Tante is jarig! (88)

 Wat een leuke ontvangst in HD op tante's verjaardag. De woonkamer was versierd en er stond een gezellig plantje op tafel. Een kadootje van de verzorgenden. Tante schuifelde met een kaart in haar hand de afdeling op, toen ik met dochter binnenkwam. De kaart was van mijn moeder en er stond een schattige hond op met pups. Tante had er veel meer belangstelling voor dan voor het kadootje wat ik mee had genomen: 2 potjes met kunstplantjes in lentekleurtjes. Tot mijn schrik zag ik dat het gebit van tante nu wel heel veel gaten ging vertonen, straks maar eens aan Ria vragen wat er aan de hand was.
Tante stopte de kaart in haar broek en klopte er eens op: die zat daar goed.
Ik vroeg aan Irma en de activiteitenbegeleidster(die volgens mij de kamer had versierd, maar dat weet ik niet zeker) waar de gebakjes stonden, dan ging ik ze rond delen en koffie inschenken. Ai, de gebakjes waren er niet. Ria kwam binnen en ging gelijk in het restaurant navragen en bellen, maar er waren géén gebakjes. Gelukkig kan bij Humanitas alles, dus daar kwam Irma met een cake en een blikje mandarijnen en ook een spuitbus met slagroom werd tevoorschijn getoverd. Samen maakten de dames feestelijke gebakjes en iedereen smulde er van. Tante klaarde weer een beetje op en ging honderuit praten over mammie en haar vader en weet-ik-het.
                                                                             Omdat dochter het luisterend oor was,
kon ik even met Ria over het gebit van tante praten. "Ja", zei ze," het komt voor, dat de tanden en kiezen gewoon uitvallen en dan verdwijnen ze. Een gebit nemen als je al dement bent is geen optie, want dan willen de cliënten het niet meer in. Eigenlijk moet je aan een gebit beginnen vóór je dement wordt ". Ik had wel meer gehoord, dat ouderen met hun eigen tanden en kiezen een groot probleem zijn. Ik besloot tegen die tijd een mooi gebit
aan te schaffen.
Irma ging pannenkoeken bakken en voor ons werd het weer tijd om terug te reizen. Tante was erg blij met de pannenkoeken en ik hoorde dat ze in het weekend ook al pannenkoeken had gegeten. Tja, niet best voor het gebit, maar als tante er blij van wordt, is het prima!

Nog steeds Noro

Op de afdeling van tante is hoogstwaarschijnlijk toch het norovirus uitgebroken. Jammer, want gisteren was het prachtig weer geweest om even naar buiten te gaan met de rolstoel.
Maar ik durf echt het risico niet te lopen om het norovirus te krijgen, het is heel erg besmettelijk en je bent er doodziek van.
Tante schijnt-zo lees ik in de berichtgeving- nog nergens last van te hebben. Ze eet goed, ze loopt op de gang en in de woonkamer en verder lijkt alles ook ok. Wel hadden ze wat ontlasting naar het lab opgestuurd, daar zal de uitslag nog wel van komen.
Ikzelf heb ondertussen haar financieele overzicht naar de rechtbank gestuurd en de volgende stap is het invullen van het belastingformulier.
Dinsdagavond ga ik naar HD voor de eerste vergadering van de Cliëntenraad, waar ik misschien-maar ik denk het wel- officieel lid word. Volgende week is de tweede vergadering met de directeur er bij. Er is veel te bespreken, want er gaat veel veranderen in de zorg. Daar merkt iedereen iets van. De cliëntenraad houdt de vinger aan de pols en bespreekt de punten die voor de cliënten van belang zijn met de directie, na eerst zelf een schifting te hebben gemaakt.
Volgende week is tante jarig (mijn moeder ook natuurlijk), dan wordt ze 88. Ik hoop wel dat ik dan met taart en een kadootje langs kan komen. Ik zit me suf te piekeren wat ik voor haar zal meenemen. Gisteren dacht ik een tekenblok en stiften, maar kan ze nog wel een stift vasthouden? Vanmorgen dacht ik een mooie (plastic) vaas met kunstbloemen voor op haar kamer, of wat potjes met nep plantjes. Staat wel gezellig..
Toch nog een berichtje over het spoor, alhoewel ik nu niet gereisd heb: vanmorgen om 9 uur een luid treingetoeter uit protest, omdat er 2 conducteurs zwaar waren mishandeld.

tumtum

Vandaag reisde ik met de metro naar Charlois en kwam dus niet langs de Duduk winkel in het centraal station. Ik was vergeten iets lekkers te kopen voor tante en ik wou niet met lege handen aankomen. Vorige week was de koektrommel ook niet zo vol.. Op het Zuidplein stapte ik uit en ging op zoek naar de Hema, met het plan een flinke voorraad koek en snoep mee te nemen naar HD. Het winkelcentrum was nog leeg en stil en na even zoeken had ik de Hema gespot. Eierkoeken, roze koeken, tumtummetjes, ik stapelde het mandje vol. "Wilt u nog een pak gevulde koeken meenemen voor 1 euro?" vroeg de kassière. Welja, dacht ik, als ik ze zelf maar niet hoef op te eten.
Het briefje over het Norovirus hing nog aan de deur, maar ik wist dat de uitslagen negatief waren, dus liep ik zonder dralen de afdeling op. De koffiekopjes stonden al klaar op het aanrecht en ik stalde de koeken uit op tafel. "Ik heb wat lekkers meegenomen" zei ik opgewekt. " Van de Hema" zei mevrouw H. "Hoe weet u dat nou weer" zei ik oprecht verbaasd. "Dat staat er op" zei mevrouw H. met een opgetrokken wenkbrauw.Soms moet je echt oppassen dat je de bewoners niet onderschat!!
Tante zat mij wazig aan te kijken, het lijkt wel of ik steeds minder contact met haar krijg. Ze had een enorme blauwe plek bovenop haar hand, zeker gestoten. "Hè bah, wat vies" zei ze toen ik er op wees en vroeg hoe dat nou kwam. Ik schonk koffie in en deelde koeken rond. Tante
smulde van de eierkoek, maar de tumtum, die ze vroeger zo lekker vond, haalde ze met een vertrokken gezicht uit haar mond.Tante ging rondlopen en toen ik haar nakeek, zag ik dat er potjes met zaaigoed in de vensterbank stonden. Zó leuk!

Toen we terugkwamen van ons loopje door de gang waren de dochter en de echtgenoot van mevrouw v.d. V. gearriveerd. Met hond, nou dat vond tante prachtig. Zodra Carmen, mijn eigen hond, een beetje minder springerig is, mag ze ook eens mee.

O no....Noro. (geen vrolijke blog)

Na eindelijk hersteld te zijn van een hardnekkig virus reisde ik naar Charlois. Er stond een snijdend koude wind, het leek nog niets op lente. Ik wilde in het restaurant iets lekkers meenemen voor bij de koffie, maar dat was dicht en ging pas om elf uur open. Een tegenvaller.
Toen ik de deur van Coolhaven open wilde doen zag ik dat er een briefje op was geplakt.
                                        "Vermoeden van Norovirus".
Ik schrok er van; ik heb een keer het norovirus gehad, mijn moeder lag na een heupoperatie in het verpleeghuis en daar was een uitbraak. Ondanks de beschermende kleding en mondkapjes kreeg ik het toch te pakken. Ik heb daar héél slechte herinneringen aan.
Ik aarzelde voor de deur. Zou ik het erop wagen? Om onverrichter zake terug te gaan leek me ook niks, ik had nog een paar vraagjes aan Kitty of Ria over de kleding van tante. Ik opende de deur en keek tegen een vrolijke mevrouw H. aan. Geen mondkapjes, geen handschoenen, iedereen was normaal gekleed. Op de woonkamer was een mij onbekende mevrouw aan het werk en tante zat er, met Carola als gezelschap. Mevrouw v.d. V. liep 'ja, ja, ja," mompelend rond, zoals altijd met een glimlach.
Tante had een lichte, veel te lange rok aan, die helemaal onder de vlekken zat. In haar mondhoeken kleefde chocoladepasta. In een onbewaakt moment had ze de boterhammen van Carola opgegeten! De verzorgende vertelde mij, dat Kitty, Ria en Irma ziek waren en dat er een heleboel bewoners ook ziek waren. Ik besloot acuut tante niet aan te raken en de hele tijd m'n handen te wassen.
"Dat is toch niet de rok van mijn tante", toeterde ik over de afdeling," ik ga haar een andere rok aandoen ".Ik zocht in haar kast en vond nog één rok, een zwarte, die schoon was. ik nam tante mee en trok haar de rok aan. Ze probeerde wel mee te helpen, maar veel had ik er niet aan. Terug in de woonkamer was de koffie doorgelopen. De verzorgende ging zelf koffiedrinken, nu was er geen personeel meer in de woonkamer. Carola was aan het huilen, volgens mij was ze niet lekker.
Ik schonk koffie in met een mergpijpje erbij en haalde mevrouw H. op uit de gang. "Dank u wel zuster" zei ze beleefd.
Ik liep naar tante's kamer om een fotoalbum te pakken, maar ik kreeg het laatje van haar kastje niet open. Er bleek een blikje met kerstchocolaatjes klem tussen te zitten. Omdat ik zo aan het prutsen was, viel mij de enorme hoeveelheid stof op, die op de foto's, beeldjes en het Persje van tante lag. Ik pakte een natte handdoek en maakte het schoon, het Persje klopte ik uit.
Omdat ik steeds humeuriger werd van het tegenvallende bezoek, besloot ik weg te gaan. Tante knikkebolde aan tafel.. Ik sprak nog even met een andere verzorgende over de kleding, maar het leverde niets op.

Natuurlijk miste ik de trein! Zo'n dag was het! Ik kocht lunch bij de Broodzaak en ging zitten lezen. En nu aub géén Norovirus!!!!

70 jaar getrouwd...

Het was alweer 14 dagen geleden dat ik tante had bezocht. Ik was flink verkouden geworden en wilde haar niet aansteken. Thuis was ik volop met tante's administratie bezig: De rechter wil elk jaar een volledig financieel verslag zien en daarbij kwam ook nog het invullen van tante's belastingformulier. Daarvoor moest ik weer een code aanvragen bij DIGID anders kom ik niet in haar belastingaccount. Al met al nogal wat werk, maar geen vervelend werk.
Verder heb ik mij aangemeld als lid van de cliëntenraad van Coolhaven, er was een vacature ontstaan. Ik heb twee interessante vergaderingen bezocht, waarbij mij duidelijk werd hoe belangrijk het werk van de cliëntenraad is. Vooral nu er zoveel gaat veranderen in de zorg en die veranderingen gaan ook niet aan HD voorbij.
Toen ik de afdeling opwandelde met een flinke bak chocolaatjes van Dudok was Ria samen met Joke (een bewoner) ballonnen aan het opblazen en aan het ophangen. Overal stonden bloemen, want...er was een cliënt 70 jaar getrouwd. Goeie genade, dat is een hele tijd. Alleen jammer dat mevrouw in HD woont en meneer niet. Mevrouw begreep overduidelijk niet wat er aan de hand was, maar ik ging haar toch even feliciteren. Zij is altijd heel vriendelijk en ze knikte me dan ook glimlachend toe.
Tante was nergens te bekennen, maar die bleek een wandeling door de gang te maken. Ik schonk koffie en sap in en ging rond met de chocola. Voor tante legde ik een aantal bonbonnetjes op een schoteltje, waar ze lekker van ging smullen. Op een gegeven moment stond tante op en ging in een hoekje bij de bank staan huilen. Joke vertelde dat ze dat regelmatig deed, maar dat het ook zo weer over is.
Ria ging haar troosten. Ik ging naast tante zitten op een krukje en liet haar vertellen. Na een heel relaas stelde ik voor even te gaan wandelen door de gang en daar klaarde tante wel van op. Hopelijk wordt het binnenkort weer wat warmer zodat we samen naar het park kunnen. Al met al was de tijd voorbij gevlogen en ik haastte me om de trein te halen. Die kapot ging. Waardoor we een kwartier later vertrokken. Maar ja, tegenwoordig ben je al blij dat hij dan überhaupt nog rijdt...

Ik ben maar een doodgewoon mens

Ach kijk ze toch eens fijn zitten de tweelingzussen. Wat was tante nog fris en fruitig, keurig gekleed en vrolijk. Wat konden die twee vroeger lachen, tot tranen toe!

Doordat ik me had aangemeld voor de Cliëntenraad, moest ik twee weken achterelkaar op dinsdag vergaderen in HD. Daardoor kwam tante's bezoek een beetje in het gedrang, maar gisteren ging ik weer eens naar haar toe. Het was vies glad bij ons in de polder, maar in Rotterdam viel dat gelukkig nogal mee. Het miezerde licht, maar het was niet zo koud meer als de afgelopen dagen.
Op de vergadering had ik gehoord dat er in het restaurant gebak van Koekela werd verkocht, dus ik ging een lekker stuk worteltaart voor tante uitzoeken.
De woonkamer van Coolhaven Kajuit was gezellig vol, tante zat aan tafel te babbelen naast mevr. H. Ik zei gedag en vroeg of tante naast me kwam zitten. Ik vroeg het nog 7 keer, maar er gebeurde niks. Samen met de zoon van mevr. H. zette ik koffie en deelde de Malthezers rond die ik ook had gekocht. De taart zette ik in stukjes voor tante neer. Ze smulde er van. Ik had een stoel bij gezet en knoopte een gesprek aan met tante. Opeens zei ze, volkomen helder: "Ik ben maar een doodgewoon mens", met dezelfde intomatie die ze vroeger altijd gebruikte. Meestal volgde er dan een heel verhaal, maar nu kwam alleen de opmerking van mevr. H. erachteraan: ja, wat moet je anders zijn...
Ik pakte nog even de pop, waar tante helemaal van smolt. Ze zette de pop op tafel en ging er voorover gebogen uitgebreid tegen staan praten.Helaas lag m'n telefoon thuis, dus ik kon geen foto maken. 
Na een wandeling door de gang (ik ga niet naar buiten, veel te koud, zei tante ) was tante zichtbaar moe. Het was ook best druk: er kwam nog meer familie binnen, de muziek stond aan en ik zat dwars door tantes verhalen heen te praten met de zoon van mevr.H. Ik gaf tante een knuffel en reisde weer af naar huis.

Volgende keer meer over administratieve klussen en de cliëntenraad.

Storm

 Het stormde behoorlijk toen ik gewapend met één pantoffel en een panettone naar Rotterdam-zuid afreisde. De pantoffel had tante kapot gemaakt door de rits zeer hardhandig open te trekken, tante is heel sterk. Het kostte 10€ om te laten repareren.. Maar het waren haar lievelings pantoffels met pantermotief, dus dat doe je dan. De panettone zat in het kerstpakket van mijn echtgenoot en wij vonden hem wel heel groot voor samen. Dat was wel wat voor Coolhaven Kajuit, leek mij.
Het was erg onaangenaam buiten, dus ik zou niet met tante kunnen wandelen. Zelf was ik ook blij toen ik de warmte van HD binnenstapte. Op de woonkamer was het gezellig druk. Bijna alle bewoners waren aanwezig en hadden net koffie op. Gelukkig zat er nog een beetje voor mij in de pot.
Tot mijn grote verbazing reageerde tante heel enthousiast op mijn aanwezigheid. Hallo, wat leuk dat je er bent, wat ben je koud zei tante, waarbij ze mij bezorgd aankeek. Ik denk niet dat ze weet wie ik ben, maar omdat ik nu regelmatig kom, herkent ze mijn gezicht. Ik verdeelde de panettone, die héél lekker was, onder de aanwezigen en ging even met tante kletsen. Nou ja, zij kletst en ik probeer het te volgen. Er wandelde een onthutst kijkende mevrouw binnen, die een zakdoekje in haar hand frommelde. Jullie hebben niet genoeg kleren, sprak ze verdrietig. Ik stelde haar gerust en ze vertrok. Even later wandelde ze weer binnen en half huilend zei ze, terwijl ze naar haar zakdoekje keek: waar moet ik dat nou láten? Ik adviseerde om het in haar zak of in haar mouw te doen. Dat deed ze en daar ging ze weer. Ik vond het zielig, maar mevrouw H., die tegenover me zat, uitte een paar flinke onaardigheden. Haar zoon was er ook en toen hij zei: Weet je nog wie ik ben? Ik ben je zoon! zei ze: O, mag ik dan "je" zeggen?
Ik ging met tante over de gang wandelen, zij met rollator die  ze eerst aan mij wou geven. Ik speelde op de totaal ontstemde piano "klein klein kleutertje" en hup daar kwamen de traantjes weer. Tante zong op haar manier mee (een soort playbacken). O, wat mooi, zuchtte ze.
Terug op de woonkamer kreeg ik een formulier te ondertekenen voor tante's vakantie. Mevrouw H. zou ook meegaan en verder de bekende verzorgenden. Het lijkt me héél leuk voor tante, maar je weet maar nooit.
Toen ik met jas en sjaal aan afscheid nam van tante, zei ze nog:  ach wat ben je toch een lieve schat. Vertederd reisde ik naar huis, waar de storm enigszins was gaan liggen.