ik moest door het cijferslot en zag meteen tante zitten op "haar" bankje, waar ze met gesloten ogen naar de muziek luisterde. Onder het tafeltje vóór haar lag een stapel verscheurde tijdschriften, een van haar laatste hobby's.
Als vanouds klaarde ze helemaal op toen ze me zag.Ik vond de sfeer op de woonkamer niet gezellig, twee helpenden waren met vakantie, mevrouw S zat alles na te brauwen wat we zeiden, kortom: ik wilde met tante naar buiten.Jas aan, tante in de rolstoel en wegwezen.Tante was helemaal opgetogen en genoot al bij voorbaat van het uitstapje.
In het park gekomen werd tante euforisch over wat er allemaal te zien was: Bómen, éenden, mérels, méerkoeten alles werd aangewezen en uitgebreid bewonderd. Zelfs takjes, bladeren en hondendrollen werden als kleinoden aangewezen:ach, kijk nou toch, die kleintjes, riep tante.Ik merkte wel dat het park niet echt rolstoel vriendelijk was, de toegangen tot de bruggetjes waren vaak traptreden.Tante genoot en zei dat ook steeds:hè, wat geniet ik hiervan!
Toen we terug waren, gingen we op het terras van Hanny Dekhuijzen nog even nagenieten en toen was het alweer etenstijd.
Na een slopende reis met kapotte bovenleidingen en grote omwegen was ik om half vier eindelijk thuis..

MDO

Na 4 dagen ontspannen wandelen in de Eiffel, had ik er weer zin in. Ik had gemerkt, dat al het geregel en georganiseer van tantes zaken mijn energie behoorlijk hadden opgeslokt. Maar na 4 dagen een hotelletje, wandelen en lezen was ik weer helemaal de oude.Dinsdag ging ik samen met mijn zus op weg naar Hanny Dekhuijzen voor een zgn MDO bespreking. Tot mijn schande weet ik nog niet wat die afkorting betekent.Dankzij de spoorwegen en het dwaalgedrag van mijn zuster op het Zuidplein kwamen we iets te laat, maar het werd ons niet kwalijk genomen, we kregen koffie en de vergadering begon.
Aanwezig waren de eerst verantwoordelijke van tante en de specialist ouderengeneeskunde (verpleeghuisarts)De bespreking betrof het zorgplan voor tante en een voor een werden de aspecten doorgenomen: het toiletgedrag van tante(dat echt héél rommelig is),de activiteiten voor tante, haar motoriek en haar lichamelijk welzijn.De arts zei,dat ze vermoedde dat tante in het verleden al een hersenbeschadiging had opgelopen, omdat haar spraak heel erg achteruit is gegaan in de loop der jaren en haar motoriek niet. Dat past niet bij elkaar, legde ze uit. We bespraken de mogelijkheid van een scan.
Tante zat, onwetend van dit alles, aan de warme maaltijd. Boontjes, aardappeltjes en een gehaktballetje.Toen we binnenkwamen en tante mij zag en later ook nog mijn zus, was ze helemaal in de gloria. We namen haar mee naar het zitje op het dakterras, want het was lekker zonnig. Tante babbelde honderduit en wees op de wolkjes, de bomen en begroette de aanwezige dames met lunchpauze keer op keer weer met "hallo meisjes".
We eindigden ons "uitstapje" met een bezoek aan de Birckenstock winkel en dat vond ik nou héél toepasselijk.

de High Tea

Eindelijk is de flat van tante helemaal leeg! De spullen die over waren en de vloerbedekking hebben we gisterenavond buiten gelegd-er kwamen direct allemaal allochtonen met bestelautootjes aanrijden-en toen was het klaar. Vandaag heeft mijn zus de eindcontrole afgehandeld en de sleutels ingeleverd, alles was goed en er hoefde niets meer aan het huis gedaan te worden.Gelukkig!
Ik was naar de hightea gegaan in Hanny Dekhuijzen, wat hadden ze er weer veel werk van gemaakt. Toen ik met een tas vol nieuwe kleding in tante's kamer stond, kwam ze nét met een verzorgende binnen, ze moest naar de wc.Wat zijn die mensen toch geduldig en lief voor de bewoners, ik heb daar zo'n bewondering voor. Toen de klus geklaard was, ging ik tante even begroeten en vertellen dat we lekker gingen snoepen en theedrinken. Maar tante was zwaar gepiepeld, omdat ze volgens haarzelf niet meer los kon staan, noch los kon lopen. Met gespreide armen, alsof ze op 2 centimeter ijs liep, schuifelde ze door de woonkamer. Ik moest lachen, wat niet in goede aarde viel. Omstandig ging ze uitleggen wat er aan de hand was en ik adviseerde voortaan alles maar achter de rollator te doen.
Toen begonnen de festiviteiten, er was een toespraak, een mevrouw met een accordeon en lekkere drankjes en hapjes. Tante fleurde helemaal op toen ik met een schoteltje vol snoeperijen bij haar kwam zitten.Zo werd het toch nog gezellig. Ik werd zelfs een paar keer met "zuster" aangesproken door een medebewoner van tante en voelde me helemaal geaccepteerd.Tante bracht me naar de deur, maar wist de weg terug niet meer, dus toen moest ik haar weer terugbrengen.Toen ze wéér mee wilde lopen begon ik te zwaaien en dág te roepen; dat hielp.En nu...een paar dagen op vakantie!

Kringloop

Vandaag kwam de Kringloop bij tante's huis om het restant van haar spulletjes op te halen. De flat is nu bijna leeg, volgende week gaan we de rest buiten zetten en komt de Roteb ophalen wat de Kringloop niet wilde.
Het was plakkerig warm en de flat stonk als nooit tevoren, ondanks dat alles tegen elkaar openstond.Mijn zus en ik vermoeden, dat tante de hele flat als wc gebruikte...
De vloerbedekking moet er nog uit, een vies karweitje omdat er een heleboel verdachte vlekken in zitten.Mijn broer neemt deze taak gelukkig op zich, evenals het vullen van de gaatjes die overal in de muren zitten.Dan volgt de eindcontrole en is de klus geklaard.
Het is niet te geloven wat er allemaal bij komt kijken, als je -administratief gezien- iemands leven moet regelen. Ik loop tegen allerlei dingen aan, die dankzij de wet op bescherming van privé-personen niet door mij kunnen worden geregeld.Zelfs het adres van tante wijzigen mag niet zomaar van de Belastingdienst, de Bank etc.Haar telefoon opzeggen, haar hulp(die ze niet had, maar de gemeente dacht van wel), alles moet schriftelijk en liefst met haar handtekening. Maar tante heeft geen handtekening meer en ik vraag me af of ze überhaupt nog kan schrijven. Er blijft niets anders over dan naar de notaris te gaan en een notariële volmacht aan te vragen.Ben benieuwd wat dat gaat kosten en hoeveel tijd daar in gaat zitten.
Er wachten bij Hanny Dekhuijzen nog een diagnostisch interview en een MDO bespreking. Geen idee meer wat dat ook alweer betekende, maar daar is een arts bij aanwezig.Lijkt me wel interessant, want dat gaat direct over tante.
Ze ligt vast allang in bed, het zal wel heel stil zijn op de afdeling!